۱۲- ایسرائیلی خِلی خُشال بِن کو مصر پی مِشِن

اونی دیگر بَردَه نَبِن و به طرفی سرزمینی موعودی مِشِن مصریون اونچی کو اسرائیلیون ژُن پی گیا، نقرِه پی، طلا و اونچی قیمتی با ژُن بَخشِششُن بعضی اون قومیَم کو به خُدِه ایمُن اِور بی شُن همپائی اونون مِصر پی بِشِنو.

اییَه اِستینَه ابری پی دِلَه روزی واییَه اِستینَه آتشی پی دِلَه شووین، ژُن، جلو رِه مِشا. خُدِه حضور، دِلَه اَبر و استینین با ژُن دبا و ای مُته واصِل تئی سفری ژُن، هدایت مِکَر دِش. تُنیا کاری کو مگیا اونی هاکِرَن اِن با کو ژو پَشی بَشین.

بَدی مُدّتی کَمی فرعون و ژوطبابَه، هُشتُن کارین پی پشیمُن وابِن و اسرائیلیون تعقیب بِشن، تا اینی باره اونون بَردَه کِرَن خُدِه ژون نظر آلیش واکرد تا نشون بَدِه تُنیا او خدائی راستینِکییَه، و مِلت بَلّی ببو کو یَهُوَه، قوی تری فرعونی و مصری خدایونَه.

وختی ایسرائیلیون مِصری سِپا بدشیُن، متوجه بِبَن کو مییونی در یائی سرخی و سپائی فرعونی دُومَه کچن. اونی خِلی بترسِن و وسِه بِشِشُن: «چِرَه مصر ترک بِکِرمُن؟» «هَمه رِکَه مَمِرین!».

موسِه ایسرائیلیون بات: «نَترسین! خدا آرو شما بالا مِجِنگِه و نجات پیدا ماکِرین.» بَدی ژو خُدِه موسِه رَه بِفرما: «ایسرائیلیونه با کو به طَرفی دریائی سُرخی حرکت هاکِرَن».

بَدی ژو خدِه اَبری اِستینَه حَرکت بِدا و اونی میُنی بنی ایسرائیلی و سپائی فرعونی قرار بِدا، تا مصری سربازی دیگه نَزونن اونون بِنَن.

خُدِه موسِه رَه فَرمُن ها را کوهُشتن دستی ژُوری دریائی بلند واکِرِه. بَدی ژو خُدِه ای وا وسی کِردش کو دریا ناتِلینگ بَبو طوری کو اییَه رِه دِلَه دریائی وا بِبییَه.

پس ایسرائیلی در حالی کو ژُن دو وَر دِزاری اووین دَبا مییونی دریائی پی هُشتُن رِه اِدامَه بِدِشُن.

بَدی اونی خُدِه ابری اِستینَه وِت تا مصری بَزُنن اسرائیلیون بوریت بِنَن پس مصریون تصمیم بِت کو اونون تعقیب کَرِن.

بنابراِنی اونی دمبالی ایسرائیلیون دِلَه دریائی شِن، امّا خُدِه مصریون به وَشت وِند و کاری ها کِردِش کو ژُن اِرابه گلی دِلَه دوومونَن. اونون وَسِه بِت: «بُوریژین چِرَه کو خُدا اسرائیلیونَه طرِف مِجِنگه.»

بَدی اونی کو ایسرائیلی به سلامتی اون طرفی اُووین بِرِسِن، خُدِه موسِه رَه بَفرما: «اینی باره هُشتون دَستی به طرفی دریائی دِراز واکَه» وختی ژو اون کاری ها کِرد، اُوو سَری مِصریون و ژُن اِرابُن سَر ریژییَه و همَه تئی دریائی غرق بِیِن.

وختی ایسرائیلیون فِتَه فی لَه وابیُنی سپائی مصریون بِدیا، به خُدِه اعتماد ها کِرشُن و بوور کِرشُن کو موسی، پیغمبری یَه کو خُدِه جانب پی بییمیچی .

ایسرائیلی خِلی خُشال بِن، چِرَه کو خُدِه اونون بَردِگی و مرگی پی نجات ها دابا. اِسَه اونی آزاد بِن کو خُدِه مپرستِن و ژو پی پِرُوی هاکِرَن. ایسرائیلیون سرودی زیادی، آزادی رَه بسا بیشُن و خُدِه ستایش هاکِرشُن، کو اونون لشکری مصری دستی پی خلاص واکِردش.

پس خُدِه به طِبابِه فَرمُن ها دا، کو هر ساله اِن واقِعَه جِشنَه بَرَن و یِه اِوِرَن کو خُدِه چطور مصریون شیکست بداو قومی ایسرائیلی بردگی پی آزاد واکِروچِش. اِن جِشنَین اِس پِسَخ واششُن. اونی هر ساله با بریُن کِردیُنی وَرِه ای قربُنی، با فطیرین،اون جَشنه مششُن.