۴۶- پولس مسیحی بِ‌بُووَه

پیایِی بید به نوم سولُس که مِی جَوُونی معادِ کُشتن استیفان، رَختا یهودیونَه بِ‌پویید و وَر عیسی ایمان نداشت. او مسیحیونَه آزارِ دا و مِی اورشلیم اَ ای حوش بِه او حوش بِ‌رفت تا مِیرون و زَنونَه گِرَه و مِی زندون بَهَ. کاهن گَپ گفتِش کِه به شَـرِ دمشق رُووَه تا مسیحیونِ اونجونَه گِرَه وَ بِه اورشلیم وِرگَردونه.

پَه سی‌ایان سولس اَلا دَمشق رَفت. نُها رَسیدن به اونجون، نور براقی اَ آسمون ایلا اولاشَه گِرُفت و بِه زِمین اُفتید. سولُس صدایی فَـمید که گفتِش: شائول، شائول، سی چه وَر مو آزارِ رَسونی؟ سولس پرسید: «آقا، تو کی هیسی؟» عیسی بِه او جُواب دا: «مو عیسی هِیسوم. هَموان که عاجِزِش بِ‌کُنی!»

مُعادِی کُه سولُس اَ جاش وِرسید، تیاش نَم‌دیدِن. رَفیقونِش اووَ اَلا دمشق رَهنُمونی کُوردِن. سولُس مدت سو روز، غذا و اُو نَ‌خوَرد.

مِی ولات دمشق، شاگِردِی به نوم حنانیا زِندی بِ‌کُورد. خدا بِه او فرمود: مِی حوشی رو که سولُس مینِش وِیستَس. دَسا خوتَه وَن وَرِش تا اَندو تیاش روشنا بُووِن.» اما حنانیا گفت: «خداوندا! مُو فَـمیدُمَه که ای پیا چطور وَر ایماندارون آزارِ رَسونَه.» خدا در جُوابش گف: «رو! مو ایانَه بِزنیدُمَه تا نوم مونه به یهودیون و قبیلا دِگَه اعلُوم کُنَه. او سی‌دل نوم مو، خِیلِی غَشقِ وِلا بِ‌بُووَه.»

پَه حنانیا پیش سولُس رفت ودساشَه وَرش وند و گف:«همو عیسی که مِی رَه وَرِت ظاهر بی‌یِس، مونه فرسنید تا روشنویی تیاتَه اَندو بِدَس اُوری و اَ روح‌القدس پُر بُووی.» سولُس یکتی تَرِس اَندو بینه و حنانیا اووَ تعمید دا. اوسون سولُس چِی خورد و زورش وِرگشت.

سولُس تندی، موعظه سی یهودیون دمشقَ شروع کورد و بِ‌گفت: «عیسی پسر خداست!» یهودیون وَم‌زَشون بید، سی‌ایان‌که پیایِی کِه مَخاس ایماندارونَه اَ بین بَره، ایسون خودش به عیسی ایمان اووُورده! سولُس پِی یهودیون یَکِ‌دو کُورد. او ثابت کُورد که عیسی همو مسیحَه.

بعد چن روز، یهودیون کمر به کُشتَن سولُس بَسِن. اوشون کَسونیه فِرِسنیدن تا اووَ مِی دروازا شَـر جورِن و کُشِن. اما سولُس اَ برنامَه‌شون با خبر بی‌یِس و رفیقونِش کمکش کُوردِن تا گُروزَه. یَه شو وندِنِش مِی سَلِی وَ اَ دیوارا شَهر فرسنیدنِش زِیر. بعد ایانْ کِه سولُس اَ دمشق گُرُخت، به موعظه اَ عیسی ادامَه دا.

سولُس به اورشلیم رف تا پِی رسولون دیدار کُنَه، اما اوشون اَزِش ترسیدِن. اوسون یَه ایماندار به نوم برنابا، سولُسَ پیش رسولون بُورد. او سیشون گف که چطوری سولُس، پِی شجاعت مِی دمشق موعظه کُورد بید. بعدِ ایان بید که رسولون، سولُسَ قبول کُوردِن.

بعضی اَ ایماندارون که اَ سُتَمِ شَـرِ اورشلیم گرُختِن بید، به شَـرِی دیر به نوم انطاکیه رفتِن و اَ عیسی موعظه بِ‌کُوردِن. خیلی اَ مَردُمِ انطاکیه یهودی نبیدِن، اما سی رَه اول ایمان اووُوردِن. برنابا و سولُس به اونجون رَفتن تا بِه ایماندارون جدید، اَ عیسی بیشتر یاد دِهن و کلیسانَه تقویت کُنن. مِی انطاکیه بید که ایماندارون به مسیح، سی ره اول «مسیحی» نومدار بیسِن.

یه روز مسیحیون انطاکیه مَشغولِ دعا و روزَه بیدن که روح‌القدس وَرشون فرمود: «برنابا و سولُسَ سی کاری که اوشونَه سی انجومش خُوندُمَه، جداکُنِی.» اوسون کلیسا انطاکیه دسا خوشونَه ری برنابا و سولُس وَندِن و سیشون دعا کُوردِن. بعدِش اوشونَه فرسنیدِن تا براتِ (خبر خوش) عیسانَ مِی جاها دِگِه موعظه کُنِن. برنابا و سولُس به مردم زیادی اَ طایُفا دِگِه یاد دان و خیلِیا وَر عیسی ایمان اووُوردن.