۲.اُوِیدِنِه گُنا وِ دُنیا

آدُم وُ زِنِس مِنِ باغ قَشَنگی که خُدا سی هُونُو ساخته بی ، وا خوشی زِندِیی اِکِردِن. وا وُجودِ کِه لُخ بیدِن ، زِ هُو شَرمی نداشتِن چون هَنی گُنا وِه دُنیا نَوِیدِه بی . هُونُو همیشه مِنِه باغ رَه اِرَدِن وُ وا خُدا گَپُ گُوت اِکِردِن.

اما ماری کَلَکباز مِنِ اُ باغ بی . اُ مار زِ زِنِه پُرسی : « آیا حَییقَت دارِه که خُدا ایسانِه زِ خَردِنِه میوِه هَمِه دِرَختا باغ مَن کِردِه؟»

زِنِه جِواو دا : « ایما اَجازِه دُوریم زِ میوِها هَمه درختا بجُز درختِ فَمیدِنِ خوو وُ بَد بُخُوریم. خدا وِه ایما گُودِه : « اَیَر ایسا زِه میوِه اُ بُخُورین وُ یا حَتا وِس دَس بِزَنین ، اِمیرین.»

مار وِه زِنِه گُو : « یُو دُرُس نی ! ایسا نِمیرین . خدا اِدونِه وَختی که ایسا زِه اُ دِرَخت بُخُورین ، جور خُدا خووِنه زِ بَد اِفَمین .»

زِنِه دی که میوه اُ درخت قَشَنگه وُ وِه نِظَر خوشمِزِه اِیا . هُو که اِخاس هَمِه چینِه بِدوِه، میوِه اینه زِ درخت چیند وُ خَرد. بَدِس زِ اُ میوِه وِه مِرِس هم دا وُ هُونَم خَرد.

یِهَو ، تیَلِسون واز آبی وُ زِ لُخ بیدِنِه خوسون آگا وابیدِن . آدُم وُ زِنِس سَی کِردِن تا وا بَلگِ درختا ، لُختی خُسُونِه بِپوشَنِن.

بَدِس آدُم وُ زِنِس صدا خُدانِه اِشنُفتِن که مِنِه باغ رَه اِرَه . خدا گُو : « آدُم کُویِنی ؟»‌ آدُم جِواو دا :« بَنگِ تونِه مِنِه باغ اِشنُفتُوم وُ چُون لُخ بیدُوم تَرسِستُوم ، خُونِه قایام کِردُوم.»

بَدِس خدا پُرسی :« کی بِت گُو لُختی، آیا زِه میوِه اُ درخت که مَن کِردِ بیدُوم خَردی؟» آدُوم جَواو دا : « ای زِنِه یی که بُوم بَشخیدی ، زِه اُ میوه بُوم دا.»اُسُو خدا زِ زِنِه پُرسی :« ای چِه کاری بی کِردی؟» زِنِه گُو :« مار گولُوم زِی .»

خدا وِه مار گُو :« تو لَهنَتی هِدی . ری اِشکَمِت سِر اِخُوری وُ خاک اِخوری. تو وُ زِنِه زِه یِکیدون نِفرت اِگِرین وُ هَمچِنُو مابینِه نَسل تو وُ نَسل زِنِه دُوشمِنی اِلُوم. کسی زِه نَسل زِنِه ی ، سَرتِ لِه اِکُونِه وُ تُو پاشنِسه اِزَنی.»

بَدِس خدا وِ زِنِه گُو: «درد زاییدِن تُونِه مَلی اِکُونُوم . وِه مِرِت مُشتاقی وُ هُو وِت مُسَلَط اِبو.»

خدا وِه پیا گُو:« چون وِه حرفِ زِنِت گوش دادی وُ زُوم سَرپیشی کِردی ، زِمین زیرِ لَهنَت اِرِه وُ تُو وا زَمَتِ مَلی ،خوراک جور اِکُونی . آخِرِس اِمیری وُ لاشِت وِ خاک اِوُرگَرتِه.»آدُوم زِنِه خُونِه حَوا نوم نِها که مَنیس زِندِیی بَشخِه ؛ چون هُو وا دا هَمِه آدُمیَل وابو . خدا هُونُونِه وا لَواسایی زِ پوسِ حِیوونا پوشوند.

بَدِس خدا گُو:« حَلا که اِنسون جور ایما وابی وُ خووِنِه زِ بد اِفَمِه ، نَوا اِلیم که زِ میوه دِرَختِ زِندِیی هَمیشِه یی هَم بُوخُرِه وُ تا هَمیشِه زِندِه بِمَنِه.» سی هِمیُو خدا هُونُونِه زِ باغ کِرد صَرا.هُو پَلی درِ باغ ، فِرِشتِه هایی قُردَتمَند نِها تا زِه خَردِنِه میوِه درختِ فَمیدِنِ خو وُ بَد پِشگِری کُونِن.