۵. کُرِ وَدِه

دَ سال بَد زِ مالکَنون وِ دیارِ کَنعان ، اَبرام وُ سارای هَنی بَچِه نَداشِن. پَ سارای زِنِه اَبرام وِه هُو گُو : «حَلا که خُداوَند اَجازِه نَدا تا مُو بَچه داشتِه بوم وُ ایسُو که مُو سی حامِلِه وابیدِن پیر هِدُوم ، وا حِزمَتکارُوم هاجَرعِروسی کُو تا هُو بِتَرِه سی مُو بَچِه بیارِه. »

پَ اَبرام وا هاجرعُروسی کِرد . هاجر کُوری وِه دُونیا اَوُرد وُ اَبرام نومِ هُونِه اِسماعیل نِها. اَما سارای وِه هاجَر حِسوتی اِکِرد. وَختی که اِسماعیل سینزَه سالِس وابی، خُدا یَه وِلا دی وا اَبرام حَرف زِی .

خُدا فرمود : « مُو قادِرِه مُطلَقُوم وُ وا تُو پِیمونی اِبَندُوم.» اُسُو اَبرام وِه درگا خُدا سَرِسِه دومِن وَند . خدا هَمطَو وِه اَبرام فرمود : تو بَوِه ایلا مَلی یی اِبُوی . مُو دیارِه کَنعانِ نِه سی میراث ، وِه تُو وُ حُوِه دونِت اِدُوم وُ هَمیشِه خُدا هُونُو اِبوم. تُو هَم وا هَمَه کُریَلِه حُوِه دونِتِه سُنَت کُنی.»

«زِنِت سارای ، کُوری اِیارِه که بَچِه وَدِه اِبو.نومِ هُونِه اِسحاق بِنِه. مُو وا هُوپِیمون اِبَندُم وُ زِه هُو ایلِ گَپی وِه وُجود اِیارُوم. زِه اِسماعیلم ایلی گَپ راس اِکُنُوم ، اما پِیمون مُو وا اِسحاق اِبو.» اُسُو خُدا نومِه اَبرامِنِه وِه اِبراهیم ، یَنی بَوِه ایلای مَلی ، عَوَض کِرد . هَمطَو خُدا نومِه سارایِ نِه وِه سارَه عَوَض کِرد که وِه مَنی « شازُدِه» یِه.

اُ رو اِبراهیم هَمه کُریَلِه حُوِه دونِسِه سُنَت کِرد. بَد زِ نِهِنکِ یَه سال ، وَختی که اِبراهیم صد وِ سارَه نَوَد سالِه بی، سارَه کُری وِه دُنیا اَوُرد . هَمطَو که خُدا خاسِه بی ، هُونُو هُونِه اِسحاق نوم نِهادِن.

وَختی که اِسحاق پیا جَوونی وابی ، خُدا خاس ایمونِه اِبراهیمِنِه آزمایَشت کُونِه وُ گُو : « تِینا کُرِت اِسحاقِنِه سی مُو قُربونی کُون.» اِبراهیم یَه وِلا دی زِه خُدا اَطاعَت کِرد وُ اَمُودِه وابی تا کُرِسِه قُربونی کُونِه.

وَختی اِبراهیم وُ اِسحاق وِ طِرَفِ جا قُربونی اِرَدِن، اِسحاق پُرسی : « بَوِه ، هیمِه سی قُوربونی اَمُودِه یِه ، اما بَره قُربونی کُویِنِه؟» اِبراهیم جِواو دا : « کُورُوم ، خُدا بَرِه قُربونینِه اَمُودِه اِکُونِه.»

وَختی که هُونُو وِه جا قُوربونی رَسیدِن، اِبراهیم کُورِس اِسحاقِنِه وا طِنافی بَس وُ هُونِه ری جا قُوربونی نِها. اِبراهیم اِخاس کُرِسِ قُربونی کُونِه که خُدا فرمود‌: « دَس نیادار! وِه کُر زَخمی نَزَن! ایسُو اِدونُوم که تُو ترسِ مُونِه مِنِه دلِ خُوت دُوری ، چون تِینا کُورِتِه زُوم دِریخ نَکِردی.»

اِبراهیم نِهِنکِ اُچُو ، قوچینِه دی که مِنِه خارا گیرکِرد بی . خُدا قوچِنِه وِه جا اِسحاق سی قُربونی اَمُودِه کِرد بی . اِبراهیم وا دِلشُودی قوچِنِه سی قُوربونی وُه خدا تَخدیم کِرد.

اُسُو خدا وِه اِبراهیم گُو :‌« زِه اُوچُو که تو حاضِر بیدی تا هَمِه چی خُونِه ، حَتا ، تِینا بَچَتِه وِه مُو بِوَشخی ، مُو هَم قَول اِدُوم تُونِه بَرکَت بِدُوم. حُوِه دونِت مَلی تَر زِه آسارِه ها آسمون اِبون. سی یو کِه مُونِه اَطاعَت کِردی، هَمِه حُوِه دونِ ری زِمین زِ طِریقِ حُوِه دونِ تُو بَرکَت اِگِرِن.»