۵. کُر وَعدَه

دَه سال دِما بار کِردِن وِ ولاتِ کنعان، اَبرام ئو سارای هَنی بَچِه ناشدِن. اوسِه سارای زینَه ابرام وِش گُت: «اِیسِه کِه خدا اِجازَه نَدَه تا مِ بَچِه داشتوئِم ئو اِیسِه کِه مِ سی باردار بی‎یِن خیلی پیرِم، وا کلفتِ مِ هاجر دُوئَت بَکُو تا او بَتُونَه بَچِه سی مِ بیارَه.»

اوسِه ابرام وا هاجر دُوئَت کِرد. هاجر کُری اُوِرد وِ دیی ئو ابرام نُومِش نیا وِ اسماعیل. اَما سارای وِ هاجر حَسیدی می‌کِرد. وَختِی کِه اسماعیل سیزَه سالِش بی ، خدا یِه دَفَه هَنی وا ابرام حرف زَه.

خدا فرمایش کِرد: «مِ خدای قادر همیشه‎ئی‎م ئو وا تُو عَدی می‌وَنِم.» اوسِه ابرام وِ درگاه خدا سر اُوِرد وِ هار. ئو خدا وِ ابرام فرمایش کرد: «تو بُوئَه قوم‎یا زیادی موئی. مِ ولاتِ کنعانِ سی ارث، وِ تو ئو نسل تو مِئِم ئو همیشَه خدا اونُو موئِم. تُو هَم بایس هَمَه کُریا دویمون خُتِه خَتِنَه بَکی.»

زینَت سارای، کُری میارَه کِه مووَه وِ بَچَه وَعدَه. نُومِش بَنی اسحاق. مِ وا او عَد می‌وَنِم ئو دِ او نسل گَپی دُرس میکم. دِ اِسماعیل هَم قومِ گَپی می‌سازِم، اَما پِیمُونِ مِ وا اِسحاقَه.» اوسِه خدا نُوم ابرامِ وِ ابراهیم، یعنی بُوئَه قوم‎یا زیاد، عَوَض کِرد. ئو خدا نُومِ سارایِه وِ سارَه عَوَض کِرد کِه وِ معنی «شازایه» هیسا.

اُو روز اِبراهیم هَمَه کُریا دویِمُون خُشِه خَتِنَه کِرد. دِما حدودِ ی سال، زِمُونی کِه ابراهیم صد ئو سارَه نَوَد سالَه بی، سارَه کُری وِ دیی اُوِرد. هِه اُو طُوری کِه خُدا حاستی، اونُو نُومِش نیان وِ اِسحاق.

وَختی کِه اِسحاق بی وِ پِیا جِوُنی، خدا ایمان اِبراهیمِ اِمتِحُون کِرد ئو گُت: «تَنیا کُرِت اِسحاقِ سی مِ قربانی بَکُو». ابراهیم یِه دَفَه هَنی دِ خُدا فِرمُونبَری کِرد ئو آمادَه بی تا کُرِشِه قربانی بَکَه.

وَختی کِه ابراهیم ئو اسحاق می‌رَتِن وا لا قربانگاه ، اسحاق پُرسی: «بُوئَه، هیمَه سی قربانی آمادَه هیسا، اما بِرَه قربانی ها کُجا؟» ابراهیم جِوُو دَ: «کُرِم، خدا بِرَه قربانی‌نِه آمادَه می‌کَه.»

وَختی کِه اونُو رَسِسِن وِ قربانگاه، ابراهیم کُرِش اسحاقِ وا قَرسی بَست ئو اونِه نیا ریی قربانگاه. ابراهیم می‌حاست کُرِشِه قربانی بَکَه کِه خدا فرمایش کِرد: «بیل وا رآو! کُرِ کلِ‎لا نَکُ! اِیسِه دُونِسِم کِه تُو تَرسِ مِنِه دِ دِل خُت داری، سی‌یَه‌کِه تَنیا کُرِت دِ مِ دَریغ نَکِردی.»

ابراهیم دِ اُو نِزیکی، قوچی دیی کِه دِ مین بُوتِه گیر کِردی، خدا قوچِه دِ جا اسحاق سی قربانی آمادَه کِردی. ابراهیم وا شادی قوچِه سی قربانی وِ خدا پیش‌کَش کِرد.

اوسِه خدا وِ ابراهیم گُت: «دِ اوچِه کِه تو حاضِر بیئی تا هَمَه چِی خُتِه، حتی یِه دُونَه کُرت وِ مِ بَوَخشی، مِ هَم قول مِئِم تونِه برکت بِئِم. نسل تو بیشتِر دِ آسارَه‌یا آسِمُو مووَه. دِ اوچِنی کِه دِ مِ فِرمُونبَری کِردی، هَمَه خانِوادَیا زِمی دِ تُرّ عیال تو برکت پیا می‌کَن.»