۲. اُمایِن گناه وِ دُنیا
آیِم ئو زینَش دِ باغ قِشَنگی کِه خداوند سیشُو دُرِس کِردی، وا خوشی زِنِئی میکِردِن. وا یکه لُخت بیین، شَرمی دِش ناشدِن سییَهکِه هَنی گناه وِ دُنیا نیومائه بی. اونُو بیشتِر دِ باغ قِدَم میزَن ئو وا خدا صُبَت میکِردِن.
َما مارِ حُقَه بازی دِ مین اُو باغ بی. اُو مار دِ زینَه پُرسی: «حقیقت دارَه کِه خدا شِمانِه دِ حَردِن میوَه تَمُومِ درختیا باغ مَنع کِردَه؟»
زینَه جِوُو دَ: «اِیما اِجازَه داریم دِ میوَه هَمَه درختیا بِهجُز میوَهِ درختِ شِنَخت خو ئو گَن بُحُوریم. خدا وِ اِیما گُتَه: «اَر شِما دِ میوَه اُو درخت بُحُوریت ئو یا حتی وِش دَس بَزِنیت، میمیریت.»
مار وِ زینَه گُت: «یِنَه دُرس نیسا! شِما نِمیمیریت. خدا دُونَه زِمُونی کِه شِما دِ میوَه اُو درخت بُحُوریت، چی خدا خونِه دِ گَن میشناسیت.»
زینَه دیی کِه میوَه اُو درخت قِشَنگَه ئو وِ نظر طُومدار میا. او کِه میحاست هَمَه چین دُونِسوئَه، میوِه دِ درخت چی ئو حَرد. اوسِه دِ اُو میوَه وِ میرَش هَم دَ ئو او هَم حَرد.
ِهُو، چَشیاشُو واز بی ئو دِ لُختی خُشُو خَوَردار بین. آدم ئو زینَش تَقِلا کِردِن تا وا بَلگ درختیا، لُختی خُشُونِه بَپوشَن.
اوسِه آدم ئو زینَش دَنگِ خدانِه شِنَفتِن کِه دِ مین باغ رَه میرَت. اونُو خُشُونِه دِ خدا قایِم کِردِن. خدا گُت: «آدم هیسی کجا؟» آدم جِوُو دَ: «دَنگ تونِه دِ مینِ باغ شِنَفتِم ئو سییَهکه لُخت بیم زَلَم رَت، خُمِه قایِم کِردِم.»
اوسِه خدا پُرسی: «کی وِت گُت لُختی، دِ میوَه اُو دِرختی کِه منع کِردَه بیم حَردی؟» آدم جِوُو دَ: «ای زینِه کِه وِ مِ بَخشَنی، دِ اُو میوَه وِ مِ دَ.» اوسِه خدا دِ زینَه پُرسی: «یَه چِه کاری بی کِه کِردی؟» زینَه گُت: «مار مِنِه گول زَه.»
خدا وِ مار گُت: «تو مَلعون هیسی. دَ وِ ریی گییَت میسُری ئو خاک مُحُوری. تو ئو زینَه دَ دِ یَکتِری نِفرَت داریت ئو دِ بِئن نسلِ تو ئو نسلِ زن دشمنی مینِم. کَسی دِ نسلِ زینَه، سَرِتِه میکوئَه ئو تو پَسَه پا اونِه میزِنی.»
اوسِه خدا وِ زینَه گُت: «دَرد زایِمُون تونِه خیلی زیاد میکِم. شوق تو هِه وا لا میرَتَه ئو او هِه وِ تو زور دارَه.»
خدا وِ پیا گُت: «سییَهکِه وِ حرف زینَت گوش دِئِی ئو دِ مِ سَرپیچی کِردی، زِمی زیرِه لَنَت مِیرَه ئو تو وا زَمَت زیاد، غذا جور میکی. آخِرِش میمیری ئو بَدَنِت وِرمیگَردَه وِ خاک.» آدم نُوم زینَشِه نیا وِ حوا کِه وِ مَعنی زِنِئی بَخشَه؛ سییَهکِه او بایس وِ دا هَمَه آیِمیا بووَه. خدا اونونِه وا جُمَهیائی دِ پوسِ حِیوُنیا پوشِنا.
اوسِه خدا گُت: «اِیسِه کِه آیم بییَه چی اِیما ئو خونِه دِ گَن تشخیص مِئَه، نباید هِیشت کِه دِ میوَه درختِ زِنِئی هَمیشهئِی هَم بُحُورَه ئو تا ابد زِنَه بَمُونَه.» وِ ای خاطر خدا اونُونِه دِ اُو باغ قِشَنگ وَن وِ دَر. او دَم دِراغِل باغ، فِرشتَهیا قَویئی نیا تا نِیلَن دِ میوَه درختِ زِنِئی هَمیشهئِی بُوحُورَن.
َتَلِی گِرِتِسَه دِ کِتآو مقدس: ( کِتآو پیدایش فصل ۳)
رایگان برای استفاده، اقتباس و اشتراکگذاری تحت مجوز باز (CC BY-SA 4.0).