۴- عَهدِ خدا پِی ابراهیم

سالای زیادِی اَ طوفان نوح گذشت بید و آدمون تعدادشون هَنی بیشترِ بی‌یِس. اوشون اَندو نسبَت به خدا و یَکِ‌دو گناهِ کوردِن، و چون کِه کُلِّشون به یَه زبون قصَّه بْ‌کوردِن، اَ جا فرمونبری اَ خُدا و پَخش و پِلا بیسَن مِی زِمین، یَ جا ویسیدِن و شروع به ساختن شَــرِی سی خوشون کوردِن.

هُنون آدمونِ مغروری بیدِن و نخاسِن مُطابق چی کِه خدا گُفتَه زندی کُنِن. و حتّا ساختُمونِ بُلِندِی ساختِن که تا آسُمون بالا رَفت بید. خدا دید اَر هِلَشون به هَمی شِکل بِه کارا گَندِشون ادامَه دِهِن بیشتَر گناه بارِه بووِن.

سی‌ایان خدا زبونشونَه به چَن‌تا زبون جاگُرون کُورد و مِی کل دُیُنا پَخش پِلاشون کورد. اُو شَــرِی که آدمون ساختِن بید اِسمِش "بابِل" بید کِه معنی‌یِ "آشُفتَه" بْ‌دَهَه.

بَعدَ چَن صد سال خدا پِی پیایی به نامِ اَبرام قصّه کورد. خُدا به او فرمایش کورد: «وِلات و خونِی بووَتَ هِل و بِه جایی کِه بِفرِسْنُمِت رو. مو به تو بَرکَت بِداهام و اَ تُخمِ تَلکِه تو قوم گپی عَمَلِ میارُم. نومِتَ گَپِ کُنُم، کسونِی که به تو برکت دِهِن برکَت بِه داهامشون و کسونِی کِه تُنَه لعنت کنِن لعنِ نُفرینِ کُنُم. کلّ قوم و قبیلونْ مِی زِمین اَ او ری خیرِت برکت پیدا بِکُنِن.»

اَبرام اَ خُدا فَرمونبری کورد. زونَه‌شْ سارا، خادُمون و هَر چِی کِه داشت وِرداشت و به سَرزِمینِ کنعون که خُدا به او نشون دا بید رفت.

زَمونِی که ابرام به کنعون رَسید خدا فرمایش کورد: «دورِ بَرِتَ سیل کُن. کُلّ این سَرزِمینَ کِه بِبینی به تو و اولادِت بِه داهام.» بعدِش ابرام می او زِمین ساکن بی‌یِس.

اونجون پیایی به نام ملکیصِدِق ویستَه بید که کاهِنِ خُدا بید. اَبرام اووَه بعدِ یکی اَ جنگاش دید. مِلکیصِدِق، ابرامَ بَرکَت دا و گُف: «خُدای متعال کِه صاحاب آسُمون و زِمینَ اَبرامَ برکَت داها.» بعد ابرام دَه یک غنایم جَنگیَه به ملکیصدق دا.

چَن سال گُذشت ولی ابرام و سارا هَنی بَچِه نَداشتِن. خُدا پی اَبرام قصّه کورد و اَندِبارتَه وعدَ دا کِه کُوَکِی به ایشونِ دَهَ و اَ نسلِ او اولادِ زیادِی عَمل میان که مثل آسارا آسُمون زیادِن. خُدا گُف ابرام پیا عادِلیَ سی‌ایانْ‌که او وَعدِی خدانَه بُووَر کوردَه.

اوسون خدا پِی اَبرام پِیمونِی بَس. به طور معمول پیمون توافُقِی دو طرَفَه‌س کِه طِبق اُوان دو طرف بِه یَکِ‌دو قولِ دِهِن تا کاری سی یَک اَنجُوم دِهِن، اَما ای توافُق مابین خُدا و اَبرام معادِی بید که اَبرام مِی خو سَنگینِی بید اَما تَرِس صِدا خُدانَه فَـمَ. خُدا گُف: «مو اَ جونِ خودِت کَوَکِی بِداهامِت و سَرزِمینِ کنعون به اولادِ تو بِ‌بَخشوم.» اما اَبرام هَنی کوَکِی نداشت.