۱۶- رهانندگان

بَدِ نِ یوشع بِمَرد، قَوم اسرائیل از دستورون خدا سرپیچیشون کَ و پاکِ کنعانیون از سرزمین موعود دِ بَرِشون نِکَ. نُمین یاقا نُکُ یَهُوَه خدای واقعیشون را بِپَرِستِندَ بُشتِندَ سراغِ بُتونِ کنعانیون. نُ موقِعَ دِ، قوم اسرائیل پادشاهیش نِدَ، نِ خاطِر را هر آدِمی هرچه کُ فِکر شَکَ دِرُستَ انجام شُاَدا.

سرپیچی قَومِ اسرائیل باعث بُبُ کُ ای گردونه ای از اتفاقون چندین مَرتَبَ دیم زندگی قَومِ اسراییل تکرار بِبِ. اتفاقون نِ گَردونَ هادِ نِ تَرتیب دِ بُ: قوم اسرائیل چند سال به نافرمانی از خدا ادامشون دا. بعدِش خدا مجازات نُمین را، به دشمنون نِمین اجازَ شادا کُ دیم نِمین چیرَ گِردِندَ. دشمنونِ نُمین پاک چیگَلِ نِمین بَشُن دُزدا و نابودِشُن کَ و خیلی از نُمین بَشُن کُشت. بَدِ نِکُ خیلی سال دشمنون، نومینشون اذیت شُوَکَ پَلی خدا دِ توبَشون کَ و وَر خدا دَرخواستِشون کَ کُ نُمین از دست دُشمَنون نجات هادِ.

هر قَرتَ کُ نُمین توبَشون اَک، خدا ایی رِهانندَ شَکینا تا نجاتشون دِ. نُ آدِمَ هادِ دشمنونٌ نُمین جِنگ شَکَ و شِکَستِشون شَدا. نِزِینی ابُ کُ آرامش دیم سَرزَمینِ نُمین برقرار ابُ و نُ شَخصَ هادِ خیبی نُمین را فرمانروایی شَکَ. خدا رهانندگونِ زیادی را نجاتِ قَوم اسرائیل شَکینا. بَدِ نِ کُ خدا اجازَ شادا تا گروهی از دُشمنونِ نُمین به اسمِ مدیان قوم اسرائیل شِکَست دِندَ، یَ قَربی خدا رهاننده‌ای نُمین را بَشکینا.

مدیانیون هفت سال، پاکِ محصولونِ قَومِ اسرائیل را شَدُزدا. اسراییلیون از تَرسِ نِ کُ مدیانیون نُمینِشون پیدا کِرِندَ. اَشُدِندَ تو غار قایِم اَبُدِندَ بِلَخِرَ از خدا بَشُنگا کُ نِجاتِشُن دِ.

رویی مِردِ ایی ب اسمِ جِدعون، یِواشَکی گندُم شَکوبنَا تا مدیانیون نُش پیدا نِکِرِندَ و بُدُزدِندَ. همون موقعَِ دِ فرشته یَهُوَ نُ را ظاهر گِردا و ب نُش بُوا: «ای جنگاور شجاع، خدا هادِ تو. بِشَ و اسرائیل را از چَنگِ مدیانیون بَرآرَ.»

بُبای جِدعون، قربونگاهِش ب ایی بُتی تَقدیمِش کَردِ بُ. اولین درخواستی کُ خدا از جِدعونِش دَ نِ بُ کُ نُ قربونگاهَ نابود و ویرون کِرِ. ولی چون جِدعون از مردم شَتَرسا تا نِصفِ شِی صَبرِش کَ و قربونگاه را هیردِش کَ و نابودِش کَ. نُ پَلی نینِ دِ ایی قربانگاه تازَ خدا را بَشسات و دیم نُ دِ قُربانیش بِوِدِریا.

صُبحِ روو بَد مردم وقتی بَشُن دی کُ ایی نِفَر بَمِدَ و قربونگاهِ نُمینِش بِتَهمَریادَ و نابودِش کَردَ خیلی ناراحت و عصبانی بُبُدِندَ. نُمین بُشتِندَ وَر ریبِ کییِ جدعون تا نُش بُکُشِندَ، ولی بُبُای جدعون بَشوات: «چرا شُمَ دُو اِی ب خدای خودون کمک کِریَ؟ باریَ خوش از خوش محافظت کِرِ.» نُمین نِ خاطِرِ حرفی کُ نُ بَشکِشا، از کُشتَنِ جدعون صَرفِ نَظَرِشون کَ.

بَدِ نُ مدیانیون اَی جی بَمِدِندَ تا قَومِ اسرائیل غارت کِرِندَ. نُمین نَندِقَر زیاد بُدِندَ کُ وا نَبُ آشواردِندَ. جِدعون پاکِ قوم را نِ خاطِرِ جنگ هاد‍ مدیانیون واجِش بِکَ. جِدعون از خدا دو نُشونَ دَرخواستِش کَ تا مطمئن بِبِ کُ خدا از نُ درخواستِش کَردَ کِ اسرائیلِش نُجات هادِ.

