۱- بیافریند

اُوِل جُنُوس پی، خُدِه هَمه چی اِن جوری بیافرینچی. ژو دنیه و هَمه‌ای موجوداتی تئی شَش روئی بیافریند. بَدی انی کو زِمین بیافریند`ش. بِرائی اِنی کو خُدِه هچ چی شکل نادابا، هَمه جا تاریک و خالی با، ولی روحی خُدِه دیمی اووین دبا.

بَدی ژو خُدِه بات "روشنی بَبو" کو بِبا. خُدِه بِدیا کو روشنی خُورَه و ژو نُم روز واشتش. خُدِه تاریکی روشنی پی سیوا وا՝کردِ و ژو نُم شُو واشتش. خُدِه روشنی او`لمین رو بیافریند.

دومین روئی بیافریندی خُدِه بات: "ای پَنِه‌ای ژوری اووین بیافرینده ببو"، کو بِبا. خُدِه اون پنِه نُم آ`سمُن واشت.

هِر՝مین رو، خُدِه بات، "اووی ژیری آسمونی ای جا جَمَه ببو. تا خشکی میم ببو" ژو خشکی نُم ز՝مین و اووین نُم دریا واشت. خُدِه ՝بدییا اونچی کو بیافرینچش، خُورَه.

بَد خُدِه ِبات: "هَمه جور علَف ملَف و داری دیمی زمینی سُوز وابین". کو سوز وابِن خُدِه ՝بدییا اونچی کو بیافرینچش، خُورَه.

چارمین رو خُدِه بات :" تئی آ`سمُنی رو`شنی پئدا ببو" . ان جور ببا کو خُدِه خورشیدی و ماهی و اِسترُن بیافریند. تا روشِنی زمینی دِه. پس روز و شُو و فَصل و سالی هُمدیگرون پی سیوا وابِن. خُدِه ՝بدییا اونچی کو بیافرینچش، خُورَه.

پَنجمین رو خُدِه بات "اونی کو تئی اووین زندگی ما`کرن، دریا پر واکرن و پرنده تئی آسمُونی پَر بَکوئن". خُدِه بدییا اونچی کو بیافرینچش، خُورَه. اونُن برکت هادش. ՝ خُدِه ՝بدییا اونچی کو بیافرینچش، خُورَه. اونُن برکت هادش.

شَشمین رو خُدِه بات: "تئی زمینی همه جور جُو`نوری پر وابین" اونچی خُدِه بات هَمون ببا. اون حِونی، خَزنده و حَشره بن. خُدِه ՝بدییا اونچی کو بیافرینچش، خُورَه. خوشحال وابا.

پس خُدِه بات " آدمی هُشتن واری دُرُس کرین تا دیمی زِمینی و جُونورُن حُکومت هاکِره"

اونوَخت خُدِه کمی خاکَه وِت، آد´می واری بِسات و ژو تئی زندگی پوف کِردش. خُدِه ژو نُم آدم واشت. ای رَزی مسینی ژو ره فراهم کِرد´ش تا اونجو زَندگی هاکِر`ه و ژو بِپّه.

خُدِه دو داری مَخصوصی مییونی رَزی واشت، اییَه زَندگی دارَه و اینییَه دارَه کو خور و بد بشناسَن. خُدِه آد`می رَه بات کو `مزُونه حا`صلی تَمامی دارون بخورِه، بجز حاصِلی دو دارون کو بَد و خُو مییَم `مکِرَن. اگه حاصلی اون دارین بَخورِه مِمِر`ه

پس خُدِه بات:" خُو نییَه کو آدم تُنیا بَمُنه". چِرَه کو حِوونی منزونِشون اَلَه دَردی خُوری آدمی رَه بین.

پس خُدِه آدمی خُنی کرد. بَد ژو ای پَرَه وِتِش و با اونی جنیکِن بیافریندِش و ژین آدمی گَل بیاردش .

وختی آدمی ژین بدیا، باتش:” اِنَه مو وارییه. ژین نُم جنیکا مِکِرون، `چرَه کو میردی پی وِتَه بِبیچی". انی بالایَه کو میرد هُشتون پییَر و مار پی سیوا مابو و هُشتون جِنین مِماسِه و بَدی ژو، اون دو ای مِبین.

خُدِه میرد و جِنیکن هُشتُن جور بیافریند. ژو به اونُن برکت هادا باتش:" وَچَه دار بَبین و زمین پُر واکِرین". خُدِه ՝بدییا اونچی کو بیافرینچش، خُورَه. خوشحال وابا. هَمه ای انی ششمین رو پئدا بِبِن.

هفتمین رو خُدِه کاری بیافریندی تَم بِکِرد، هفتمین روئی بَرکت هاد`ش و مُقَدّس کِردِش؛ چِرَه کو روزی با کو خُدِه بدی بیافریندیونی، راحَت وابا اِن جور با کو خُدِه دُنیِه مَخلوقاتی بیافریند .