۳- سِل

خَله سال بوگذِشتِه پِه، آدِما بِنه سَر مَشت بَیّنِه. وِشون اَندِه خَشن و شَرور بَی بینه که خِدا بِنا بَیتِه تِمومِ دِنیا ره اتّا گَتِ سِلِ جِه نابود هَکِنه.

مُنتا خِدا نوح ره خِش داشتِه. وِه دِرسکارِ مَرد بی یِه که آدِمایِ شَرِّ دِلِه زِندِگانی کِرد بی یه. خِدا نوح ره شِه خواستِ جه آگاه هَکِرده که خوانه گَتِ سِلِ بیاره. هَمینتاسّه وِه نوح ره بِفَرمِسّه که اَتّه گَتِ کِشتی بِسازه.

خِدا نوح ره بِفَرمِسّه که، کِشتیِ رِه اینطی بِسازِه، کَتِلی صد و چِل مِتر وَ پَهنا بیست و سِه متر بَوّه وَ بِلِندیِ رِه پَنج متر و سیزدِه بَیرِه . نوح وِسِّه کِه کِشتی رِه سَروِ چویِ جا سِه اِشکوب بِسازِه. کِشتی وِسّه که، پَلوِر وُ بوم داشت بی بوُ و هَم اَتِّ خَلِه اِتاق و َپَنجِرِه. کِشتی اینتای وِسّه بِسات بی یِه کِه نوح وُ وِنِه خِنِوار وُ حِیوونا، سِلِ دَس دَر اَمان دَوِّن.

نوحِم خِدایِ دَستوره انجام هِدا. وِه وُ وِنه سِه تا ریکا هَمونطی که خِدا اَمر هَکرِد بی یِه کِشتی ره بِساتِنه. مُنتا چونکه خَله گَتِ کِشتی بی یِه چَن سال بَوِرده تا بِسات بَوّه. نوح َمَردِم ره هُشدار هِدا که سِل اِنِه و وِشون وِنه خِدا ره هارِشِن و وِنه وَر بی یِن. مُنتا وِشون نوحِ گَپِ بوُوِر نَکِردِنه.

خِدا اَی اَمر هَکِرده که نوح وَ وِنه خِنِوار شِه و شِه حِیوونایِ اَندازه خِراک جَم هَکِنِن. هَمه چی که آمادِه بَیّه، خِدا نوح ره باتِه اِسا اون زَمون بَرِسیه تا اون هَشت تَن کِه وِه وُ وِنه زِنا، وِنِه سِه تا ریکا و سِه تا پِسِر زَنون کِشتیِ دِلِه بورِن.

خِدا هَمِه جور جاندار ُو پَرِندِة جِه اَتّه جفت نَر و ما نوحِ وَر رایی هَکِرده تا کِشتیِ دِله بُورِن و سِلِ جِه دَر اَمون داوّن. هَمطیِم خِدا تِمومِ حیوونایِ دِله که قِربونیِ وِسّه بِدَرد خِردِنه ره هَفتا جفت نَر و ما نوحِ وِسِّه رایی هَکِرده. هَمه که کِشتیِ دله بوردِنه، خِدا شِه کِشتیِ دَره دَوِسّه.

اونگِدِر وارِش چِل روزِ آزِگار بِوارِسّه وُ اوُ بِنه جِه دَریَمو، اینطی که حَتّی بِلِن تِرین کوها رِم اوُ دَپوشِنیه.

هَر جانداری که خِشکی دلِه دَی بینه، آدِما و حِیوونای که کِشتیِ دله دَی بینه بِه کِنار، هَر چیِ دیگِه نیست و نابود بَیِّنه. کِشتی اوُیِ سَر رُوشْ خِردِه و هَر چی که وِنه دِله دَی بی یِه سالِم بَمونِسّه.

وارِش که لَس هِدا، کِشتی پَنج ماه اوُیَ سَر رُوش خِردِه واین پَنج ماهِ دِلِه اوُ شِروع هَکِرده یِواش، یِواش فِرو بوردِن. آخِر دَس اَتّه روز کِشتی اَتّا کویِ سَر اِس هَکِرده. مُنتا دِنیا هَنتا اوُیِ بِن دَی بی یِه. سِه ماه که بوگذِشتِه کوهایِ تِک دیار بَیِّه.

چِل روز بوگذِشته پِه، نوح اَتّه کِلَج ره کِشتیِ جِه دَر هَکِرده تا دور ُو وَر چَرخ بَزِنه بَوینه چه خَوِرِه. کِلَج بال بَزّو بوردِه مُنتا خِشکی ره پیدا نَکِرده.

اونگِدِر نوح اَتّا کوتِر رِه رایی هَکِرده. اَمّا کوتِرِم نَتّونِسّه خِشکِه بِنه پيدا هَکِنه، هَمینتاسّه دِواره دَگِرسِه بیَمو نوحِ وَر. اَتّا هَفتِة دیگِه نوح اَتّه کوتِرِ دیگه رایی هَکِرده واین کَش کوتِرزَیتونِ گِلام رِه شِه هِمکِت کِشتیِ دِله بیاردِه! اوُ فِرو بورد بی یِه و همه جا سوز بَیْ بی یِه.

نوح اَتّه هَفتِة دیگه لَس هِدا و کوتِر رِه سِیِمین کَش رایی هَکِرده. مُنتا این کَش کوتِرنَگِرِسّه و نیَمو. اوُ اِسا دیگه فِروبورد بی یِه و کوتِر خِشکِ بِنه پيدا هَکِرد بی یِه.

دِ ماه بوگذِشتِه پِه خِدا نوح ره بِفَرمِسّه: «شِه خِنِواده وُ شه حیوونایِ هِمکِت کِشتیِ جِه دَر بیيِن. خَلِه باوّین، وَچه بیارین و بِنِه سَر رِه مَشت هَکِنین.» اینطی بَیّه که نوح وُ وِنه خِنِواده کِشتیِ جه یور بی یَمونِه.

نوح کِشتیِ جِه دَر بیَم پِه، اَتّه قِربونگاه بِساتِه و هَمون حیوونایی که هَمین کارِوِسّه کِنار بِشت بی یِه ره قِربونی هَکِردِه. خِدام نوحِ اینتا کارِ جه شاد بَیِّه و وِنه تِوارِ فِراوونی و بَرِکِت هِدا.

اونگِدِر خِدا اینطی قِرار بِشتِه: «دیگِه زَمین ره اِنسانِ شِرارت و بَدیِسّه، سِل یا نَفرینِ جا نابود نَکِمّبه. دِرِسته که اِنسانِ دل هَمون کِچیکیِ جه گِناهکاره.»

هَمینتاسّه خِدا نِشون به اون نِشون که شِه قِرارِ سَر دَره، یالِمون دِرِس هَکِرده. هَر زمون که یالِمون آسِمونِ دِله دیار بی یِه، خِدا و وِنه قوم، خِدایِ قِراره شِه یاد ایاردِنه.