۷- خُدا یعقوبَ برکَتِ دَهَ

او دو کُووَک گَپ بیسِن. عیسو دوسْ داشت به شکار رووَه اَما یعقوب خونَه نِشین بید. سی رِبِکا یعقوب عزیزَناز بید ولی عیسو سی اسحاق عزیز تر بید.

روزی عیسو اَ شکار بِ‌وَرگشت و خیلی گُسنَش بید. عیسو به یعقوب گف: «بی زحمت کُتی اَ غذاتَه دام.» یعقوب در جُوابِش گف: «اول وا بِه مو قُول دیهی هر چی کِه سی نُوری بیدَنْ گیرِتْ می‌یا به مو دیهی.» پَه عیسو قول دا که کُلّ چیایِی کِه اَ نُوری بیدَنْ گیرِشِ می‌یا به یعقوب بَخشَه. بَعد یعقوب کُتِی اَ غذاش بِه عیسو دا.

مُعادی که اسحاق مَخاسْ بَرکَتْشَه به عیسو دَهَ، رِبِکا پِی مُحیلی یعقوبَ به جا عیسو مِی تُوو اسحاق فِرِسنید. اسحاق پیر بید و دِگَه نَتَرِس خوب بینَه. یعقوب رخَتا عیسووَ وَرِش کُورد و گردِن و دَساشَ پی پُوسِ بُز پوشِنید.

یعقوب پیش بُووَش اُومَه و گف: «مو عیسو هِیسُم و اُومَه‌مَه تا مُنَه برکَت دیهی.» اسحاق مِی بُزَ پی دساش حس کُورد و بو بُزَ که فَـمید، مَرِس عیسو پیشِ‌شَه و اووَه برکَت دا.

عیسو پی یعقوب لَج بید، سی‌ایان کِه حق گَپِی و برکَتَه اَزِش دُزید بید. و بَرنامِه رِخت که بعدَ اسحاق، یعقوبَ کُشَه.

اما ربِکا فَـمید و پی اسحاق، یعقوبَ جا دیری پیشِ قومونِ ربکا فِرِسنیدِن.

یعقوب سالای زیادِی پیشِ قومونِ ربکا وِیسید. اُونجون عروسی کُورد و دُوزَ کُووَک و یَه دختر اَزِش عمَل اُومَه. خُدا یعقوبَ مال زیادی دا.

بعدَ بیس سال دیری از خُونَه، یعقوب پی بَچونِش و نوکرون و گوسفندون به کنعون وِرگشت.

یعقوب خیلی بِترسید، چون مَرِس هَنی عیسو مَخو کُشَش. پَه او خیلی از حیوونا گلَه‌شَ سی پِیش کَشی سی عیسو فرسنید. نوکری کِه حیوِنونَه سی عیسو بِ‌بورد ای‌طور گف: «یِی حیوِنونَه نوکَرِت یعقوب به تو داس و یِی‌دَم بِه اِینْجونِ رَسَه.»

عیسو که دِگَه نَخاس یعقوبَ زَنَه، اَ دیدنش خوشحال بی‌یِس. یعقوب بی دردسر می کنعون زندی کُورد. اسحاق که مُورد، یعقوب و عیسو پی‌یَک خاکِش کُوردِن. عهدی که خُدا پِی ابراهیم بَس‌بید، بَعدِ اسحاق به یعقوب رَسید.