6. Худо Исҳоққа ғамхўрлик қилади

Вақт ўтиб борарди. Иброҳим қариб қолди, ўғли Исҳоқ эса улғайди. Бир куни Иброҳим қулбошисини Исҳоққа келин топиш учун ўзининг қариндошлари яшайдиган юртга юборди.

Хизматкор узоқ йўл босиб ўтиб, ниҳоят Иброҳимнинг қариндошлари юртига етиб келди. У ерда Худо унга Ривқони рўбарў қилди. Ривқо Иброҳимнинг укаси Наҳўрнинг набираси эди.

Ривқо оиласини қолдириб, хизматкор билан кетишга рози бўлди. У келганида Исхоқ дарҳол унга уйланди.

Кўп йиллар ўтди. Иброҳим вафот этди, Худо Иброҳим билан тузган аҳди бўйича Исҳоқни баракалади. Бу аҳдга кўра Худо Иброҳимга сон-саноқсиз насл ваъда қилган эди. Лекин Исҳоқнинг хотини Ривқо фарзандсиз эди.

Исхоқ хотини Ривқо учун ибодат қилди ва Худо унга эгизак ҳомила берди. Аммо гўдаклар онасининг қорнида бир-бирлари билан кураша бошладилар. Шунда Ривқо Худодан: “Нима учун бундай бўляпти?” деб сўради.

Худо Ривқога жавоб берди: “Сендан икки ўғил туғилади. Уларнинг наслидан икки турли халқ пайдо бўлади. Бу халқлар бир-бири билан курашадилар. Аммо тўнғич ўғилдан пайдо бўлган халқ, кенжа ўғилдан пайдо бўлган халққа бўйсунишига тўғри келади”.

Вақти келганда, Ривқо эгизакларни дунёга келтирди. Тўнғич ўғил қип-қизил бўлиб туғилди, унинг танаси тук билан қопланган эди. Унга Эсов деб исм бердилар. Кенжа ўғил эса Эсовнинг кетидан, унинг товонини ушлаб туғилди. Унга Ёқуб деб исм бердилар.