۱۹- پیغُمبرا

خدا دایِم بلدِه اسرائیلیا پیغُمبرا رَه رَیی مُوکَد. پیغُمبرا، پیغامای خدا رَه مِشنِویدَن‌ و اَزُوختی وا رَه دَه مردم نَقل مُوکدَن.

اِیلِیا دَه وختی پیغمبر بود که آخاب دَه پادشایی اسرائیل، پادشا بود. آخاب یگ مرتیکه شرور بود. او کوشش ‎مُوکَد تا مردم رَه دَه پرستش یگ خدای دروغی که بَعَل نام دَشت، مجبور کَنَه. اَزی خاطر اِیلِیا دَه آخاب پادشا گفت که خدا قصد دِرَه مردم رَه جزا بِدیَه. او دَه آخاب گفت: «تا وَختیکه ما نَگِیم، دَه پادشایی اسرائیل باروُ نخاد بارید یا شُدری اَم نخاد کَد.» آخاب از تُورای اِیلِیا، اُوقس قار شی بَل اَماد که قصد کَد او رَه بُکشَه.

اَزی‌ خاطر، خدا دَه اِیلِیا گفت، دَه بیابان بُورَه و از آخاب تَاشَه شُونَه. اِیلِیا دَه بیابان سن یگ جُولگه مخصوصِ که خدا او رَه هدایت کدَد، رافت. اَر شاو و صُبا مرغا بلدِه اِیلِیا نان و گوشت مِیوُردَن. دَه اِی دوران، آخاب و سربازای‌ شی اِیلِیا رَه مُپالِیدَن ولی اُونا او رَه پیدا نَتَنِستَن.

از خاطریکه بارُو نبارید، باد از چَن وخت جُولگه خشک شد. اَزُوختی اِیلِیا دَه یگ ملگ دیگه که دَه نزدیک‌ شی بود، رافت. دَه او کشور یگ بیوه غریب کَد بچه ‌خو زندگی ‎مُوکَد. نان اُونا قریب خلاص شُدَد از خاطر ازیکه دیگه غاله نَمندَد. ولی اَنوزم، اَزیکه او خاتو از اِیلِیا نگاداری مُوکَد، خدا بلدِه اَزو و بچه ‌شی تیار کَد. کندوی آرد و ڈابه روغُون‌ شی اِیج وخت خالی نشد و اُونا بلدِه تمام دورانِ گشنگی نان دَشتَن. اِیلِیا نزدیگ سه سال دَه اُونجی مَند.

باد از سه و نیم سال، خدا دَه اِیلِیا گفت، دَه خاست خدا بسَم بارُو خاد بارید. او دَه اِیلِیا گفت، پس دَه پادشایی اسرائیل بُرُو و کَد آخاب گپ دِه، اَزُوختی او پیش آخاب رافت. وَختی آخاب او رَه دید، بلدِه‌ شی گفت: «تو دَه اِینجی ‎یِی، او پِتنَه!» اِیلِیا جُواب دَد: «پِتنَه خود تویی! تو یَهُوَه رَه ترک کِدی، خدای راستِنی او یَه ولی تو بَعَل رَه پرستش مُونی. یالی تو باید بیخِین مردمِ پادشایی اسرائیل رَه دَه کُوی کَرمل بَیری.»

اَزُوختی بیخِین مردم اسرائیل دَه کوی کَرمل رافتن. مرتِیکونِ که موگفتَن بلدِه بَعَل پیغام مِدیَن، اَم اَمادَن. اُونا پیغُمبرای بَعَل بودَن. تعداد ‎از وا ۴۵۰ نفر بودَن. اِیلِیا دَه مردم گفت: «تا کی دل بی دل مُشین؟ اگه یَهُوَه خدا یَه، او رَه پرستش کین ولی اگه بَعَل خدا یَه، او رَه پرستش کِین!»

اَزو پاس اِیلِیا دَه پیغُمبرای بَعَل گفت: «یگ گَوِ نَر رَه بُکشین، گوشت‎ شی رَه ریزه ریزه کده بلدِه قربانی دَه قربانی‌جگه بِلِین مگم آتِش وار نکید. باد اَزو ما اَم اِی کار رَه خاد کدوم و گوشت رَه دَه قربانی‌جگه دیگه خاد اِیشتُم. اَزُوختی اگه خدا بلدِه قربانی‌جگه آتش رَیی کَد، شُمو خاد فامیدِین که او خدای راستِنی یَه.» اَزُوختی پیغُمبرای بَعَل قربانی رَه تیار کدَن مگم آتش وار نَکدَن.

باد اَزو پیغُمبرای بَعَل دَه پیش بَعَل دعا کدَن: «گوش کو، اَی بَعَل!» اُونا کُل روز دعا کدَن، جیغ زدَن و اَینَم خودگون خو رَه کَد چاقوا لَش کدَن، مگم بَعَل جواب ندَد و اِیج آتِش رَیی نکَد.

