۴- خِدا ابراهیمِ جا پَیمون دَوِسِّه

خَلِه سال بی یِه کِه نوحِ دوُرِه طوفان رَد بَی بی یِه، اَی آدِما بِنه رِه مَشت هَکِردِنِه. وِشون دِواره گِناه کِردِبینه، هَم دِئیِ جا وَ هَم خِدایِ پیشگاه، وَ چونکِه اَتّا زِوونِ گَپ زُو بینه، اَتِّ جا جمع بئینه تا شه وسّه اتّا شهر بِسازِن،بِجای اینکه خِدایِ دَستورِ ره گِس هَدِن وُ همه جا تَنِک بَوّن وُ بِنه رِه مَشت هَکِنِن .

وشون اَندِه خِدپَسِن بینه کِه ِنخواسِّنه خِدایِ جِه فَرمون بَوِرِن، حتّی برجِ بارو بِساتِنه که سَر به فَلِکْ کَشِیه. خِدا بَدیه کِه اَگه وِشون همینطی شِه شِرارت رِه ادامه هدِن، وشون بَدتِر آلوده بونِنِه و اَی ویشترِگِناه کِننِه.

همینتاسّه خِدا وشونِ اتّا زوون ره چَنتا زِوون هَکرده و وشونِ ره همه‌ جای دِنیا تَنِک هَکرده. اونتا شهر که آدِما دَئی نه سات بیِنهٔ نُوم ره بابل بِشتِنه یعنی «عَجِق وَجِقْ».

چند صد سال بُگذِشته پِه خِدا اَتّا مَردیِ که وِنه نُوم اَبرام بی یِه جا گَپ بَّزو. خِدا بِفَرمّسِه: «شِه وَطِن و پیِ یِری سِره رِه تَرک هَکِنن و هَمونجِه که مِن تِره نِشون دِمّه بور. مِن تِره برکِت و فِراوونی دِمّه وُ تِه جِه اَتِّه گَتِ توار سازِمّه. مِن تِه نُوم وُ تِه آوازه ره بِلِند ِکمِبه. هرکی تِره برکِت هَدِه، وشون رِه بَرکت دِمّه وَ هَرکی تِره نَفرین هَکِنه، مِن وِشون رِه نَفرین کِمبِه. هَر چی آدِم دِنیایِ دِلِه دَرِه رِه تِه خاطری برکِت و فِراوونی دمّه.»

اَبرام خِدایَ جِه فَرمون بَوِرده. وِه شِه زِنا سارا، شِه نوکِرا و پیشکارا وُ شِه دارونِدارِ بَیتِه و کنعانِ سَرزَمینِ وَری که خِدا وِره نشون هدا بی یِه بُورده.

اَبرام کِه کنعان بَرِسیه، خِدا بَفِرمِسِّه: «شِه دور وُ وَرِ هارِش. تِمومِ این سرزمین که وینّی رِه تِه و ِته وَچونِ بَخشِمبه.» اون گِدِرِ اَبرا‌م همونجِه، بَمونِسّه.

اونجِه اَتّا مَردی دَیِه که وِنِه نُومْ؛ مِلکیصِدِق بی یِه. وِه گَتِ خِدایِ پیشوا بی یِه. اَبرام شِه اَتّا جَنگِ تِموم بَکِردِه پِه، وِرِه بَدیِه. مِلکیصِدِق، ابرام رِه فراوونی هِدا وُ باتِه: «گَتِ خِدا که آسِمون وُ زمین وِنِه دَس دَرِه، اَبرام رِه فراوونی هَدِه.» اون‌گِدِر اَبرامِمْ‌ هرچی که جَنگِ دلِه بَئیتْ بِی یه، هر دَه تایِ دِلِه اَتّا مِلکیصِدِق رِه هِدا.

خَله سال بُگذِشته، منتا اَبرام و سارا، هَنتا وَچِه دار نَی بینِه. خِدا اَبرامِ جا گَپ بَزّو و دِواره وِره وَعدِه هِدا کِه وشون رِه اتّا ریکا بَخشِنه و وِنِه تِوارِجِه خَلِه وَچه دِنیا اِنِه که آسمونِ اِستارِ وِنِکِت زیاد بُوِننِه. خِدا ابرام ره عادلِ مرد بَدونِسّه چونکه وِه خِدای وعده رِه بُووِر هَکِرد بی یِه.

اون گِدِر خِدا اَبرامِ جِا پَیمون دَوِسِّه. هَمیشِکْ اینطی بی یه که عَهد وُ پیمون دِ وَر دَوِس بُونه، همینتاسّه هَر دِ وَر، قِرار وَنِّنِه هِدیِ وِسّه اَتّا کار هَکِنِن. مُنتا اَبرام، اونگدر ِکه خِدا وِنِه جا پَیمون دَوِسِّه، گَتِ خویِ دِلِه دَیِّه. هَمون گَتِ خویِ دِلِه خِدایِ وَنگِ بِشتوسِّه. خِدا باته: «مِن تِه تَنِ جِه اتّا ریکا تِرِه بَخشِمبِه و کنعانِ سرزمین ره ته تِوارِ بَخشِمبِه.» مُنتا اون ماقه اَبرام هَنتا وَچه نِداشِت بی یه.