23. २३. यिसुके जलम
मरियमके मङनी एगो यिसुफ नामके एगो धरमी छवरा(अदमी)के साथ भेल रहे । जब मरियम गरभबती बा कहके यिसुफके मालुम भेल कि,ओकर पेटके बच्चा हमर नबा तब यिसुफ मरियमके बेजती करेके न चाहलख । ओहिसे यिसुफ चुपेचाप मरियमके छोर देबेके लेल योजना बनएलख । लेकिन यिसुफ मरियमके छोरेसे पहिलेही,यिसुफके सपनामे एगो स्वरगदुत आके देखाइ देलख ।
स्वरगदुत यिसुफसे कहलख,“ हे यिसुफ ! तुअपन पत्नी मरियमके स्वीकार करेसे नडेरा । काहेकी जे ओकर गरभमे बा,उ पबितर अतमासे भेल बा । उ एगो बेटाके जलम दी । ओकर नाम यिसु रखिहे (जेकर अरथ बा ,‘ याहोबे बचाइ’)काहेकी उअपन अदमिसबके ओकनिके पापसे बचाइ ।”
ओहिसे यिसुफ मरियमसे बियाह कलेलख आ ओकराके अपन पत्नीके रुपमे स्वीकार कके अपन घरे लेअएलख । लेकिन जबतक बालकके जलम नभेल तबतक यिसुफ मरियमके सङे न सुतलख ।
जब मरियमके बच्चा जलमाएके समय अएलख,तब रोमी सरकार सभेजनाके जनगन्नाके लेल अपन पुरखासबके बैठल सहरमे जाएके लेल आदेस जारी कएलख । तब यिसुफ आ मरियम ओकनिके बैठल सहरमे नासरथसे बेथलेहेमतक यातरा करेके रहे,काहेकी ओकनिके पुरखा दाउदके सहर बेथलेहेममे रहे ।
जब ओकनिके बेथलेहेममे पहुचलख तब उहा रहेके लेल कवनो घरमे जग्ह नरहे । ओहिसे ओकनिके रहेके लेल एगो ठाओ मिलबो कैलख त पसु रहेबाल गैघरा मिल्लख ।तब मरियम उहबे बालकके जलम देलख आ घास खाएबला डेङीमे सुताके रखलख,काहेकी बालक राखेके लेल कवनो ठाओ नरहे । तब ओकनिके यि बालकके नाम ‘यिसु’ रखलख ।
उ रात,नजदिकेके खेतमे कुछ चरबाहसब अपन घारी रखबाली करैत रहे । अचानक,चम्कैत एगो स्वरगदुत ओकनिके लगे देखाइ देलख तब ओकनिके डेरागेल । तब स्वरगदुत ओकनिसे कहलख,“नडेरा” काहेकी हम तोहनिके लेल बहुत आनन्दके सुसमाचर सुना रहल बरी कि,आजुय बेथलेहेमके नगरमे तोहनिके लेल एगो उधारकरताके जलम भेलबा जेकी यिसु मसिह परभु बा ।
“तोहनिके जोअ,आ उ बालकके खोज,तोहनिके उ बालकके कपरामे लपेटके डेङिमे सुतैले तोहनिके देखबे ।”तब एकाएक स्वरगदुतके एगो दल परमेस्वरके स्तुती करैत देखाइ देलख । ओकनिके अइसे कहैत रहे कि,“अकासमे परमेस्वरके महिमा आ पिरथिबिमे जवन अदमिमे खुसियाली बा ओकराके सान्ति होए ।”
तब चरबाहसब स्वरगदुतके बात सुनके यिसु जलम भेल ठाओ जापहुचलख तब ओकनिके जइसे स्वरगदुत कहले रहे,औसनके यिसुके कपरामे लपेटके डेङिमे सुताएल देखलख । ओकनिके उ देखके बहुत उतसाहित भेल । मरियम भि बहुत खुसी रहे । तब चरबाह लोग ओकनिके जथी देखलख आ सुनल्लख ओकनिके उ सभे बातसबके लेल परमेस्वरके परसंसा कैलख आ ओकनिके अपन अपन भेरा रहल जग्हमे लवट अएलख ।
कुछ समयके बाद जोतिसिसब पुरुबके ओरी अकासमे एगो तरा देखलख । जेकर अरथ बाकी,यहुदिसबके एकजना लया रजाके जलम भेलबा कहके जोतिसिसबके मालुम भेल । ओहिसे उ रजाके देखेके लेल ओकनिके बहुत लम्बा यातरा कके बेथलेहेममे अएलख । तब ओकनिके पता लगैलख कि, यिसु परभुके अपन माइ-बाबुके साथ देखलख ।
जब यि ग्यानि जोतिसिसब यिसुके अपन माइके सङे देखलख,तब ओकनिके ठेहिया देके डन्डवत कैलख आ अराधना कैलख । आ ओकनिके यिसुके बहुत बहुमुल्य उपहारसब चरहैलख । सेकरबाद ओकनिके अपन-अपन घरमे लवट अएलख ।
बाइबलके कथा: मत्ती १; लूका २ से
खुले लाइसेंस (CC BY-SA 4.0) के अंतर्गत उपयोग करने, बदलने और साझा करने के लिए निःशुल्क।