۱۳- عهد خدا هادِ اسرایئل

بَدِ نِ کُ قَومِ اسرائیل از دریای سیر عبورِش کَ، خدا نُمینِش به طَرَفِ کوهِ سینا هدایَتِش کَ. یعنی همون کوهَ کُ موسی چَوزَیِ شَعله وَرِش نینِ دِ بَش دیده بُ. بَعدِش قوم پا نُ کوهَ دِ اُطراقِشون کَ.

خدا ب موسی و قوم بنی اسرایئل بَشوات: «شمَ ای گا از مَ فرمون بِبَریَ و هادِ عهدی کُ هادِ شُمَ در اَبَندِم پابنَد بییَ. اَگَ نِ انجام بِدیَ، مَ را ملک خاص و مملکتی از کاهنان و امتی مقدس کیم بُدیَ.»

مردم سِ رو خوشون آمادَ شُ اکَ تا خدا بِینِندَ. پس خدا همراه با رعد و برق و دید و سرو صدای وحشتناکِ شِیپور، قله کوه سینا دِ فرود اَمَ. موسی تنهایی بالا کوه بُشُ.

خدا هادِ نُمین پیمانیش بَست و بَشوا: «مَ اُم خدای تو یَهُوه، کُ توش از اسارت و نِیکَری مصریون آزادش کَ. غیر از مَ خدایی بی پرستش نِکَ.»

«بت درست نِکَ و پرستِش نِکَ؛ چرا کُ مَ یَهُوَه، ایگا تنها خدای تو بُم. اسم مَ بی حرمت نِکَ و روو شبّات را مقدس بُدون. پاک کارونِ خود شش روو دِ بِکَ؛ چرا کُ تُ ایگا روجِ هفتم آروم گیرِ و مَ یادِت آرِ.»

بُبا و نِنَدُن قَدر بدون. قتل نِکَ، زنا نِکَ، دزدی نِکَ و دوررو نُوا. چِیم طمع به مال و جَنِ هُمسایَت نُدارِ بی.

قوم قِبیلِشون کَ قانونوی کُ خدا نُمینِش داده بُ پیروی کِرِندَ. نُمین قِبیلشون ک کُ خدا را بِندَ و فقط نُ پرستش کرِندَ.

خدا به مردم اسرایئل فرمانِش شادا کُ خیمه گُلِ گُردی (خیمه ملاقات) بُساجِندَ. خدا دستور ساتَنِ خیمه هادِ پاکِ ریزه کاریگَلِش و هر چی کُ ایگا خیمَ در زِمین نِندَ را د نُمین شادا. خدا دستور شادا پرده ای بزرگ بُساجِندَ کُ خیمَ ب دو بخش تقسیم کِرِ. خدا اتاق پشت پردَ دِ حضور پیدا شَکَ و نینِ دِ ساکن اَبُ فقط کاهن اعظم شَتونا کُ ب نُ اتاقَ بِشِ و خداش بِینِ.

قوم ایگا ایی قربونگاهی جِلِیِ خیمه ملاقات بر پا کِرِندَ. هر آدِمی کُ از شِریعَت خدا سرپیچی شَکَ، ایگا حیوونی قربانگاه را باره. کاهن ایگا نُ حیوونَ بُکُشِ و نُ ب عنوان قربونی خدا را قربونی کِرِ و بُسوجَنِ. خدا بَشوات کُ خینِ حیوونِ قربونی، گناهون شخص اَپوشَنِ. نزینی خدا گناه نُ نادیدَ اَگیرِو نُ آدِمَ از نظر خدا پاک حساب اَتِّ. خدا دِدَ موسی و هارون و نَسلِ نُ انتخابِش کَ تا کاهنونِ خدا بِندَ.

نُ وقتی خدا دِخ فرمون دیم تختِ سنگی بَشنوِشت و به موسی شادا. خدا همچنین به قوم قانونونی نُمینِش دا تا پیروی کِرِندَ. خدا وعدَ شادا اگِ نِ قانونون اطاعت کِرِندَ نُمین برکت اَدِ و نُمین محافظت اَکِرِ، ولی اگر سرپیچی کِرِندَ و فرمون نِبِرِندَ نُمینِشون مجازات کیمی کَ.

موسی خیلی وقت بالای کوه سینا در بَمَندُ و هادِ خدا دَم شَدا. مردم از بس چِیم به راهیشون موسی را بِکِشا خَستَ بُبُدِندَ. پس طلاها بَشُن بَ پَلی هارون تا بیشُن را بُت بُساجِ، تا یاقا خدا دِ بپَرَستِندَ. نِزینی بُبُ کُ به گناهونِ وحشتناکی در حق خدا دَستشون بُقات.

هارون ایی بتی زرین شکل گوسالَ بَش سات. مردم بُتَ خیلی وحشیانَ بَشُن پَرَستا و نُ را قربانیشون زِمین نا. خدا بِ نُ گُناهونی نُمین در حَق خداشون انجامشون بُدا، خیلی خشمگین و ناراحت بُبُ و ب موسی بَشوا کُ تصمیم شاگیَتَ کُ نُمینِش نابود کِر. ولی موسی از خدا درخواستش کَ کُ نٍ کار نِکِر. خدا دعای موسی را بَشَشنُفت و نِ کارَش نِکَ.

وقتی کُ موسی از کوه سینا تَ بَمَ، دو تخته سنگ دَستِش دِ بُ کُ خدا دَه فرمانِش دیم نُ دِ بَش نِوِشتِ بُ. چون بُت بَشدی، نَندِقَ ناراحت بُبُ کُ لوحون زِمینِش بَشکوبَنا و بِتَهمَریا.

بَدِش بُتَ بَشسوجَنا و هیردِش کَ و شِکلِ گَردِش دُرُستِش کَ. و گُردَ دیم اُوو دِ بَش ریتُ مردمِش وادار کَ تا بُخورِندَ. خدا بلایی مردم را بَشفرستا تا خیلی از نُمین بِمَردِندَ.

موسی یاقا نُ تخته سِنگونی کُ خُش بِتِمَریا دِ بُ، ایبی تَختِ سِنگ ده فرمان را بَشتِراشا. بَدِش دوبارَ بُشُ بالای کوه و برای بخشش گناهونِ قوم دعاش کَ. خدا دعای موسی بَشَشنُفت و نُمینِش بَشبَخشا. موسی هادِ ده فرمانی کُ خدا دیم لوح تازه بَشنِوِشتِ بُ، کوه دِ تَ اَمَ و بَدِش خدا نُمین را از کوه سینا به طرفِ سرزمینِ موعود هدایَتِشون کَ.