۱۲- خروج

اسرایِلیون خیلی خوشحال بُدِندَ کُ مصر تَرک شُ اَکَ. نُمین اَی نِیکَر نُبُدِندَ و ریبِ سرزمین موعود پیش اَشُدِندَ. مصریگَل نُ چی گَلی کُ اسراییلیون طَلَبِشون کَ، طلا و نقره و چی گَلِ قیمتی بُ دِ نُمین بَشُن بَخشا. بِقیَ قَومونی جی کُ بِ خدا ایمانشون بَشاردِ بُ هادِ نُمین مصر تَرکِشون کَ.

ای ستون از ابر و ای ستون از آتیش جِلِیِ نُمین حرکت شَکَ. وجود خدا میونِ ستون اُوو و آتیش هادِ نُمین بُ و پاکِش نُمین نِ سِفر دِ همراهی و هدایت شَکَ. پاکِ کاری کُ نمین اِگا شُ اَ کَ نُ بُ کُ نُش دنبال کِرِندَ.

بَدِ وَقتِ کَمی فرعون وقومِش، از کاری کُ بَشُن کَردِ بُ پَشیمون بُبُدِندَ و اسرایلیون تعقیبشون کَ، تا یَقربی نُمین بَردَ خُشُن کِرِندَ. خدا نُمینِش عوَضِش کَردِ بُ تا نُشون هادِ فِقط خدای واقعی خُشَ، و مَردُم بِفَهمِندَ کُ یَهُوَه از فرعون و پاک خداگَلِ مصر قِوی تَرَ.

وقتی اسراییلیون سپاه مصرشون بِدی، متوجه بُبُدِندَ کُ وسطِ دریای سرخ و سپاه فرعون گیر کَتِندَ. نُمین خیلی بَشُن تَرسا دِ بُ و داد شُ اَکَ: «چرا مِصرمون تَرک کَ؟» «پاکجَمون جَلی بَمیرِمَ!»

موسی ب اسراییلیونش بُوات «نِتَرسیَ! خدا ایرو شمَ را اَجَنگِ و شُمَ نِجات پیدا اَکِریَ. نُ وقتی خدا موسی ش بُوات: «به قوم اسراییل بُوا کُ ب طِرَفِ دریایِ سیر حِرکَت کِرِندَ.»

نُ وقتی خدا ستونِ اَوور را راهیش کَ و نُش میونِ بنی اسراییل و سپاه فرعون قُرارِش بُدا تا سربازونِ مصری اَی نَشُن تونا نُمینِشون بِینِندَ.

خدا به موسی اَمرِش بِکَ کُ دَستِ خُش را به بالای دَریتا بُلند کِرِ. نُ وقتی خدا بادِش بِکینا کُ اُوو دَریا به چپ و راست بُروونِ ب جوری کُ راهی دریا دِ پیدا شِ.

در حالی کُ قوم اسراییل دو طِرَفِشون کَلِ اُوو بُ، وِسَطِ دَریا به راه خُشُن ادامشون دا.

بَدِ نُ، خدا ستونِ ابر شارگیَ تا مصریون بُتونِندَ فِرار اسراییلی گَل بِینِندَ . مصریون تصمیمِشون بِگیَ کُ نُمین تعقیب کِرِندَ .

بنابراین نُمین دنبال اسراییلیون ب دریا بُشتِندَ، ولی خدا مصریونِش ب وحشَتِ خوست و کاریش بِکَ کُ ارابَشون روو گِل دِ گیرِش کَ. نِمین داد شُ اَکَ: «فِرار کِریَ! چون کُ خدا اسرایئلیون را اَجَنگِ.»

بَدِ نِ کُ قومِ اسرائیل سالم ب نُ طِرَفِ دریا بِرَسا، خدا به موسی ش بُوات: «یَقَرتِ بی دست خود ب طِرَفّ دریا دُراز آکَ.» وقتی کُ نُ نِ کارِش بِکَ، اُوو بَر سَرِ مصریگَل و ارابِگَلِشون فرو ریجا و پاک نُمین در دریا غَرق بُبُدِندَ.

وَقتی اسراییلی گَل نابودی کام سپاه مصرشون بِدی، به خدا اعتمادِشون کَ و ب نِ باوَر بَشُن رِسا کُ موسی، پیامبری از طِرف خدا اَ.

قومِ اسرائیل خیلی شاد بِدِندَ؛ چرا کُ خدا نِمینِش از بردگی و مرگ نُجات شاددادُ بُ. الان نُمین آزاد بُدِندَ کُ خدا پَرَستِش کِرِندَ و نُش پِیرَوی کِرِندَ. اسرایئلیون شعرونِ زیادی دربارِ آزادی خوشون بَشُن خوند و خداشون ستایش کَ کُ نُمینِش از دستِ لَشکَریونِ مصر نُجاتِش بُدا.

نُ وَفتی خدا ب قوم بَشوات کُ هرسال نٍ زَ رویی را جَشن بِگیرِندَ و به یادِ یادِشون بِ کُ خدا چٍطَوری مصریونِش شِکَست دا و قَومِ اسرائیل را از نِیکَری آزادشون کَ. نِ جَشنَ پِسَخ نامگذاریشون بِکَ. نُمین هرسال هادِ قربونی وَرَ بِریونی و هادِ نونِ هُشکَ وا، جشن شُ اَگیَ.