۳۱- عیسی روی آو را مُورَه

باد اَزیکه عیسی دَه جَمِّیت نان دَد، شاگردای خو رَه گفت که دَه کِشتی سورَه شُنَن. او دَه اونا گفت سن دیگه طرف دریاچه بورَن دَه آلی که خود شی بلدِه یگ کم وخت دَه اُونجی مَند. ازُوختی شاگردا رافتَن و عیسی جَمِّیت رَه سن خانای ‎شی رَیی کَد. باد ازو عیسی بلدِه دعا کَدُو سن بَلِه کوه رافت. او دَه اُونجی تَنا بود و تا ناوخت شاو دعا کَد.

دَه اَمزی مدت که شاگردا کِشتی خو رَه پارو میزَدَن ولی باد قوی از روبَروی شی میزَد. ناوخت شاو شدَد ولی اونا تازه دَه نِصفِه دریاچه رسیدَه‌دَن.

دَه اَمو وخت، عیسی دعای خو تمام کَد و پَس اَرکَت کَد تا شاگردای خو رَه بینگِرنه. او از روی آو را گَشته سن کِشتی از وا رافت.

وختی شاگردا عیسی رَه اوش کَدَن، وا خیلی ترس خوردَه‎دَن از خاطریکه فکر موکَدَن او یگ روح اَسته. عیسی فامید که وا ترس خوردَن، پَس اونا رَه صدا کَد و گفت: «‌ترس نَخرِین. ما اَستوم!»

باد ازو، پِترُس دَه عیسی گفت: «استاد، اَگه تو اَستی، امر کو که ما از روی آو، پیش از تو بایوم.» عیسی دَه پِترُس گفت: «بِیَه!»

ازُوختی، پِترُس از کشتی بور شد و از روی آو سن عیسی اَرکَت کَد. ولی باد از یگ کم را رفتو، او چیمای خو رَه از عیسی سن دیگه طرف دَور دَد و سن امواج آو توغ کَد و باد قوی رَه احساس کَد.

ازُوختی پِترُس ترس خورد و مِینِه آو رافت. او جیغ زد: «استاد، ما رَه نجات بدی!» فورَن عیسی دِست خو دراز کَد و او رَه گرفت و باد اَزو دَه پِترُس گفت: «ایمان تو خیلی کَمَه! چرَه دَه مه اعتماد نَکدِی که دَه اَمان مُومَندی؟»

باد ازُو پِترُس و عیسی دَه کشتی سورَه شدَن و باد اَم فورَن اِیستَه شد. آو آرام شد و شاگردا اَیرُو مَندَن و دَه عیسی تعظیم کَدَن. اونا عیسی رَه پرستش کدَن و دَه او گفتن: «دَه راستی، تو پسر خدا هستی.»