۳۵. دٚلسوجَه دَدَه نَقَل

ای روزی عیسی خیلی مردومی کی چَه داوره کا گٚرد آبَه بین تا بَیی کا دَرَسون، کابَه آموتِه (تَلیم دوئه). چَه‌مون وِری باج-ویرَه‌گِرِه و دییر مَردومِه‌یی بین کی نَپیشون‌بَه موسی شَریعتی کا ایطاعَت بٚکَرون.

ولی مَذهبییَه رَهبرِه‌یی کی اوئَه بین، اَوینین کی عیسی چٚطَره کا گٚناخ‌اَکَرون نَه صَمیمییَه‌رَفِقون شار رَفتار کَردِه. یَندٚه اَواجین کی عیسی ایشتٚفائَه‌کارَه کا کَردِه. وختی عیسی چمون‌گف درسته، اٚم نقلٚش چمون را واته.

«مِردی هِست بَه کی دٚ گٚلَه‌ش زوئَه هِست بَه. ای روزی گٚچَه‌زوئَه اٚشتَن دَدَه واته: «دَدَه، مٚن اٚشتَن اٚرثییَه ایسَه بَپیستی!» دَدَه اٚشتَن هِستی کا چَه سَم (سهم) دوئَه.

چی‌یی دَنٚویَردَه کی گٚچَه زوئَه هر چی یی‌شی کی هِست بَه گٚردٚش جَم کَردَه ئو دییَر دورَه مملکتی شَه ئو اوئَه‌ش اٚشتَن هِستی گٚناخینهَ زندگی‌یی نَه بَر باد دوئَه.

چییی نٚگذَشتَه کی بَرکَه قَطی اَ جٚگایی کا کی اَ زوئَه اوئَه بَه دَگنٚستَه ئو چَه‌را دِه پولی خٚراک ویگَتِه را نی نٚبَه. هَه‌خونَی ناچاری را تَنخا کاری کی بَه کا بَرَوی یَنِه خوچارنٚستِه نَه مَخشول (مشغول) آبَه ئو اَنَه دَرمَندَه و اَنٚشتا بَه کی خومون خٚراکی نَه اٚشتَن لَوَه سیر آرَکری.

آخٚر ای روزی گٚچَه زوئَه بَشتَنَه واتَه: «اَز اییا چیم بَکَرد؟ چٚمٚن دَدَه خٚتمَتکارون هَمَه‌گٚلَه را اندازه کافی قَدَر خٚراک هَردِه را هِستَه، وَلِه اَز اییا کا اَنٚشتایی بَمَردیم. پس اٚشتَن دَدَه وَر آمَگردٚست و بَه کا بَخاشتیم کی اَز نی چَه خٚتمَتکارون کا آبوم.»

اٚشتَن دَدَه کَه طرَفی را رادگنٚستَه. هَلَه کَه کا دور بَه کی چَه دَدَه اَ ویندَه ئو دٚلٚش چَه را سوتَه ئو تٚندتٚند چَه طرفی را ویریتَه، اَش وَر آگَتَه ئو ماچٚش آکَردَه.

زوئَه اٚشتَن دَدَه واتَه: «دَدَه، مٚن نیسبَت بَه اٚشتٚن و خٚدا گٚناخَه کَردَه ئو دِه شاییستَه نیم کی اٚشتٚه زوئَه بوبوم.»

ولی چَه دَدَه خٚدمَتکارون ایلَه نَه واتَه: بیوْریجَه ئو کَه کا لَپ چاکَه پَرتالی بوئَرَه ئو چٚمٚن زوئَه جانی کا دَکَرَه. ایلَه اَنگٚشتِلٚه (اَنگٚشتِری) چَه دستی کا ئو ایلَه پاقَب چَه پا کا دَکَره ئو ایلَه پَروارییَه موندَه بوئَرَه سَر آبیرَه تا جَشن بیگِرَم و شادی بٚکَرَم. چون چٚمٚن اٚم زوئَه مَردَه بَه ئو ایسَه زٚندَه آبَیَه. ژون آبَه بَه ئو ایسَه اَم تازَه‌یَه ویندَه.»

اَمون گٚردی یالَه‌جَشنی گَتَه. چی‌یی دَویَردَه نٚبَه کی یالَه‌زوئَه کی بٚجاری کا کَه را آگَردٚستَه بَه، سازی سَس و دوش و آوازٚش دَرَسته ئو کونْجْکاو بَه کی چٚه تٚفاقییَه دَگنٚستَه.

وختی یالَه‌زوئَه سَرآگنٚستَه کی اٚم شادی چَه بٚرا آگَردٚستِه را ئَه، هٚرسی گَتَه و نٚپیستٚشَه کَه دَشو. دَدَه‌ش آمَه سٚرا ئو بَه کاش خاخٚش کَردَه کی با بَه کَه ئو قانَقلٚقی کا شیرکَت بٚکرو، وَلِه اَیی اٚشتَن دَدَه پیستَه رَد کَردَه.

یالَه زوئَه اٚشتَن دَدَه واتَه: اٚم چَن‌سالی‌م گٚرد بَفاداری‌نَه رَه بَه تٚه خٚتمَت کَردَه! هَرگٚزٚم اٚشتٚه دَستوری کا سَرپیچی نٚکَردَه ئو اٚم مٚدَّتی گٚردی کا حتّا ایله بٚزَه‌کولَه‌ر نی بَـمٚن دوئَه نی تا بٚشام اٚشتَن رَفِقون نَه جَشن بیگِم. وَلی اٚشتٚه اٚم زوئَه، اٚشتٚه ثٚروتٚش اٚشتَن گٚناخی‌نَه‌رامون نَه بر باد دوئَه ئو ایسَه آگَردٚستَه کَه، پروارییَه مونده‌مون چاکَه‌گٚلَه‌ر چَه را سَرآبیردَه تا ایلَه جَشن بَرپا بٚکَری.»

دَدَه جَواب دوئَه: «زوئَه‌مَه، تٚه هَمیشَه چٚمٚن وَری کاش و هَر چی می هِستَه اٚشتٚه‌نَه. وَلِه بِهترین کار اٚمَه کی اَلان جَشن بیگِرَم و شادی بٚکرَم، چون اٚشتٚه بٚرا مَردَه ئو زٚندَه آبَه، ژون بَه ئو پَیدا آبَه.»