پیغُمبرای بَعَل قریب کُل روز دَه پیشِ بَعَل دعا کدَن. آخِر‎شی اُونا دعا کَدو رَه بس کدَن. اَزُوختی اِیلیا گوشت گَوِ نَر دیگه رَه بلدِه خدا دَه قربانی‌جگه ایشت. باد اَزو او دَه مردم گفت که ۱۲ دیگ کلان آو دَه بلِه قربانی بِندِزنَن تا وختیکه گوشت، چوب و اَینَم زِمین گِرداگِرد قربانی‌جگه بیخی‌ تَر شُونَه.

اَزُوختی اِیلِیا دعا کَد: «یَهُوَه، خدای ابراهیم، اسحاق و یعقوب، امروز دَه مُو نِشو بِدی که تو خدای اسرائیل استی و ما خذمتگار تو یُوم. جواب مه بِدی تا اِی مردم بوفامَن که تو خدای راستِنی استی.»

فَورَن، آتِش از آسمو تا شد. گوشت، چوب، سنگ، خاک و اَینَم آو رَه که دَه گِرداگِرد قربانی‌جگه بود، سوختَند. وختی مردم اِی رَه اُوش کدَن، دَه زِمِی سجده کده و گفتَن: «یَهُوَه خدا یَه! یَهُوَه خدا یَه!»

باد اَزو اِیلِیا گفت: «اِیج کُدم پیغُمبرای بَعَل رَه نَیلِید که توتّا کَنَن!» اَزُوختی مردم پیغُمبرای بَعَل رَه دِستگیرکده و اُونا رَه از اُونجی بُرده و کُشتَن.

اَزو پاس اِیلِیا دَه آخاب پادشا گفت: «تیز دَه خانه خو بُورو که بارو مَیَه.» آسمو غَدَر زود سیاه شد و بارُوی شدید شروع شد. یَهُوَه خشک سالی رَه خلاص مُوکَد و اَمو رقم نِشو دَد که او خدای راستِنی یَه.

وختیکه اِیلِیا کار خو رَه خلاص کَد، خدا یگ مرتیکهِ رَه که اِلیشَع نام دَشت پیغُمبر خو انتخاب کَد. خدا دَه واسطه اِلیشَع معجزای کَلو رَه انجام دَد. یگ دَنه اَزو معجزا بلدِه نعمان رُخ دَد. او سرکَردِه لشکر دشمو بود، مگم او یگ مرض بدِ پوستی دَشت. نعمان که دَه بارِه اِلیشَع شنید، پیش اِلیشَع رافت و از ‎شی تَلبِیست که او رَه شفا بدیَه. اِلیشَع دَه نعمان گفت دَه دریای اُردُن بُورو و خود خو رَه هفت دفه دَه آو غوطَّه کو.

نعمان قار‎شی اَماد. او اِی کار رَه نکَد از خاطریکه دَه نظر شی احمقانه مِیماد، مگم پسان او نظر خو رَه تغییر دَد و دَه دریای اُردُن رافته، خود خو رَه هفت دفه دَه آو غوطَّه کَد. وختیکه بلدِه دفه آخری از آو بُر شد، خدا او رَه شفا دِدَد.

خدا پیغُمبرای دیگه رَه اَم بلدِه مردم اسرائیل رَیی کَد. تمام اُونا دَه مردم گفتَن که پرستش کَدون بُتا رَه بَس کید. دَه جای اَزو، مردم کَد یگدیگه خو عادلانه رفتار کَنَن و سر یگدیگه خو رحم کنَن. پیغُمبرا دَه مردم اخطار ددَن که باید از شرارت دِست بال کده و دَه جای‌ شی از خدا پیروی کَنَن. اگه مردم اِی کار رَه نَکنَن، خدا اُونا رَه مجرم قضاوت خاد کَد و جزا خاد دَد.

زیادی وختا، مردم از خدا اطاعت نموکدَن. اُونا بارا کَد پیغُمبرا بد رفتاری کده و اَینم اُونا رَه موکُشتَن. یگ دفه، اُونا اَرمِیا پیغُمبر رَه دَه چای خُشک اندَختَن و او رَه دَه اُونجی اِیلَه کدَن تا بومرَه. او دَه قاف چا تای گِل و لَی شد. مگم پادشا دَه او رحم کَده و دَه خذمتگارای خو امر کَد تا اَرمِیا رَه پیش ازیکه بومرَه، از چا بُر کنَن.

گرچن مردم از پیغُمبرا بد شی مِیمادَن، مگم اُونا اَنوزم بلدِه خدا تُورَه موگفتَن. اُونا دَه مردم اخطار می‎دَدَن که اگه توبه نَکنَن، خدا اُونا رَه نابود خاد کَد. اُونا اَمو رقم دَه یاد مردم مِیوُردَن که خدا واده دِدَه تا مسیح رَه بلدِه از وا رَیی کنَه.