۱۲- دَرْ رَفتن

بنی اسروئیل خِیلی ذوقِ‌زِن کِه اَ مصر به دَرِ رُووِن. اوشون دِگَه بَرده نبیدِن و اَلا سرزِمینِ موعود بِ‌رَفتِن. مصریون هر‌چِی کِه اسروئیلیون اَزْشون مَخاسِن مثل نقره، طِلا و چیایِی کُه ارزِش دارَنَه دانشون. بعضی اَ طایُفایی کِه تازه خُدانَه قبول کُوردِن بید هم پِی اسروئیلیون مِصرَ هِشتِن و رفتِن.

سُتینِی اَ اُور مِی روز و سُتینِی اَ تَش مِی شو بِرابَرِ اسروئیلیون حرکَتِ کُورد. خُدا مِی سُتینِ اُور و تَش پِی‌شونْ بید و هِی اِیشونَه مِی یِی سَفَر رَهنُمونی بْ‌کورد. تینا کاری که ایشون واسکِی اَنجُوم دِهِن ایان بید کِه تُرَ گِرِن و رُووِن.

بَعدَ مُدّتِی فرعون و قومونِش اَ کارِشون پَشیمون بِیِس‌سِن و دُما اسروئیلیون رَفتِن تا اَندو بِه بَردَگی گِرنشون. خُدا بید که نَظرشونَه عَوَض کورد بید تا فَـمونَشون که خُدای واقِعی اووَه و مَردُم حُولی بُووِن کِه یَهوَه اَ خُدا مصریون زوردار تَرَه.

مُعادِی کِه اسروئیلیون مِصریونَ دیدِن، فَـمیدِن کِه مابینِ دریا سُرخ و لَشکَرِ فرعون گیر اُفتیدِنَه. اُوشون خیلی تَرسیدِن و داد زَندِن: «اَ کَمِ چِه مصرَه هِشتیم؟»، «هَمَمُون یِی دَمِ میریم.»

موسی به اسروئیلیون گف: «مَترسِه. خدا اَمروز سی شمون بِ‌جَنگَه و نِجاتِتونِ دَهَه.» بَعد خدا به موسی فرمایش کورد: «به بنی‌اسروئیل گو کِه اَلا دریا سُرخ رُووِن.»

بَعدْ خُدا سُتینِ اُورانَه حرکت دا و مابینِ بنی اسروئیل و لَشکَرِ فرعون وادونید تا سپاهیونِ مصری نَترِسَّه بُووِن اُوشونَه بینِن.

خُدا به موسی فرمایش کُورد کِه دسشَه ری اُو بُلِند کُنَه، بَعدْ خُدا بادِی فِرِسنید کِه اُو دریانَه به چَپ و راس جاگُرون کُورد، طوری کُه تُرِی مِی دریا گُشِهِس.

بعد بنی اسروئیل مِی یِی حال کِه ایلا اولاشون دیوارِی اَ اُو بید، مِنجا دریا تُرَه گِرُفتِن و رَفتِن.

بعدِش، خُدا سُتینِ اورانَه وَرداشت تا مِصریون تَرِس‌سَه بُووِن گُرُختَنِ اسروئیلیونَه بینِن. اَخیر مصریون بَناوندِن که رُووِن دُماشون.

هَمُوگِری اُوشون دُما اسروئیلیون مِنجا دریا رَفتِن. اما خدا مصریونَ ترسونید و کاری کورد که اَراباشون مِنجا خَـرا گیر کُنِن. اُوشون دادِ زِن: «گُروزِه، خُدا سی اسروئیلیون بِ‌جَنگَه.»

بَعدَ ایان‌کِه بنی‌اسروئیل به سلامتی رَسیدِن اولا دریا، خُدا به موسی فرمود: «اَندو دَسِتَه اَلا دریا بُلِند کُن.» زمونِی که یِی کارَه کورد، اُو سرِ مصریون توفِس و اَراباشونْ اَ بین رَفتِن و هَمَه‌شون مِی دریا غرق بیسِن.

زمونِی کِه اسروئیلیون اَ بین رَفتَنِ لشکرِ مصرَ دیدِن، به خُدا اعتماد کُوردِن و فَـمیِدن که موسی پیغمبرِی اَ طرفِ خُداست.

بنی‌اسروئیل خِیلِی خوشحال بیدِن، سی‌ایان کِه خدا اُوشونَه اَ بردگی و مُوردَن نِجات دا بید. ایسون ایشون آزاد بیدِن کِه خُدانَه پِرَستِن و اَزِش فرمون بری کنِن. اسروئیلیون شِعرا زیادِی سی اُوزودی‌شون ساختِن و خدانَه بِ‌پِرَستیدِن کِه ایشونَه اَ دَس لشکَرِ مصر خلاص کُوردَه.

خُدا به بنی‌اسروئیل دستور دا کِه هر سال، دَعوَتِی گِرِن و یادِشون آیَه کِه خُدا چطور مصریونَ اِشکِنید و بنی اسروئیلَه اَ بردَگی آزاد کورد. ای جَشنَ "پِسَخ" بُنگِ کُنِن. اُوشون هَر سال ای مُعاد پِی قربانی کُوردَن کُووه و بِرِشتَنِش پِی نونِ فطیر، او روزَه جَشنِ گِرِن.