۳. سِیل

دِما سال‎یا زیادی، آیِم‎یا ریی زِمی زیاد بی‎ین. اونُو اُوقَه تُن ئو تیز ئو شَرآشو بی‎یِن کِه خدا حاست همه دُنیانِه وا سِیل گَپی دِ بی‎ین بوره.

اَما خدا دِ نوح راضی بی. او پیا عادلی بی کِه دِ مین شَرآشویا زِنِئی می‌کِرد. خدا نوحِ دِ حاسته خُش دِبارَه اُو سِیل گَپ خَوَردار کِرد. او وِ نوح فرمایش کرد تا کشتی گَپی بَسازَه.

خدا وِ نوح فرمایش کِرد کِه کشتی‌نِه‌ وِ درازی ۱5۰ متر، پهنا 25 متر ئو بُلِنی 15 متر بَسازَه. نوح بایس ای کشتی سِه طَبَقَه‌نِه وا چو سَرو می‌ساخت. کشتی ‌بایس تاق میاشت. ئو اُتاق‎یا زیاد ئو پَنجرِه داشتَه با. کشتی وِ ای خاطِر ساختَه مِوی تا نوح، عیالش ئو حِیوُن‎یا حُشکی‌نِه دِ سِیل ویرداری بَکَه.

نوح دِ خدا فِرمُونبَری کِرد. او ئو سِه کُرِش کشتی‌نِه هِه اُو طور کِه خدا فِرمُون دِئی، ساختِن. سی‌یَه‌کِه اُو کشتی خیلی گَپ بی، سال‎یا زیادی طول کَشی تا ساختَه با. نوح وِ مَردِم هُشدار دَ کِه سِیل میا ئو اونُو بایس وِرگَردَن وا لا خدا. اَما اونُو حَرفِ نوحِ باور نَکِردِن.

ئو خدا فِرمُون دَ کِه نوح ئو عِیالِش غذا و اندازه سی خُشُو ئو حِیوُن‎یا جَم بَکَن. وَختی هَمَه چی آمادَه بی، خدا وِ نوح گُت زِمُونِش رَسِسَه تا اُو هشت نفر یعنی او، زینَش، سِه کُر ئو بِیی‎یاش رُوئَن دِ مین کشتی.

خدا دِ هَر جور حِیوُن ئو بالِنَه، یِه جُفت نَر ئو ما فِرسَن وا لا نوح تا رُوئَن دِ مین کشتی ئو دِ مُوقَه سِیل دِ اَمون بان. ئو خدا، هَفت جُفت نَر ئو ما دِ تَمُوم حِیوُن‎یائی کِه سی قربانی کِردن خو بین، فِرسَن. وَختی هَمَه رَتِن دِ مین کشتی، خدا دَرِ کشتی‌نِه بَست.

اوسِه بارُون چهل رو بی‌ اَمُون بارِس ئو آو دِ زِمی چِنُو می‌جوشِس کِه هَمَه چی، حتی کُوه‌یا بُلِن هَم، واش پوشِس.

هَمَه موجودیائی کِه وِ ریی حُشکی زِنِئی می‌کِردِن، بِه‌جُز آیِم‎یا ئو حِیوُن‎یا مین کشتی، هلاک بین. کشتی ریی آو شناور بی ئو هَمَه چیا مینِش دِ غرق بی‎یِن دِ اَمُون مَن.

دِما تَمُوم بی‎یِن بارُن، کشتی پنج ماه مَن وِ ریی آو ئو دِ ای زمون ریی آو شُرو کِرد وِ هار رَتِن. اوسِه یِ روز کشتی وِ ریی کُوهی دِ حرکت هِسا. اما دُنیا هَنی دِ زیر آو بی. دِما دِ سِه ماه تُک کُوه‌یا دیاری بی.

دِما گذشت چهل رو، نوح قِلائی سی جُستِن زِمی حُشکی فِرسَن وِ دَر. قِلا پِر گِرِت اما حُشکی‌نِه پیا نَکِرد.

دِما وَ نوح کَموتَری فِرسَن. اما کَموتَر هَم نَتُونِس زِمی حُشکی پیا بَکَه، اوسِه وِرگَشت وا لا نوح. دِما ی هَفتَه، کَموتَرِه یِه دَفَه هَنی فِرِسَن ئو کَموتَر وا بَلگی دِ زیتون وِ کشتی وِرگَشت! آو دَ نِشِسی ئو گیایا سُوز کِردَه بی‎ین.

نوح یِه هَفتَه هَنی چَش وِ رَه مَن ئو کَموتَرِه سی دَفَه سِئِم فِرسَن. ای گِل کَموتَر وِرنَگَشت. آو رَتی وِ هار ئو کَموتَر جائی وِ ریی حُشکی پیا کِردی.

دو ماه بَد خدا وِ نوح فرمایش کِرد: «وا عیالِت ئو حِیوُن‎یا دِ کشتی بَکیت وِ دَر. بارور بوئِیت، بَچُونی بیاریت ئو زِمینِه پُر بَکیت.» اوسِه نوح ئو عیالِش دِ کشتی اُمان وِ دَر.

نوح دِما وِ دَر کِردِن دِ کشتی، قربانگاهی دُرس کِرد ئو دِ حِیوُن‎یائی کِه وِ ای خاطِر اُوِردی، قربانی کِرد. خدا دِ ای کارِ نوح راضی بی ئو دویِمُونِش برکت دَ.

اوسِه خدا چِنی قول دَ: «دَ زِمینِ وِ خاطر شَرآشوئِی آیِم، وا سِیل، لَنَت یا نابود نِمی‌کِم؛ هَر چَن دِل آیِم‌ دِ بَچِه‌ای گناهکارَه.»

اوسِه خدا وِ نِشُونَ قول خُش، اَوَلی سُوزِه‌‌سیلِه دِ آسِمُو دُرس کرد. هَر زِمُون سُوزِه‌سیل دِ آسِمُو دیاری مُوئِی، خدا ئو قومِش قولِ اونِه می‌اُوِردِن وِ ویر.