۱۱- عید پِسَخ

خدا موسی و هارونَ اَلا فرعون فِرِسنید تا گُووِنِش کِه بنی اسروئیلَه آزاد کُنَه. اُوشون به فرعون گُفتِن که اگَر بنی اسروئیلَه نَهِلَه، خُدا هر چی کُووَکِ نُورِی می مصر هِه وا حیوِنونَ اَ بینِ بَرَه. مُعادِی کِه فرعون ایانَ فَـمید، باور نَ‌کُورد و اَندو مَحَل ور قصّا خُدا نَوَند.

سی کَسونِی کِه بِه موسی اعتقاد داشتِن، خُدا رَهی ناها پاشون وَند تا بَچونِ نُوریشون، اَ ای بلا خلاص بُووِن. هر خونَه واسکی کُووِه بِی‌عِیبِی پیدا کُنَه و قربانی دَهَه.

خُدا به بنی اسروئیل گُف تا خینِه بَرَنَه ری دَرا خوناشون سایِن. هموگِری بنی اسروئیل واسکِی گوشت کُووَنَه بریزِن و پِی نونِ بی‌خمیرمایَه تُندِی بْ‌خُوَردِن. خُدا گفتِشون بَعدِ خُوَردنْ آمادَه بُووِن تا مِصرَ هِلِن و رُووِن.

اسروئیلیون کُلِّ فرمونا خُدانَ دقیق اَنجام دان. مِنجا هَمو شو، خُدا اَ مِی مِصر رَفت و کُلِّ کُووَکونِ گَپِ مِصریونَ اَ بین بورد.

خُدا اَ دَرِ کُلِّ خُونا بَنی اسروئیل کِه نشونِ خین وَر دَراشون بید گُذَر کُورد. هَر کسِی کِه مینِ او خُونا حاضِر بیدِن، سی‌دلِ خینِ کُووَه دَر اَمون بیدِن.

اَما خُدا اَ نِهِنگِ خُونا مِصریونِی کِه وَرِش ایمان نداشتِن و فَرمون بَری نَمْ‌کوردِن گُذَر نَم‌کُورد و کُلِّ کُووَکونِ گَپِ او خُونانَه کُشت.

کُووَکونِ گَپِ کُلِّ مصریون کشتَه بیسِن. اَ کُووَکِ گَپِ فرعون گِر تا کُووَکِ گَپِ نوکری کِه مِی زندون بید. دو بَـرِ مردُمِ مصر اَ کَمِ یِی مُصیبتاشون بِگریوِس‌سِن.

فرعون هَمو شو، موسی و هارونَ بُنگ کُورد و گفت: «بنی اسروئیلَه اَ اِینجون وِردارِه و زیتَری اَ می مصر رُووِه.» مصریونَم گُفتِن که هر‌چی گَه‌تَر اِینْجونَه هِلِه و کَشتُر کُنِه.