۴. عَد خدا وا ابراهیم

سال‎یا زیادی دِما توفان زِمُونِ نوح، آیِم‎یا هَنی هَم زیاد بی‎ین. اونُو دُوارَه دِ بِرآوَر خدا ئو یَکتِری گُناه می‌کِردِن ئو سی‌یَه‌کِه هَمَه وِ یِه زِوُن حَرف میزَن، دِ جا فِرمُونبَری دِ فِرمُونِ خدا ئو تیچسِن ئو پُر کِردِن زِمی، دِ یِ جا وِ دُور یَک جَم بی‎ین ئو دَس وِ کارِ دُرس کردنِ شهری سی خُشُو بی‎ین.

اونُو آیِم‎یا خیلی قورتی بین ئو نِمی‌حاستِن وِ ریی فِرمُون‎یا خدا زِنِئی بَکَن ئو حتی شُرو وِ دُرس کردنِ بُرج بُلِنی بی‎ین کِه سَر وِ آسِمُو می‌کَشی. خدا دیی کِه اَر اونُو وِ شَرآشوئِی‎شُو اِدامَه بِئَن، باعث کاریا گُناه آلود زیادی مووَن.

وِ ای خاطِر خدا زِوُن اونُونِه وِ زِوُن‎یا جور وا جور عوض کِرد ئو اونُونِه دِ کُل دُنیا تیچنا. شهری کِه آیِم‎یا شُرو کِردین وِ دُرس کردنش، نُومِش نِرِس وِ بابِل کِه وِ معنی «آشُفتا».

خدا دِما صدها سال وا پیائی وِ نُوم اَبرام حَرف زَه. خدا وِ او فَرمایش کِرد: «ولات ئو حُونَه بُوئَه خُتِه بِیل ئو رُو وِ ولاتی کِه مِ تُونِه وِ اوچِه رَمُونی می‌کِم. مِ تُونِه برکت مِئِم ئو دِ تو قومِ گَپی دُرس می‌کِم. مِ نُوم تُونِه گَپ می‌کِم. کَسُونی کِه وِ تو برکت بِئَن، برکت مِئِم ئو اونُونی کِه تُونِه لَنَت بَکَن، لَنَت می‌کِم. هَمَه خانِوادَیا ریی زِمی وِ خاطِر تو برکت پیا می‌کَن.»

اَبرام هَم دِ خدا فِرمُونبَری کِرد. او زینَش سارای، خدمتکاریا ئو دارایی خُشِه وِرداشت ئو وا لا ولات کنعان کِه خدا وِش نِشُو دِئی، رَت.

وَختِی اَبرام وارد کنعان بی، خدا فَرمایش کِرد: «سِیل دُور ئو وَر خُت بَکُو. تَمُومِ ای ولاتی کِه مِئینی، وِ تو ئو بَچُونِت می‎وَخشِنِم.» اوسِه اَبرام دِ اُو زِمی، مَن.

دِ اوچِه پیائِی وِ نُوم مِلکی‎صِدِق بی کِه کاهن خدای متعال بی. اَبرام اونِه دِ آخِرِ یَکی دِ جَنگ‎یاش دیی. مِلکی‎صِدِق، اَبرامِ برکت دَ ئو گُت : «خدای متعال کِه صِحآوِ آسِمُون‎یا ئو زِمینَه، اَبرامِ برکت بِئَه.» اوسِه اَبرام ده یک غنائم جنگی‎نِه وِ مِلکی‎صِدِق بَخشَن. ‌

سال‎یا گذشت، اما اَبرام ئو سارای، هَنی بَچِه ناشدِن. خدا وا اَبرام حَرف زَه ئو دُوارَه وَعدَه دَ کِه وِ اونُو کُری می‎وَخشِنَه ئو دِ پشتش بَچُونِه زیادی وِ دی میان کِه چی آسارَیا آسِمُو زیاد مووَن. خدا اَبرامِ عادل دُنس، سی‌یَه‌کِه او وَعدَه خدانِه باوَر کِردی.

اوسِه خدا وا اَبرام پِیمُونی بَست. پِیمُون عَدی دُو طِرَفِه‎ئَه کِه وِ ریی وَ، هَر دُو طِرَف تَهُد مِئَن تا کاری سی یَکتِرِی اَنجُوم بِئَن. اما دِ بارَه اَبرام، خدا زِمُونی ای پِیمُونِ بَست کِه اَبرام دِ خآو سنینی بی. وا ای حال اَبرام می‌تُونِس دَنگ خدانِ بَشنَوَه. خدا گُت : « مِ دِ پشتِ خُت کُری وِت میوَخشِم ئو سَرزِمینِ کنعانِه مِئِم وِ دویمون تو.» اَما اَبرام هَنی کُری ناشت.