۱- آفرینش

زِه اَوَل ، خُدا هَمِه چینِه ای طَو آفِری : هُو دُنیا وُ هَمِه موجودانِه مِنِ شیش رو آفِری. بَد زِ آفِرینِشِ زِمین، چُون خُدا هَنی هیشی نِه شِلک نَدادِه بی ،هَمِه جا تُوریک وُ خُولی بی . اَما روِ خُدا ری سَرِ اَوا بی .

پَ خُدا گُو : « روشِنایی وابو» وُ روشِنایی وابی. خُدا دی که روشِنایی خووِه وُ هُونِه «رو» نوم نِها. وُ خُدا توریکی نِه زِ روشِنایی سَوا کِرد وُ هُونِه « شَو» نوم نِها. خُدا روشِنایی نِه مِنِه رو اَوَل آفِری.

مِنِه رو دُویُومِ آفِرینِش ، خُدا گُو : « فَلَکی ری سَرِ اَوا وِه وُجود بیا » وُ‌ایطَو وابی. خُدا اُ فِلَکِنِه آسمُو نوم نِها.

مِنِه رو سِیُوم خُدا گُو : « اَوا زیرِ آسِمُو مِنِه یَه جا جَم آبون تا حُشکی وِه وُجود بیا .» هُو حُوشکی نَه «زِمین» وُ اَوانِه « دَریا » نوم نِها .خُدا دی اُونچِه آفِری خووِه.

بَد خُدا گُو : « اَنوا سُوزیَل وُ دِرَخا ری زِمین رُش کُنِن‌» وُ ایطَو وابی . خُدا دی اُونچِه آفِری خووِه.

مِنِه رو چارومِ آفِرینِش ، خُدا گُو : « مِنِه آسِمُو روشِنایی وِه وُجود بیا .» وُ وِه ای تَرتیو خُدا اَفتُو ، ما وُ آسارِهانِه آفِری تا ری زِمین روشِنایی بِوَشخِن پَ رو ، شَو فَصلا وُ سالا زِه هم سَوا وابیدِن . خُدا دی اُونچِه که آفِری خووِه.

مِنِ رو پَیُوم ، خُدا گُو: « هُونُو که مِنِه اَو زِندِیی اِکُونِن، دَریانِه پُر کُونِن وُ پَرَندِه ها مِنِه آسمُو پَرباز کُونِن.» ایطَو هُو هَمِه هُونُو که مِنِه اَو زِندِیی اِکُونِن وُ پَرَندِهانِه آفِری. خُدا دی اُونچِه که آفِری، خووِه وُ هُونُونِه بَرکَت دا.

مِنِه رو شیشُومِ آفِرینِش ، خُدا گُو : «زِمین زِهَمِه نُو جُووَرا پُر وابو» وُ اُنچِه خُدا گُو اَنجُوم وابی. هُو حِیوونا،وَشیا،خَزَندیَل وُ حَشَرِه ها بیدِن. خُدا دی اُونچِه آفِری خووِه وُ خُشحال وابی.

پَ خُدا فَرمود: « آدُمیزادِ نِه جورِ خُومون بِسُوزیم تا ری زِمین وُ جُووَرا هُو فِرمونرَوایی کُونِه.»

اُسُو خدا قَردی خاک گِرُو ، هُونِه وِه صورَتِ آدُوم دِراَوُرد وُ مِنِس زِندِیی نِه هُوف کِرد . خُدا هُونِه آدُوم نوم نِها وُ باغِ گَپی سیس اَمُودِه کِرد تا اُچُو زِندِیی کُونِه وُ زِس نیاداری بُکُونِه .

خُدا دوتا دِرَختِ مَصخوص مِنِه اُ باغ نِها ، یکی دِرَختِ زِندِیی وُ دیَری دِرَختِ شناخت خووُ بَد. خُدا وِه آدُوم گُو که اِتَرِه زِه میوِه ها هَمه درختا باغ بُخُورِه اِلا دِرَختِ شناختِ خووُ بَد . اَیَر هُو زِ میوِه اُ دِرَخت اِخُورد، اِمُورد.

پَ خُدا گُو:« خوو نی کِه آدُوم تِینا بو.» چون حِیوونا نَتَرِسِن هُومدُرُنگِ خووی سی آدُوم بون.

پَ خُدا آدُومِنِه مِنِه خَوِه گِرونی بُورد .اُسُو یَکی زِه دِندِها هُونِه گِرُ وُ زِس ، زِنِ نِه آفِری وُ هُونِه تِی آدُم اَوُرد.

وَختی آدُوم هُونِه دی ، گُو : « ای مُوجود جورِ مُونِه . هُونِه زِنِه نوم اِنُوم‌ ، چُون زِ پیا گِرِدِ وابی .» سی هِمیو که پیا زِه دا بَوِه خُوس جُدا اِیُبو وُ وِه زِنِه خُوس وَصل اِبو وُ زِه اُ وِ بَد ، اُ دوتا ، یِه تَن اِبون.

خُدا پیا وُ زِنِنه وِه شِلکِ خُوس آفِری. هُو اُونُونِه بَرکَت دا وُ فرمود : « باردار وابوین ، بَچَل راس کُنین وُ زِمینِ نِه پُر کُنین.» وُ خُدا دی هَر اُونچِه آفِری خووِه وُ خُوشحال وابی . هَمِه یُونُو مِنِه رو شیشُوم اتفاق اوفتا. وا شُرو وابیدِنِه رو هَفتُوم ، خُدا کارِ آفِرینِشِ نِه تَموم کِرد ،

رو هَفتُومِ نِه خُدا بَرکَت دا وُ هُونِه مُقَدَس خُوند ؛ چُون رویی بی که خُدا بَد زِ تَمام آبیدِنِه کارِ آفِرینِش ، آروم گِرُ. وِه ای تَرتیو خُدا دُنیا وُ هَمِه خَلایِقِ نِه آفِری.