۲۲. تَمید (تَعمید) اَدَره یوحنا بِه (دینْیا دگْنٚستِه)

خٚدا قَدیم‌نَه کا اٚشتَن پَیغومبَرون وسیله¬نَه اٚشتَن قومی نَه گَف اَژَنی. ولی ۴۰۰ سال دَیوَردَه بَه دوم کی خٚدا اٚشتَن قومی نَه گَف ژَه نٚبَه، ای‌دَفَه‌یی خٚدافٚرٚشتَه، پیرَه‌کاهینی را کی نومٚش زَکَرییا (زکریا) بَه ظاهیر آبَه. اَ ئو چَه ژِن الیزابت، خٚداکا اَتَرسَه آدَمِه‌یی بین. اَیِه پیر بین و الیزابتی را خٚردَن نَبی.

خدا فٚرٚشتَه زَکَرییا (زکریا) نَه واتَه:«اٚشتٚه ژِن ایلَه زوئَه بَزَندی. تٚه چَه نومی یوحنا پِشَنا. خدا اَیی اٚشتَن روفی نَه پور آرَکَرد و یوحنا مَردومی مسیحِه موعودی آمِه را آمادَه آرَکَرد.» زکریا چَه جَوابی کا واتَه: «اَز و چٚمٚن ژِن خٚردَن¬بِه را خَیلی پیریمون! چٚطَه بوزونٚم کی بَمٚن راستیش کا واتِه؟»

خدا فٚرٚشتَه زکریا جَوابی کا واتَه: «اَز خدا طَرَفی کا آدوئَه بَم تا اٚم خَشَه‌خَبَری (خوشَه خَبَری) بَتٚه دَراسٚنٚم. ایسَه کی تٚه چٚمٚن گفِه باور نٚکردین، تا اَ ماقِه‌یی کی خٚردن دینْیا دَگٚنو گَف‌ژِه نیشَه‌شا.» هَه لَد نَه کا زکرییا دِه نٚشاستَه گَفی ژِه. دومله خدا فٚرٚشتَه زکریا وَری کا شَه، زکرییا آگَردٚستَه کَه ئو خَیلی نٚگْذَشته کی ژِنٚش خاملَه پِرمَه.

وختی کی الیزابت شَش‌ما خاملَه بَه، هَه فٚرٚشتَه ای‌دَفَه‌یی الیزابتی فامیلی را کی مَریَم بَه ظاهیر آبَه. اَ کٚله بَه ئو ای یوسوب (یوسف) نومَه مِردی نَه پَیوند بین. فٚرٚشته بَیی واته: «تٚه خاملَه آشَب و ای زوئَه‌یی بَزَندیش و چَه نومی عیسا (عیسی) بَناش. اَ خدا زوئَه ئو چَه شاگیری تا اَبَد بَبی.»

مَریَمی جواب دوئَه: «اٚنطَرَه چی‌یی چٚطَرَه بَب؟ وَختی کی اَز کٚلَه‌م؟ (باکیره-م=باکرهم)» فٚرٚشته توضی (توضیح) دوئَه: «روحُ‌الْقُدس تٚه‌را بومَی و خٚدا قٚوَت اٚشتٚن سَر سا ویرَفَند. پس اَ زوئَه، قودّوس (قدوس) و موتَآلَه (متعالَه) خدا زوئَه واتَه بَبی.» مریمی اَ فٚرٚشته گَفون ایمون وَردَه ئو اَ چی کی اَیی واتَه به، قَبولٚش کَردَه.

کٚتائه زمانی اٚم تٚفاقی بَه دوم، مریم شَه الیزابی کَه. هٚنطَه کی الیزابتی مریمی سَلامی سَس دَرَستَه، خٚردن چَه خٚردَندونی کا حَرَکت دَرمَه. اَمون اَ کارونی خونَی کی خدا چَه‌مون را کَردَه بَه، خَیلی‌شون شادی کَردَه. مریم حودودَن سِه ما الیزابِتی وَری کا مَندَه ئو دوملَه آگَردٚستَه کَه.»

اٚم تٚفاقی بَه دوم الیزابتی ایلَه زوئَه زَندَه. اَ ئو زَکَرییا هَطَه کی فٚرٚشته واتَه بَه خٚردَنی نومٚ‌شون یوحنا پِنوئَه. دوملَه خدا هَنی زکریا گَو (زون) آکَردَه ئو زکریا واتَه: «شٚکٚر خٚدا را، چون اَ اٚشتَن قومی را کامَک آمَه‌یَه! ئو تٚه اَی چٚمٚن زوئَه یالَه (موتعالَه) خدا پیغومبریش بَب و اینْسانون بَواتیش کی چٚطَه بٚشان اٚشتَن گٚناخون بَخشٚستِه پَیدا کَردِه!»