۲- گناه دنیایِ دِله بیَمو

آدِم و ونه زنا اتّا قشنگه لِتکایِ دِله که خداوند وشونسّه بسات بی یه، بِه دِلخِشی زندگانی کرد بینه. با اینکه لخت و پَتی بینه امّا شرم نِداشتِنه چون هنتا گِناه دِنیا ِدله نیم بی یه. وِشون ویشتِرِ گِدِر لِتکادله قدم زونِنه و خدایِ جا گپ زونِنه.

امّا اَتّا مولِ مَرِ لِتکادله دَیِیّه. مَر زنا جه بَپِرسیه «راسِّه که خِدا شِمه جلو ره َبیته تا تِمومِ دارایِ میوه ره نَخِرین؟»

زنا جِواب هدا: « اِما اجازه دارمی که هر دارِ تنِ میوه ره بَخِریم فقط اتّا دارِ میوه ره نَونّه بَخريم، که وِنه نوم خار و بدیِ بشناسیِنِ دار هسّه.» خدا اِماره باته: « اگه شِما اونتا دارِ میوه ره بَخِرین و یا دَستِم بَزنین، میرنِنی.»

مَر زِنا ره باتِه: «اینتا گَپ دِرِس نی‌یِه! شِما نَمیرنِنی. خدا شِه دونّه که اگه شِما اونتا دارِ میوه ره بَخِرین، خدایِ وِنِکِت خاری و بدی ره هِدی جه سیوا کننی

زِنا بَدیه که اونتا دارِ میوه هَم قِشَنگه وهم خِش‌خِراک. وِهِم که خواسّه همه چی ره بَدونه، اونتا دارِ تَنِ میوه ره بَچّیه وُ بَخِرده. شه مَردی رِم هِدا وُ وِهِم بَخِرده.

ناگِمون وِشونه چِش وا بَییّه وُ وشونِ حالی َبیّه که لُخت و پَتی‌هَسّنِه. آدِم و ونه زِنا دَته پَتِه هَکِردنه تا دارِ گِلام جِه شه لُختی ره دَپوشِنِن.

اونگِدِرآدِم وُ وِنِه زِنا خِدایِ وَنگ رِه بِشتوسِّنه که لِتکای دِلِه قَدِم زوئه. وِشون خدایِ جه شه خِدِره جا بَزونِه. خِدا باتِه:«آدِم کِجه دَری؟» آدِم جِواب هِدا :« ته وَنگ ره لِتکادله بِشتوسِّمه و چونکه لخت و پَتی بیمه ته جه بَتِرسیمه و شِه خِدِره جا بِدامِه.»

اَی خِدا بَپِرسیه: «کی تِره باته که لُخت هَسّی، اونتا دارِ میوه که تِره باتِمه نَخِر، بَخِردی؟» آدِم جِواب هِدا: «اینتا زِنا که مِره بِبَخشی، اونتا میوه ره مِره هِدا.» اون گدِر خِدا زِنایِ جه بَپِرسیه: «چی چیسِّه اینتا کارِه هَکِردی؟» زِنا باِته: «مَر مِره هَشوش دِم هِدا.»

خِدا مَره باتِه: « تِه نَفرین بَئی هَسّی. ِشه اِشکِمِ سَر راه شونّی و گِل خِرنی. تِه و زَنِ هِدیِ جه بَد کَفِنِنی و تِه دودِمونِ میون و زَنِ دودِمونِ میونه جنگ و دِشمِنی اِلِمبِه. زَنِ دودِمونِ جا اَت کس اِنّه که تِه َسرِ لو گیرنِه و تِه ونه لینگِ کاب ره گاز گیرنی.»

خِدام زِنا ره باتِه: « تِه وَچه کـَری رِه سَخت کمِّه. ته مَردی تِه اَرمونِ دل بُونه وُ وه تِه سَروَر بونه وُ تِه وِنِه دَسِ بِن.»

خِدا مَردی ره باتِه: «چونکه شِه زِنایِ گَپِ گوش بَیتی و مِه جِه نا فَرمونی هَکِردی، بِنِه نَفرين بُونه و تِه زار و زَحمِتِ جا خِراک فِراهِم ِکنّی. آخِر سر میرنی و دِواره ِته تَن گِلِ دِله بَرگِردِنه.» آدِمم شه زِنایِ نوم ره حَوّا بِشته. یعنی زندگانی بَخش؛ چونکِه وِه وِنِسّه هَمِة آدِمایِ مار بَوّه. خِدا حیوونایِ پوسِّ جه وشون ره دَپوشِنیه.

اونگِدِر خِدا باتِه : «اِسا که اِنسان اَمه وَنِکِتْ بَیِّه و خاری وُ بَدی رِه تونّه سیوا هَکِنِه، نَوِنّه بی یِلِّم که زندگانیِ دارِ میوه رِم بَخِرِن وَ هَمیشِکْ زنده بَمونِن.» اینطی بَیّه کِه خِدا وِشون ره قشنگِ لِتکایِ جه دَر هَکِرده. وِه لِتکایِ ورودیِ رِه فرشته های قوی هَیکل بِشته تا وِشون، زِندِگانیِ دارِ میوه ره نَچینِن و نَخِرِن.