۲۲- یَحیایِ دنیا بی یَمِن

خِدا پیشتِرا پَیغُمبِرایِ جِه اِستفادِه کِردِه و شِه قومِ جا گَپْ زوئه. ۴۰۰ سال بُگْذِشتْ بی یِه وُ مُنتا خِدا شِه قومِ جا هِچ گَپْ نَّزو بی یِه، ناگِمونی خِدایِ فِرِشته، پیره پیشوا، زِکریا نومِ پیش دیار بَیّیِه. وِه وُ وِِنه زِنا اِلیزابِتْ خِداتَرس بینِه. وِشون پیر بیِنه و اِلیزابِتْ وَچِه کـَر نَی بی یِه.

خِدای فِرشتِه زِکریا رِه باتِه:« تهِ زِنا اَتِّه ریکا دِنیا اِیارنه. تِه وِنه نومْ رِه یَحیی اِلِنّی. خِدا وِره روحِ ِقدُّوسِ جِه پِر کِنْدِه و یَحیی، مَسیحِ وَعدِه بَئی وِسِّه مَردِم رِه آمادِه کِنْدِه.» زکریا دَر جِواب باته: « مِن و مِه زِِنا وَچه دآر بَیّیِنِ وسّه خَله پیر هَسّمی! کِجِه جِه بِدونِم کِه راسْ ره مِره گِنی؟»

خِدایِ فِرِشْتِه زَکِریا رِه باتِه:« مِرِه خِدا رایی هَکِردِه تا تِرِه خَووِرِ خِش هَدِم. اِسا کِه تِه مِه گَپْ رِه بُووِر نَکِردی، لال بُونی تا تِه وَچِه دِنیا بی یِه.» هَمون ماقِعْ زکِریا هِچّی نَتّونِسته بَوّه. خِدایِ فِرِشْتِه زکِریایِ پَلی جِه بورْدِه وُ زکِریام شِه سِرِه دَگِرِسِّه، خَلِه زَمونْ نَوِردِه کِه وِنِه زِنا سَنگینْ بَیّیِه.

اونْگِدِر کِه اِلیزابِتْ شش ماهه سنگین بی یِه ، هَمونْتا فِرِشْتِه ناگِمونی اِلیزابِت ِ قوم وُ خیش که وِنِه نوم مَریِم بی یِة جِلو دیار بَّییِه. وِه دَسْ نَخِردِه کیجا و اَتِّه مَردی یوسِفْ نومِ نومزِه بَی یِه. فِرِشْتِه وِرِه باتهِ: « تِه سنگین بوُنی، اَتِّا ریکا دِنیا اِیارْنی ، وِنِهِ نومْ رِه عیسی اِلِنّی. وِه خِدایِ ریکا هَسِّه و تا هَمیشِک پادِشاهی کِنْدِه.»

مَریِم جِواب هِدا:« مَگِه بوُنِه ، مِن کِه دَس نَخِردِ کیجا هَسّمِه؟» فِرِشْتِه وِرِه هالی هَکِرده کِه «روحِ قِدّوُس تِه وِجودِ دِلِه اِنِه و خِدایِ زور وُ تِوان تِه سَرِ سایِه دِم دِنِه . هَمینتاسِّه اونتا ریکا، قِدّوس وَ گَتِ خِدایِ ریکا بَخونِس بُونِه.» مَریِم فِرِشتِة گَپْ رِه بُووِر هَکِردِه و هَرچی وِِه باتِه رِه گِردن بَیته .

اینتا پیش آمِدِ جِه اَتِّ کَم بوگْذِشتِه پِه، مَریِم ، اِلیزابِتِ سِره بُوردِه .اِلیزابِتْ کِه مَریمِ وَنگِ بِشتوسِّه وِنِه اِشکِم دِلِه وَچِه تِکونْ بَخِردِه. وِشون ،خِدایِ هَکِردِه کارِسِّه خَلِه خِشالی هَکِردِنِه . مَریِمِ سِه ماه اِلیزابِت پَلی بَمونِسِّه وُ اَیْ شِه سِرِه دَگِرِسّْه.

اینتا پیش آمِد دَکِتِه پِه اِلیزابِت اَتِّه ریکا دِنیا بیاردِه ، وِه ُو وِنِه مَردی زکِریا وَچة نومْ رِه هَمونطی کِه فِرِشْتِه باتْ‌ بی یِه یَحیی بِشتِنِه. اَیْ خِدا زکِریایِ زِوون رِه وا هَکِردِه و زَکِریا باته:«خِدا رِه شُکر، چونکِه شِه قُومِ یاریِسِّه شِتاب هَکِردِه! وَ اَمّا تِه .جانِ ریکا، تِرِه گَتِ خِدایِ پَیغُمبِر وَنْگ کِنِنه وَ تِه شِه ، مَردِم رِه یاد دِنّی کِه چِطی شِه گِناهِایِسّه توبه هَکِنِن!»