۱۴- سرگردونی در صحرا

بدِ نِ کُ خدا قومِش از قانونونِ شریعت آگاهشون کَ، نُمین به طِرَفِ کوه سینا هدایتِشون کَ. نُمین ایگا هادِ خاطِرِ عهدی کُ هادِ خدا دَرِشون بَسته بُ، از قانونون شریعت پیروی شُ اَکَ. خواست خدا نِ بُ کُ نُمین به سرزمین موعود یَنی کنعان بِرِسِندَ. خدا جِلیِ نُمین دیم ستون اَوور دِ اَشو مردم جی نُش دنبال شُ اَکَ.

خدا به ابراهیم، اسحاق و یعقوب قَول شاداده بُ کُ سرزمین موعود به وَچِگَلِ نُمین هاد. ولی نُ موقَع قبیله گَلِ زیادی نینِ د زندگی شُ اَکَ کُ نُمین کنعانیان صدا شُ اَکَ. کنعانیون خدا را پیروی نَشُ اَکَ و نَشُنپَرَستا. نُمین خدایون دروغی شَپَرَستا و کارونِ خیلی زشتی شُ اکَ.

خدا قوم اسراییلِش بُوات :«بَدِ نِ کُ ب سرزمینِ موعود بِرَسادیهَ، ایگا خود از شَرِ کنعانیونی کُ نینِ زندگی اکِرِندَ راحت کِریَ. هادِ نُمین صلحُ و ازدواج نِکِریَ. شُمَ ایگاه پاکِ بتونِ نُمین نابود کِریَ. نِتیجه نافرمونی از ن دَستورون، پرستش بُتون نُمین یاقا مَ کیم بُ.»

وقتی اسراییلیون به مرز سرزمین کنعان بِرَسادِندَ، موسی هر قِبیلَ دِ ای نِفَر، یَنی دوازده مِردَ انتخابِش کَ. نُ ب نُمین راهکارونی خاطِرِ جاسوسیِ سرزمین کنعان شادا. بَدِش از نُمین شَگا کُ بررسی کِرِندَ کُ کنعانیون قوی اِندَ یا ضَعیف.

نُ دوازده نِفر چهل روو در کل کنعان سَفَرِشون کَ و بَدِ نُ واگِردادِندَ. نُمین ب قَوم بَشُنوات: «زِمین حاصلحیزَ و کُلی جی محصول دارِ.» ولی ده نفر از جاسوسون بَشُنوات کُ: «شهرون استوارِندَ و آدِمونِش یُغُرِندَ.» اگِ ب نُمین حملَ کِرُمَ، حتما دَراَوازُمَ و بِ دستِ نُمین کیمی اَردِمَ.»

نُ وَقتی دو جاسوس بی کُ اسمشون یوشع و کالیب بُ، بَشُنوات: «درستَ کُ مَردُمونِ کنعان از هَمَ قَوی تَر و بلند تَرِندَ، ولی حتما هَمَ نُمین شِکَستِشون اَدُمَ! چرا کُ خدا هَمَ را اَجَنگِ.»

ولی قَوم به حَرفونِ یوشع و کالیب گوششون نُدا و هادِ خَشم به موسی و هارونُشون بُوات: «چرا هَمَت باهارد نِزَ یاقایِ وَحشَتناکی؟ هَمَ ایگا مصر د بَمِنِدِمَ. اگِ بٍشمَ نینِ، در جنگ هَمَ بَکُشِندَ و جَن و وَچَ هَمَ بَردِگی اگیرِندَ.» نُمین شَگا ای رَهبری بی انتخاب کِرِندَ تا نُمین به مصر واگِردَنِ.

خدا از حَرف نُمین خیلی خشمگین و ناراحت گِردا و بُشُ به خیمه ملاقات و بَشوا: «شُمَ نِسبَت ب مَ سرکِش بُبُدیَ، پس پاکِ شُمَ صحرا دِ سرگردون اَبیَ. پاکِ افراد بیست سال ب بالا صحرا د بَمیرِندَ، ب جز یوشع و کالیب و هِچ وَقت به سرزمین موعود وارد نَبِندَ.»

وقتی ک مردم نِ حرفِ خدا بَشُن شِنُفت، از حرف خُشُن پِشمون گرِ دادِندَ و تصمیمِشون گیَت کُ به کنعانیون حَملَ کِرِندَ. موسی بِ نِمین هشدار شادا کُ نِشیَ چرا کُ خدا هادِ شُمَ نَهَ ولی نُمین ب حرفِ موسی گوششون نُدا.

خدا نُ جَنگَ دِ هادِ نُمین نُبُ. پس نُ جَنگَ د شِکَستِشون بِخَ و خیلیشون بِمَردِندَ. بَدِش قوم اسراییل از کنعان واگرِردادِندَ و برای چهل سال صحرا د سرگردون بُبُدِندَ.

نُ چهل سالی ک اسراییلیون صحرا د وِیلون بُدِندَ، خدا پاکِ نیازونِ نُمینِش بَرآوَردَ اَک. او از آسمون ب نُمین نانی شَدا کُ اسمش «مَنّا» بُ. نُ همچنین بیشُن را بلدرچین اَکینا تا گوشت جی، خوردن دارِ بِندَ. پاکِ نُ مدَتَ خدا نَشَرزا کُ کَفشُ لباسِ نُمین فَرسودَ گِردِ.

خدا به طَورِ معجزه آسایی از میونِ سَنگ نُمین را آوو آشامیدنی شَتّتارد. ولی هادِ نِ، قَوم اسرائیل از خدا و موسی گِلَشون دَ و غُرِشون کار اَبُغا. هادِ نِ خدا همچنان به قولی کُ ب ابراهیم، اسحاق و یعقوب شادادِ بُ، وفادار بُمَندِ بُ.

یَقَر کُ مَردُم اُوو خَردَن را نَشُن دَ، موسی به خداش بُوات: «به صخرَ بُوا کُ اُوو از نُ جاری بِبِ.» ولی موسی یاقا نِ کُ به صخرَ فرمان هادِ، هادِ عصاش دو قَرتَ به صَخرَش بُبُقات و هادِ نِ کارِش به خدا بی احرامیش کَ. آب پاکجَرا ازدِلِ صَخرَ بیرون بَمَ، ولی خدا نسبت به موسی خشمِش گیَ و بَشوا: «تو به سرزمین موعود وارد نَبِ.»

بَدِ چهل سال کُ قومِ اسراییل بیابون دِ سرگردون بُدِندَ، پاکِ نُمین کُ ضِدِ خدا شورششون کَ، بٍمَردِندَ. خدا یَقَر بی قوم اسراییل را پَلی مرز سرزمین موعود هدایَتِش کَ. چون کُ موسی سالخوردَ و پیر بُبُدِ بُ، خدا یوشعِش برای رهبری قَوم انتّخابِش کَ. خدا ب موسی قَول شادا کُ یَ روویی، پیامبری مِثلِ خوش مردم را کیمی کینا.

خدا به موسی ش امرِش کَ کُ به بالای کوه بُلَندی بِشِ تا نِ کُ نینِ دِ بُتونِ سرزمین موعود را بِینِ. موسی سرزمین موعودِش بَشدی، ولی خدا اجازه ورود به نُش نُدا. بَدِش موسی بِمَرد و قَومِ بنی اسراییل سی روو نُرا عذاداریشون بِکَ. یوشِع رَهبَرِ نِمین گِردا. نُ رهبرِ خیبی بُ، چون کُ به خدا اطمینانِش دَ و از نُ اطاعَت شَکَ.