اولین نُشونَ را، جِدعون ایی تیکَ از پوستِ وَرَ دیم زِمینِش نا و از خدا درخواستِش کَ کُ فِقَط دیم تیکه پوستَ شَبنم هاچینه و باقی یاقا خشک بِ. خدا نِ کارَ انجامِش بُدا. رووجِ بَد از خدا درخواستِش کَ کُ پاکِ زِمین خیس بِبِ و فِقَط تیکه پوستَ خشک بِبِ. خدا نِ کارَش جی انجامِش بُدا. نِ دو نُشون جِدعونِش قانعِش کَ کُ خدا ز نُ شِی تا اسرائیل از دست مدیانیون نِجات دِ.

۳۲۰۰۰ سرباز اسرائیلی بَمِدِندَ پَلی جدعون، ولی خدا ب نُش بُوات کُ تِعدادِشون خیلی زیادَ. نِزِینی جدعون ۲۲۰۰۰ سربازی کُ از جنگ شَتَرسا بَشُنکینا کییَشون. خدا یَقَربی ب جدعونِش بُوات کُ نِ تعداد جی زیادَ. بَدِش جِدعون پاکِ نیا ب غیر از ۳۰۰ نفرشون بِ کیَ واشُن گَردَنا.

هَمون نُ شِیوَ خدا ب جدعونِش بُوات: «یَواشَکی بِشَ ب اردوگاه مدیانیون وقتی داستانِ نُمین گوش کِرِ، اَی نَتَرسِ کُ بِ نُمین حَملَ کِرِ.» جِدعون بُشُ ب اردوگاه و بَشَشنُفت کُ ایی سرباز مدیانی به دوستِش نُ خُووی کُ بَشدیده بُ تَعریفِش کَ. دوستِش به نُش بُوات: «مَنیِ خُووِ تو نِ کُ سپاه جدعون سپاه هَمَ شِکَست کیمی دا.» وقتی جدعون نِش بَشنُفت خداش ستایِشِش کَ.

جِدعون پَلی سربازونِش واگرِدا و ب هر کدوم از نُمین ایی شیپور و آیی کوزه سفالی شادا کُ ایی مشعل دیمِش دِ بُ. نُمین وقتی کُ سربازون مدیانیون خُوو بُدِندَ اردوگاهِ نُمین محاصِرَشون کَ. ۳۰۰ سرباز جدعون مَشعَلونِ خوشون داخلِ کوزَ قُرارِشون دادِ بُ تا مدیانیون نُتونِندَ نورِ مَشعلون بِینِندَ.

بَدِش پاکِ سربازونِ جِدعون، هادِ هُم کوزِگَل بَشُنتِمَرد و نورِ مَشعَون نِمایان بُبُ. و ‌در حالی کُ دیم شیپورونِ خوشون شَنَواخت، داد شُ اَکَ: «شمشیر یَهُوه و جدعون را.»

خدا طَوری مدیانیون پِشیمونِشون کَ، کُ شروعِشون کَ هُمِشون کُشتَن و دعوا. جدعون جَلی بِقیَ قَومِ اسراییل را از کییِ گَلِشون فَراش خوند تا کُمکِشون کِرِ مدیانیون تعقیب کِرِندَ. نُمین آدِمونِ زیادی از مدیانیون بَشُنکُشت و بَقیَشون از سرزمین اسرائیل بَرِشون کَ. نُ روو ۱۲۰٫۰۰۰ آدِم از مدیانیون بِمَردِندَ. نِزِینی، خدا قَوم اسرائیلِش نِجات شادا.

مردم شواَگا جِدعون پادشاه خوشون کِرِندَ. نُ به نُمین اجازه اِنجامِ نِ کارَشون نُدا، ولی از نُمین شَگا کُ ایی ذَرّهِ از حَلقَ طُلایی کُ از مدیانیون به دَستِشون آوُردِ بُ به نُ تَحویل دِندَ. مردم طِلایِ زیادی ب جدعونِ دا.

جدعون هادِ نُ طِلاعون، جِلیقه گَلی مِثلِ نُ چی کُ رئیس کانون دَرِش اَپوشت، بَشسات. ولی مردم مِثلِ بُت، نُ جِلیقهَ کُ بَشُن ساتِ بُ اَشُنپَرَستا. نِزِینی بُبُ کُ خدا دوبارَ قَومِ اسرائیلِش تَنبیهِش کَ چرا کُ بُتون شَپَرَستا و ب دشمنونِ نُمین اجازَ شادا کُ نُمین شِکَست آدِندَ. بَدِش نُمین دوبارَ از خدا تِقاضای کُمَکِشون کَ و دوبارَ خدا ایی رهاننده نُمین را بَشکینا.

نِ گَردونَ چَندین قَر تِکرار گِردا: قَومِ اسرائیل گناه شُ اَکَ، خدا تَنبیهِشون شُ اَکَ، نُمین تُوبَشون اَکَ و خدا ایی رهانندَ بیشون را اَکینا. طِیِ نِ سالون دراز، خدا رهاننده گَلِ زیادی قَومِ اسرائیل را شَکینا تا از دست دشمنونِشون نِجاتِشون دِ.

آخَری مردم از خدا در خواستشون کَ تا مثلِ بَقیَ مِلَّتون ب نُمین ایی پادشاه هادِ. نُمین پادِشاهی بلند قامَت و قَوی شُ اَگا تا جَنگون را نُمین رهبری کِرِ. خدا از درخواست نُمین خوشال نُبُ، ولی همونطَور کُ نُمین شَگا ایی پادشاهی نُمینِشون بَخشا.