۷- خُدا یعقوبی بَرکت مادِه

اون دو وَشکی مَسین بِبِن. عیسوئی مِگیا شیکار بَشو. ولی یعقوب کییَه نشین با. رِبِکِن یعقوبی مِگیا، ولی اسحاقی عیسوئی مِگیا.

ای رو عیسو کو خِلی وَشُن با، شیکاری پی وِرگِردا. عیسوئی یعقوبی رَه بات:" خواهش ماکِرون کَمی هُشتُن چی مُندِه" یعقوبی بات: " اوول قول مُنده کو هرچی اِنی بالا کو اوول بِزِچه، تَه مِرِسه مو بَخش" پس عیسوئی قول هادا کو تمامی امتیازاتی اوول بِزییُنی یعقوبی بَخشِه بَد یعقوبی پِندیکَه چی عیسوئی دا.

وَختی اِسحاقی مِگیا هُشتُن بَرکت عیسوئی دِه رِبِکِن با حیلِه یعقوبی، عیسوئی جا، اسحاقی اطاق وسی کِردِش اِسحاق پیر بِبابا و ژو چَش دِمِنِکِت، یعقوبی، عیسوئی هَلِه تُن کِرد و هُشتُن دَست و گِریَه با بُزین پوستی دِپوشِنا.

یعقوب پیر گل بی یِما و باتِش: " اَ عیسواون، بییمیچون بَرکِت مُنده." وختی اسحاق بُزین می لمس کِردِش و هَله بوئی واچیندِش، فکر هاکِردِش عیسو ژو گَل بییِمیچی، بَر کِت ژو دِش.

عیسو یَعقوبی پی مُتَنِفِر با، چِرَه کو حقی اوول بِزییُنی و ژو بَرکِت ژو پی بِدزدا بِش پس دوزی هیچیندِش، وختی اسحاق بِمِرد. یعقوبی سَرخُس کِرِه.

امّا رِبِکا مُخبر بِبییَه. او و اسحاق، یعقوبی به جائی دیری، رِبِکِن آدمُن گَل وِسی کِرشُن.

یعقوبی چُندین سالی رِبِکِن خویشُن گَل زندگی ماکِرد. هَمَن وختائی جنییَه بِبِردش و دووازده پیری و اییَه دوته پئدا کِردِش، خُدِه مالی زیادی یَعقوبی بَخشا.

بَدی ویس سالُن دیری کییَه پی تئی کَنعانی، یَعقوب با هُشتُن زِکَه زَرون، خدّامُن و تمامی گَلِه ورگِردا اونجو.

با اِن حال یعقوبی خِلی تَلواسگی دَرد. چِرَه کو فِکر ماکِرد`ش عیسو هَنِه مِگش ژو بُکشِه. اِنی بالا قسمتی گَلِه به حسابی پیشکشی عیسوئی رَه وسی کِردِش. خدّامی کو گَلَه ببربِش، ژو رَه باتِش: "اِن حَشَم ته خدمتگزاری یعقوبی پیشکشی کِرچی او به هَمَن رِکی مِه انجو.

امّا عیسوئی منگیا کو یعقوبی آسیب بکّوئه وَختی ژو بِدیش خِلی خُشال وابا. یعقوبی در صلح و آرامشی دِلَه کنعانی زندگی ماکِرد. بَد اِسحاق بِمِرد و یعقوبی و عیسویی ژو چالَه کِرد پِمُنی کو خُدِه اِبراهیمی رَه دِبسبا، بَدی اسحاقی، یعقوبی برسا.