۱- ديافری یِن

خِدا، اَوِّلا هَمِه چی رِه اینطی دیافرییِه: وِه دِنیا و تِمومِ هَستی رِه شیش روزِه دیافرییِه. بِنِه رِه دیافری پِه، چونکِه خِدا هَنتا هِچّی رِه سَر وُ شِکل نِدا بی یِه، هَمِه جا تاريک وُ سیو وُ خالی بی یِه، اَمّا خِدایِ روح اویِ سَر دَیّیه.

اونگِدِر خِدا باته: «روشْنایی بَوِّه» و روشنایی بَیّه. خِدا بدیه که روشْنایی چَندِه خارِه هَمینِتاسّه وِنه نوُم رِه «روز» بِشته؛ و خِدا سیوئی رِه، روشْناییِ جِه سیوا هَکرده وَ وِنه نوُمْ رِه «شُو» بِشته. خِدا روشْناییِ رِه یِکِمین روزِ دِلِه دِیافْرییه.

دِیِّمین روزِ دیافری یِن خِدا باتِه: «اوی سَر، آسِمون بَوِّه» و هَمینطیِم بَیّه. خِدا اونتا فَلِکِ نوُمْ رِه آسِمون بِشته.

سِیّمِین روز دِلِه خِدا باتِه: «آسِمونِ بِن هرچی او دَرِه، اَتّا جا جَمع بَوِّن که خِشکی دیار بَوّه». وِه خِشکیِ نوُم رِه « بِنِه» و اویِ نومِ رِه «دِریو» بِشته. خِدا بَدیه هرچی که دیافرییه چَندِه خارهَسّه.

اونگِدِر خِدا باته: «همه جور دار و گیاه بِنه سَر ، سوز بَوّن» و هَمینطیِم بَیّه خِدا بَدِیه هرچی که دیافرییه خارهَسّه.

چارِمین روزِ دیافریِ ین، خِدا باته: «آسمونِ دِلِه سو دَکِفِه» و اِینطی، خِدا اِفتاب ، ماه و اِستاره بِساته تا زمینِ سَر سو دَکِفه. هَمینتاسّه روز و شو، فَصلها وَ سالها هِدیِ جِه جِدا بَئینه. خِدا بَدِیه هرچی که دیافرییه خار هَسّه.

پَنجِمین روزِ دِلِه خِدا باته: «جاندارا دِریوئه دِلِه رِه مَشت هَکِنِن و آسمونِ دِلِه پرنده ها پَر هَیرِن» اینطی وِه تِمومه اوُیِ دِلِه جاندار وُ پرنده ها رِه دیافرییه. خِدا بَدِیه هَرچی که بِساتِه خار هَسّه ،هَمینِتاسّه وِشونِ فِراوونی هِدا.

ششمین روزِ دِیافرِی ین، خِدا باته: « بِنه سَر هِمِه جور جاندار مَشت بَوِّه» و هرچی خدا بات بی یه انجام بَیّه. اون جانِوَرا، دَرِندِه ، خزنده و حَشِرِه بینِنِه. خِدا بَدِیه هَرچی بِساتِه خار هَسّه و شاد بَیّه.

اونگِدِر خِدا باته: « آدِم ره شِه واری بِسازیم تا بنهٔ دِله هَر جاندارِ سَر پادِشاهی هَکِنه.»

اونگِدِر خِدا اَتِ کَم گِل ره بَیتِه، وِره اِنسان دِرِست هَکِرده وَ شِه نَفِسِ جا وِرِه جان هِدا. خِدا وِنِه نوم رِه آدِم بِشتِه و اَتّا گَتِ لِتکا وِنِسّه آمادِه هَکِردِه تا وِنه دِلِه زِندِگانی هَکِنه وَ وِنه جه بَرِسه.

خِدا دَسّی دَسّی دِتا دارِ لِتکا دله بِشتِه، اَتّا زندگانیِ دار و اَتّا دارِ دیگه، خاری و بَدیِ بِشناسیِنِ دار. خِدا آدِم ره باته که لِتکایِ دِله وِه تونّه هَر دارِ تَن، میوه بَچینه و بَخِرِه فَقِط اتّا دارِ میوه رِه نَتّونه بَخِرِه که اونتام خاری و بدی بِشناسیِنِ داره که اگه اونتا دارِ میوه رِه بَخِرِه، میرنه.

اونگِدِر خِدا باته: «خار نی یِه کِه آدِم تینار بَمونِه». چونکه حیوونا نَتونسِّنِه آدمِ وِسّه هَمدَم باوِّن.

اینطی خِدا آدِم ره گَتِ خوُیِ دِله فِرو بَوِردِه، هَمونگِدِرِم آدمِ پَلی شافهٔ جِه اَتّا هِسِّکا ره بَیته و زَن ره دیافْریه، و زنا ره آدِمِ پَلی بیارده.

آدِم که وِره بَدیه باته: « وِه مِرِه مونّه، ونِه نوم ره زَن اِلِمبه چونکه مَردِ پلی شافهٔ جِه بَئیت بَیّه». همینتاسّه هر مَرد شه پِی یِر وُ مارِ جِه سیوا بُونِه و شِه زنای جا پَیمون وَنّه وَ ، وِشون دِتا، دیگِه اتّا تَن بونِنِهِ.

خدا زِنا و مَردی ره شِه واری دیافرییه وَ ِوشون ره فِراوونی هِدا و بِفرمسّه: «خَله بَوّین، وَچون بَکِنین و بِنه ره مَشت هَکِنین» و خِدا بَدیه که هَر چی دیافرییه خار هَسّه شاد بَیّه. اَتّنِه سرگِذشت شِشِمین روزِ دِلِه پیش بِیَمو.

هفتمین روز که بَرِسّیه، خِدا شه دیافری ین رِه تِموم هَکِرده، هفتِمین روز رِه فِراوونی هِدا و وِره سیوا هَکرده وُ مُقَدِس بَدونِسّه چونکه هَمون روز ، خِدا شِه دیافری ین تِموم بَکِردِه پِه، آروم و قِرار بَیتِه. اینطی خِدا دِنیا و هرچی که وِنه دله دَره رهِ ، دیافریه