۲۹- قصه خذمتگار بی رحم

یگ روز، پترُس از عیسی پرسان کَد: «استاد، بیرار خو رَه که کَد مَه بدی مُونَه، چَن دفه باید بُبُخشُم؟ تا هفت دفه؟» عیسی گفت: «هفت دفه نه، اَینَم هفتاد و هفت دفه!» هدف عیسی از گفتُنِ اَزو، اِی بود که مو باید دایِم بُبخشیم. اَزوپاس عیسی اِی قصه رَه کَد.

عیسی گفت: «پادشایی خدا، رقم پادشای استَه که خاست کَد خذمتگارای خو تصفیه حساب کَنَه. یگی از خذمتگارای ‌شی دَه ارزش ۲۰۰,۰۰۰ سال کار تَنخا، اَزو آغدار بود.»

«مگم او خذمتگار نَتَنِست آغ خو رَه بدیَه، ازُوختی پادشا گفت: «اِی مرتیکه و بیخی فامیل ‌شی رَه دَه عنوان برده سودا کید تا آغ خو رَه آدا کَنَه.»

«خذمتگار دَه پیش پادشا زانو زِده، گفت: «لُطفَن سر از مه رحم کو، مه تمام آغِ رَه که از تو گرفته‌دُم آدا مونوم.» پادشا سر اَزو خذمتگار رحم کَده، تمام آغداری شی رَه بخشید و او رَه اِیشت که بُرَه.»

«مگم وختیکه خذمتگار از پیش پادشا رافت، او یگ خذمتگار زیر دِست خو رَه پیدا کَد که از او دَه ارزش چار ماه تنخا آغدار بود. او خذمتگار، خذمتگار زیر دِست خو رَه ماکَم گرفت و گفت: «پیسَه رَه که از مَه آغدار بودی، بِدی.»

«خذمتگار زیر دِست، پیش پای‌ شی اُفتَدَه و گفت: «لُطفَن سر مَه رحم کو، مَه بیخی آغداری خو رَه آدا مُونُوم.» مگم او دَه جای‎ شی، خذمتگار زیر دِست خو رَه دَه بندی خانه اندَخت تا که بِتنَه آغداری خو رَه آدا کَنَه.»

«باضی از غلامای دیگه که اِی رُخداد رَه اُوش کَدَن، غَدَر دِیق شُدَن. اُونا پیش پادشا رافتن و تمام چیز رَه دَه او قصه کَدَن.»

پادشا خذمتگار رَه طَلَب کَد و گفت: «اَی خذمتگار شریر! ما آغ خو رَه دَه تو بخشیدُم ازخاطریکه پیش مَه زاری کِدی؛ تو اَم باید اَمی رقَم مُوکَدی.» پادشا غَدَر قار شُدَد، او اَمو خذمتگار شریر رَه تا وختیکه بِتنَه تمام آغ خو رَه آدا کَنَه، بَندِی کَد.»

باد اَزو عیسی گفت: «پدر آسمانی مَه اَم کَد بیخی شوم اَمی رقَم خاد کَد، اگه شمو برار خو رَه از تای دل نَبخشِین.»