۵- کووَکِ وَعدَه

ده سال اَ کَشتُرِ اَبرام و سارا به کنعون گذشت بید اَما هَنی بَچِه نَداشتِن. پَه سارا زونِه اَبرام بِه او گف: «ایسون که خدا نَخو مو بَچَه داشتَه بووُم و سی وِس‌سَن بیسَن خِیلِی پیرُم پی نوکرِمون هاجر عروسی کُن مَر او سیمون بَچِه آرَه.»

پَه اَبرام پی هاجر عروسی کُورد. هاجر اَزِش کُوَکِی عَمَل اُومَه کِه اَبرام نومِشَه اسماعیل وَند. اَما سارا به هاجَر حسیدی بْ‌کورد. مُعادِی که اسماعِیل سیزَه سالِش بی‌یِس، خُدا یَه رَه دِگَه پِی اَبرام قصّه کورد.

خُدا فرمایش کورد: «مو خُدای قادِرِ مُطلقُم و پی تو عَهدِ بَندُم.» اَبرام اُونجون پیشِ خُدا سَجدَه کورد. خُدا به اَبرام گف: «تو جَدِ تیرَه تَبار گَپی بِ‌بُووی، مو زِمینِ کنعون بِه تو و اولادِتْ بِداهام و تا قیوم قیومَت خُداشون هیسُم. تو هَم وا کلّ کُووَکُونتونَه خَندَه کُنی.»

«زونَه‌تْ سارَه، کُوَکِی بِه زایَه. کِه بَچِه وَعدَمونَه. اسمِشَه اسحاق وَن. مُو پِی او عهدِ بَندُم که نسلِ گَپِی اَزش عَمل آرُم. اَ اسماعیل هَم تیرَه تبارِ گَپِی بسازُم ولی عَهدُم پِی اسحاقَ.» بَعدْ خُدا نومِ اَبرامَ ابراهیم یعنی بوُوِه طایُفا گَپ کورد. خُدا نومِ سارانَ به سارَه بَدل کورد که معنی‌یِ «شازدَه» بِدَهَه.

او روز ابراهیم کُل کُووَکونِ طایُفَشَ خَندَه کُوردْ. بَعدَ نِزیکِ یَه سال، که ابراهیم صد سال و ساره نود سالِش بید، سارَه کُووَکِی به دُیُنا اُووُورد. هَموطور که خدا مَخاس اسمِشَ اسحاق وَندِن.

وقتِی کِه اسحاق جَوُون بی‌یِس خُدا ایمانِ اِبراهیمَ اِمتِحون کورد و گف :«تینا کُووَکِتْ اسحاقَ سی مو قربانی کُن.» ابراهیم کِتِه دِگَه اَ خُدا فرمونبری کُورد و آمادَه بی‌یِس تا کُووَکِشَ قربانی کُنَه.

زَمونی کِه ابراهیم و اسحاق اَلا قربانگاه بِ‌رَفتِن. اسحاق گف: «بووَه خیمَه سی قربانی داریم، اَما کُووَه کجاس؟» ابراهیم گف: «رولَه، خُدا کُووَنَه خودش جورِه کُنَه.»

مُعادِی کِه به محلِ قربانی رسیدِن، ابراهیم کُووَکِشَ پی طَنافی بَس و سر مَحَلِ قربانی وَند. ابراهیم کِه مَخاس کُووَکْشَ قربانی کُنَه، خدا فرمایِش کورد: «ویسَک! دَس وَر کُووَکْ مَزَن. ایسون فَـمیدُم کِه تو مِی دِلِت اَ مو بِه تَرسی. چون تینا کووَکِتَه اَ مو دریغ نَ‌کُوردی.»

ابراهیم اُونجون مِیشِی دید که مِی خارا گیر کُورد بید. خُدا مِیشَه اَ جا اسحاق سی قربانی فِرِسنید بید. ابراهیم خوشحال بی‌یِس و مِیشَه سی خُدا قربانی کُورد.

خُدا به ابراهیم گف: «اَ اُونجون کِه تو قَبول کُوردی هَمَه چِیتَه، حتّا بَچَتَه به مو بخشی، مُنَم قولِ داهام کِه تُنَه برکَت داهام. نَسلِ تو اَ آسارا آسُمون بیشتَر بِه بُووِن. سی‌ایان کِه اَ مو فرمونبری کُوردی کُلّ خونَه‌وادا می زِمین، اَ خونَه‌وادِی تو برکت پیدا بِ‌کُنِن.»