۶- خدا سی اسحاق دُرُسِه کُنَه

زَمونِی کِه ابراهیم پیر بی‌یِس کُووَکِش اسحاق جَوون بید. ابراهیم یکی از نوکرونْشَه به محل تولد و وِلاتِ طایُفَش فِرِسنید تا سی اسحاق زُونِه آرَه.

بَعدْ اَ سفر دور و دراز به وِلاتِی کِه قومونِ ابراهیم اُونجون بیدِن، خُدا نوکرِ ابراهیمَ اَلا رِبِکا، که نوِه برارِ ابراهیم بید رَهنِمونی کورد.

رِبِکا قبول کُورد که قومونشَه وِل کُنَه و پِی او نوکَر به خُونِه‌ اسحاق رُووَه. همو دَم بعدِ رَسیدنْ، اسحاق پی‌یِش عروسی کُورد.

بعدَ مدّتی، ابراهیم مُورد و خدا طِبق عَهدِی که پی ابراهیم بَس بید، اسحاقَ برکَت دا. یکِی اَ وَعدا خُدا اِیان بید که ابراهیم اولاد زیادی داشتَه بُووَه. اما ربِکا زُونِه اسحاق نَتَرِس بَچَه دار بُووَه.

خدا هِشتْ پِی دعا اسحاق، ربکا دوقلو وِس‌سَن بُووهَ. او دو بَچَه نُها دُیُنا اُومی‌یَن می اشکَمِ مارشون دعوا بْ‌کوردِن. ربکا اَ خُدا دلیِلْشَه پرسید.

خدا به ربکا گف: «تو دو کُووَک به دُیُنا میوری. اَ هَردونشون دو جَرگِه جُداکار عمل مِیایه، که هِی پی‌یَک جنگِ دعوا دارِن. اما طایُفِی بِرارِ گَپ مطیعِ طایُفِی برارِ کُچُک بِ‌بُووِن.»

بچونِ ربکا که دُیُنا اُومِن، اولی سُرخِ سَفید و مِلو بید، اسمِشَه عیسو وَندِن. کُووَکِ دُیّم که دُیُنا اُومَه گِندیکِ پا عیسووَ می دَسِش داشت، نومِشَه یعقوب وَندِن.