۲-هَتِن گُناه وَ جِهُون
آم ئو ژَنی اِ باخ قشَنگی کِه خداوَن اَرِنُو ساختیتِی، وَ خُوشی زِنِییُونَه مَکِرْد. وَ وجودِه لُتی وژُو، شَرمُنِی اَژِه نیاشت اَرِه یَه کِه هَنی گُناه نَهَتی اَ دُنیا. اُوِن بیشتِر اِ باخ گُمُونَه میا ئو وَ گَرْد خدا گَپ ئو گُفتُونَه مَکِرْد.
اَما مار فَن بازِی اِ اَ باخَه بی. اَ مارَه اِ ژَن پِرسیتِی: «آیا حقیقت دِیرِی کِه خدا هُومَه اِ حُوارْدِن میوَه کُل دارل باخ مَن کِرْدِسِی؟»
ژَن جُوآو داتِی: «اِیمَه اجازَه دیریم اِ میوَه کُل دارل بِهجُز میوَه دار شناخت خو ئو گَن بیریم. خدا وَ اِیمَه وِتِسِی: «اَر هُومَه اِ میوَه اَ دارَه بیرینُو ئو یا حتی دَس بِینُونِی اِ قِه، مَمِرینُو.»
مار وَ ژَن وِت: «یَه دُرِس نییَه! هُومَه نِمَمِرینُو. خدا مَزانِی زِمُونِی کِه هُومَه اِ میوَه اَ دارَه بیرینُو، چی خدا خو اِ گَن تشخیصَه مِینُو.»
ژَن دییتِی کِه میوَه اَ دارَه قشنگَه ئو وَ نظر طُوم دارَه ما. اُو کِه مَگِسْتِی کُل چی بِزانِی، میوِه اِ دار چِنیتِی ئو حُوارْدِی. اَسَه اِ اَ میوَه وَ میردِه هَم داتِی ئو اُو هَم حُوارْدِی.
یِهُو، چیملُو واز بی ئو اِ لُتی وژُو آگا بین. آم ئو ژَنی هَلگُو دا تا وَ وَلْگ دارل، لُتی وژُو بِپوشِنِن.
اَسَه آم ئو ژَنی دَنگ خدائو شِنَفْت کِه اِ باخ ریا مَچیا. اُوِن وژُو اِ خدا قائِم کِرْد. خدا وِت: «آم هایْن اَر کو؟» آم جُوآو داتِی: «دَنگ تُونِم اِ نُوم باخ شِنَفْت ئو اَرِه یَه کِه لُت بیم زیلَم چِی، وژِم قائِم کِرْد.»
َسَه خدا پِرسیتِی: «کِی وَ تو وِت لُتی، آیا اِ میوَه اَ دارِی کِه مَنِم کِردی حُوارْدِت؟» آم جُوآو داتِی: «اِیی ژَنَه کِه وَ مِ بَخشُونِت، اِ اَ میوَه داتِی اَ مِ.» اَسَه خدا اِ ژَن پِرسیتِی: «یَه چِه کارِی بی کِه کِرْدِت؟» ژَن وِت: «مار مِ فِرِیو داتِی.»
خدا وَ مار وِت: «تو مَلعونی. اَژ اِیرَه اِ دُما دِ اَر رُویی لَمِت مَسُری ئو خاکَه میری. تو ئو ژَن دِ اِ یَکْتِری نِفرَت دیرینُو ئو مِ هَم دِ اِ نُوم نسل تو ئو نسل ژَن دشمنیئَه مَنِم. کَسی اِ نسل ژَن، سَر تُونَه مَکوئِی ئو تو مِین اَر پاشنی اُو.»
اَسَه خدا وَ ژَن وِت: «ژُونِت فِرَه زیادَه مَکَم. اَژ اِیرَه اِ دُما مِیلِت هَر ها اَ میردَت، ئو اُو اَر تو هَر سُلطَه دِیرِی.»
خدا وَ پیا وِت: «اَرِه یَه کِه گوشِت دا وَ حَرف ژَنِت ئو اِ مِ سرپیچیئِت کِرْد، زَمی اِ ژِیر لَنَت قِرارَه مَگِرِی ئو تو وَ زَمَت فِرَه، نُون جورَه مَکِی. آخِر مَمِری ئو لَشِت اُورَمَگِیرْدِی اَ خاک.» آم نُوم ژَن وژ نیاتِی اَ حوا کِه وَ معنی زِنِی بَخْشَه؛ اَرِه یَه کِه اُو مَگِسْت بو اَ دا کُل اِنسُونل. خدا اُوِن وَ لباسلِی اِ پوس حِیوُنل پوشُونِی.
اَسَه خدا وِت: «ایسه کِه اِنسُون بییَه سِه طُور اِیمَه ئو خو اِ گَن تشخیصَه مِئ، نبایس بِلیم کِه اِ میوَه دار زِنِی هَم بِیرِی ئو تا اَبَد زِنی بِمینِی.» وَ اِیی خاطِرَه خدا اُوِن اِ اَ باخ رَنگینَه اُوتِی اِ دَر. اُو اَر دَم دِرآخِل باخ، فرشتهل قدرتمَنی قِرار داتِی تا اِ حُوارْدِن میوَه دار زِنِی جلوگیری بِکَن.
داستانِی گیریا اِ کِتآو مقدس: (کِتآو پیدایش فصل۳)
رایگان برای استفاده، اقتباس و اشتراکگذاری تحت مجوز باز (CC BY-SA 4.0).