1. آفَرینِش
دِ اَوَل، خدا هَمَه چینِه اِیطوری خَلق کِرد: او دُنیا ئو هَمَه موجودیانِ دِ شیش روز خَلق کِرد. دِما دُرِس کِردِن زِمی، سییَهکِه خدا هَنی هیچ چینِه شکل نَدِئَه بی، هَمَه جا تاریک ئو حالی بی. اَما روحِ خدا وِ ریی آویا بی.
اوسِه خدا گُت: « روشْنایی بووَه » ئو روشْنایی بی. خدا دیی روشْنایی خوئَه ئو نُومِش نیا وِ "روز". ئو خدا تاریکینِه دِ روشْنایی جِگا کِرد ئو نُومِش نیا وِ "شُو". خدا روشْنایینِه دِ روزِ اَوَل خَلق کِرد.
دِ روز دوئِمِ آفرینش، خدا گُت: «فِلَکی وِ بالا آویا بیا وِ وجود» ئو چِنی بی. خدا نُوم اُو فِلَکِه نیا وِ آسِمُو.
دِ روز سِئِم خدا گُت: «آویا زیر آسِمُو دِ یِه جا جَم بان تا حُشکی پیا با.» او نُوم حُشکینِه نیا وِ «زِمی» ئو نُوم آویانِه نیا وِ «دَریا». خدا دیی هَرچی کِه خَلق کِردَه خوئَه.
اوسِه خدا گُت: «هَمَه جور گیا ئو دِرَختی وِ ریی زِمی سُوز بَکَن» ئو چِنی بی. خدا دیی هَرچی کِه خلق کِردَه خوئَه.
دِ چهارِمی روزِ آفرینِش، خدا گُت: « دِ آسِمُو روشْنایی پیا با.» ئو وِ چِنی خدا اَفتاو، ماه ئو آسارَهیانِه خَلق کِرد تا وِ زِمی روشْنایی بِئَن پَس روز، شُو، فَصلیا ئو سالیا دِ یَک جِگا بین. خدا دیی هَرچی کِه خلق کِردَه خوئَه.
دِ روزِ پَنجِم، خدا گُت: «ماهییا، دَریانِه پُر بَکَن ئو پَرَندیا دِ آسِمُو پِر بِیرَن». وِ چِنی او تَمُومِ ماهییا ئو پَرَندیانِه خَلق کِرد. خدا دیی هَرچی کِه خَلق کِردَه، خوئَه ئو وِشُو برکت دَ.
دِ شیشِمی روزِ آفرینِش، خدا گُت: « زِمی دِ هَمَه جور جُونِوَری پُر با» ئو هَرچی خدا گُت اَنجُوم بی. اُو حِیوُنیا، جُونِوَریا، خَزندَیا ئو حَشَرَیا بین. خدا دیی هَرچی خلق کِردَه خوئَه ئو راضی بی.
اوسِه خدا فرمایش کِرد: «آیمِ چی خُم بَسازِم تا وِ زِمی ئو جُونِوَریاش فرمُونروایی بَکَه.»
اوسِه خدا کَمی خاک گِرِت، وَنِه وِ شِکلِ آیم دِراُوِرد ئو دِش زِنِئی هَمیشهئِی دَمَن. خدا نُومِ اونِه نیا وِ آدم ئو باغ گَپی سیش آمادَه کِرد تا دِ اوچِه زِنِئی بَکَه ئو ویردارِش با.
خدا دو تا درختِ خاصِ نیا دِ مین اُو باغ، یَکی درختِ زِنِئی همیشهئی ئو اُو یَکی درختِ شناختِ خو ئو گَن. خدا وِ آیِم گُت کِه میتُونَه دِ میوَه هَمَه درختیا باغ بُحُورَه بِهجُز میوَه درختِ شِنَخت خو ئو گَن. اَر او دِ میوَه اُو درخت میحَرد، میمُرد.
اوسِه خدا گُت: « خو نیسا کِه آیِم تَنیا بَمُونَه.» سییَهکِه حِیوُنیا نِمیتُونِسِن هُمدَم خوئِی سی آیِم بووَن.
وِ ای خاطِر خدا آدمِه بُرد دِ خاوِ سَنینِی. اوسِه یَکی دِ دِنَیاشِه گِرِت ئو دِش، زینَن خَلق کِرد ئو اُوِردِش وِ تِه آدم.
وَختی آدم اونِه دیی، گُت: « ای موجود دِ طُور مِنَه. نُومِش مینِم وِ زَن، سییَهکِه دِ پیا گیرِس.» وِ ای خاطِرَه کِه پیا دِ بُوئَه ئو دا خُش جِگا مووَه ئو وا زینَش یکاگیر میکَن ئو دِ وَ وا دِما، اُو دُو تا، مووَن وِ یَکی.
خدا پیا ئو زِینَن چی خُش خلق کِرد. او اونُونِه برکت دَ ئو فرمایش کِرد: «بارور بایت، بَچُونی بیاریت ئو زِمینِه پُر بَکیت.» ئو خدا دیی هرچی کِه خلق کِردَه خوئَه ئو راضی بی. هَمَه یِنُو دِ روز شیشِم پیش اُما.
وا رَسِسِن روز هَفتِم، خدا کارِ آفرینِشِ تَمُوم کِرد، روز هَفتِمِ برکت دَ ئو وِش مقدس گُت؛ سییَهکِه روزی بی کِه خدا دِما تَمُوم بییِن کارِ آفرینش، آرُوم گِرِت. وِ ای طُوری خدا دُنیا ئو تَمُومِ مَخلوقیانِه خلق کِرد.
مَتَلِی گِرِتِسَه دِ کِتآو مقدس ( کِتآو پیدایش فصل 1 ئو 2)
رایگان برای استفاده، اقتباس و اشتراکگذاری تحت مجوز باز (CC BY-SA 4.0).