۴۷- پولِس و سیلاس مِی فیلیپی

سولُس مُعادِی کِه مِی دور تا دورِ امپراتوری روم مسافرتِ کُورد، بَنا وَند کِه اَ نُوم رومی خودش کِه پولُس بید، استفادَه کُنَه. یَه روز پولُس و رفِیقش سیلاس اَلا شهر فیلیپی رَفتن تا خبر خوشِ عیسانَ اعلُوم کُنِن. اوشون بِه کِنار روخونِه‌ کِه اَ شهر دَر بید رَفتن. مردم مِی اونجون گِرد بیسِن بید تا دعا کُنن. اوشون اونجون یَه زونِه بِه نومِ لیدیه‌نَه دیدِن، کِه تاجِری بید. او خدانَه دوسْ داشت وَ اووَ بِ‌پِرَستید.

خدا لیدیانَ قوت دا تا بِه عیسی ایمان آرَه. پولُس و سیلاس اووَ پِی خونوادش تعمید دان. بعدش او، پولُس وسیلاسَ دعوت کُورد تا مِی خونه‌ش مَنن و اوشون هم پیشش مُوندِن.

پولُس و سیلاس خِیلِی اَ وَختا مِی جایی کِه یهودیون دعا بْ‌کوردن بِ‌دیدَنِ مردم بِ‌رَفتن. اونجون کنیزِی بید کِه روح گَندِی داشت و هر روز دُماشون میومه. او پِی کمک ای روحِ گَند، آیندَه‌نَه سی مردم پیش بینی بِ‌کورد و ای‌طور بید کِه بِه نومِ غیب‌گو، سود گَپِی نصیب سرورونِش بِ‌کورد.

او کنیز مُعادِی کِه هُنون رَه بِ‌رَفتن پی غِرغو بِ‌گف: «ای پیاهون نوکرونِ خدای متعال هِیسِن. ایشون رَه نِجاتَه بِه شُمون نِشونِ دِهن.» او روزا زیادی ای‌طور کُورد تا ایان‌کِه حوصله پولُس سر رَفت.

آخِر سَر یَه روز مُعادِی کِه او کنیز داد بزَه، پولُس بِه او ری کُورد و بِه روحِ گَندِی کِه مِینِش بید گف: «بِه نُومِ عیسی اَ جِلد ای موهینَه بیو در.» روحِ گَند هَمو دَم اووَ وِل کُورد.

مُعادِی کِه اربابونِ کنیز، دیدِن چِه پِیش اومَسَه، خِیلی جِر اومِن. ایانْ نشونِ دا کِه مردم دِگَه بِه اربابون او دختر پیل نَم‌دِهِن. سی‌ایان‌کِه فَـمیدِن بید کِه بِی او روح گَند، کنیز دگَه نتَرَه پیش گویی کُنَه.

پَه اربابونِ او کنیز، پولُس و سیلاسَ پیش مقاماتِ رومی بُوردِن. اوشون پولُس و سیلاسَ کُتک زَندن و بِه زندون بِس‌سِن.

هُنون پولُس و سیلاسَ بِه جایی اَ زندون کِه خِیلِی پاسَبون داشت بِس‌سِن. اوشون همیطور پاها ایشونَه پِی تیکا گَپِ چو بَسِن. پِی یِی وَضع اوشون مِنجا شو، اشعارِی سی تعریف دایَن اَ خدا و پِرَستِش او بِ‌خوندِن.

یَکتی زمینْ‌جُنبِش گَپِی، اومَه! کل درا زندون گُشِس‌سن و زنجیلا کُل زندونیون اَ هَم جِدا بیسِن.

بعدش پاسَبون بیار بی‌یِس و دید دَرا زِندون گُشیدِن. او مَرِس کِه کُل زندونیون گُرُختِنَه و اَ ترس مجازات مُوردن بِه دَسِ گَپونِ حکومَتِ روم، بَناوَند خوشَه کُشَه، اما پولُس اووَ دید و داد زَه: «خوتَه اَ بین مَبَر! کُلمون اینجونِیم.»

پاسَبون پِی ترسِ لَرز اَلا پولُس و سیلاس اومَه و پُرسید: «چِه وا کنم کِه نِجات پیدا کُنُم؟» پولُس جُواب دا: «بِه عیسی خداوند، ایمان بیار بعدش خوتو خونوادَت نجات پیدا بِ‌کُنِی.» اوسون پاسَبون پولُس و سیلاسَ خونِه خودش بُورد و زخماشونَه شُشت. پولُس خبرِ خوشِ عیسانَ سی همه کسونی کِه مِی خونه‌ش بیدِن گف.

او پاسَبون و کل خونوادش بِه عیسی ایمان اووُوردن و پولُس و سیلاس اوشونَه تعمید دان. اوسون پاسبون بِه پولُس و سیلاس غذا دا و پِی یَک جشن گِرُفتن.

سوباش، گپون شهر پولُس و سیلاسَ اَ زندون آزاد کُوردن و ازشون مَخاسِن کِه فیلیپی‌یَه هِلِن و رووِن. پولُس و سیلاس بِه دیدن لیدیه و چندْتا اَ رفیقونشون رفتِن و دُماش اَ شَـر رَفتِن. خبر خوشِی کِه اَ عیسی بید پخشِ بی‌یِس و کلیسا داشتْ گَپِ بی‌یِس.

پولُس و گَپونِ دگِه مسیحی به خیلی اَ شَـرا مسافرت کُوردن. اوشون بِه یاد داین و موعظه سی خبر خوشِ عیسی سرگرم بیدِن. اوشون همیطور خیلی نُومَه نوشتن تا ایماندارونَه مِی کلیساها یاد دِهن و تشویقشون کُنن. بعضی اَ یِی نُومِه‌ها بعدَن عَوَضِ کتابایِی اَ کِتابِ مقدس اومِّن.