۱۹- پیامبرون

از قِدیم تا هَ اسرائیل، خدا پیامبرونی نُمین را بَشکینا. پیامبرون از خدا پِیامونی شااَگیَت و به مردم انتقال شااَدا.

ایلیا پیامبری بُ کُ وقتی کُ اَخاب حکومت شَکَ زندگی شَکَ. اَخاب مِردِیِ شروری بُ کُ مردمِش به پرستش بُتِ بعل تَشویق شَکَ. ایلیا به اَخابِش بُوات کُ خدا نُش مجازات کیمی کَ. نُ به اخاب بَشوات: «دیم قلمروِ اسرائیل، بدون فرمان مَ هِچِ بارون و شبنم دیم زِمین د نَباره.» اَخاب از حَرفِ ایلیا نَندِقَر عصبانی بُبُ کُ تصمیمِش بِگیَ تا نُش بُکُشِ.

خدا به ایلیاش بوات بِشَ بیابون و خود از اخاب مخفی کَ. ایلیا بُشُ بیابون و پَلی جویِ اُووی کُ خدا نُش نُشون داده بّ، ساکن بُبُ. هر روو صُبحی و عصر، کُلاغون نُ را نون و گوشت شَتّتارد. نِ مدَّتَ اخاب و سپاهِش پِیِ ایلیا اَگِردادِندَ، ولی بِلَد نُبُدِندَ نُش پیدا کِرِندَ.

چون کُ واروون نَتِّمَ، بَدِ ایی مدتی نُ نَهر بُوُشکا. نزینی بُبُ کُ ایلیا ب یاقای بی بُشُ کُ نُ نزدیکی دِ بُ. نینِ دِ ایی جَنِ پیر هادِ پیرِش زندگی شَکَ کُ خاطِرِ هُشک سالی آذوقَشون خَردَن را نِدَ. هادِ نِ کُ نزینی بُ بازم پیِرجَنِ از ایلیا مراقبت شَکَ و خدا جی پاکِ نیازون ناش هادِ پیرِش شِی دا. کیزه آرد و روواَنِش هِچ وقت خالی نَبُ و پاکِ مدت هُشک سالی همیشَ نِمین غِذاشون دَ. ایلیا سه سال نینِ دِ بِمَند.

بَدِ سه سال و نیم، خدا ب ایلیاش بُوات کُ دوبارَ واررون بَتِّ. خدا از ایلیا درخواستِش بِکَ کُ ب قلمرو پادشاهی اسرائیل واگرِدِ و هادِ اخاب صحبت کِرِ. وقتی کُ اَخاب ایلیاش بِدی ب نُش بُوات کُ: «توعِ کُ پاکِ نِ مشکلونِت ب وجود آردَ!» ایلیا در جواب نُش بُوات: «پاکِ مشکلون بدخاطِرِ توعَ! تو یَهُوَه کُ خدای واقعی هَ تَرکِت بِکَ و بَعَل اَپَرَستِ. پاکِ قَومِ اسرائیل را ب کوهِ کَرمِل بارَ.»

پاکِ اسرائیل هادِ انبیاِ بَعَل کُ تِعدادِشون ب ۴۵۰ آدِم شَرِسا به کوهِ کَرمِل بَمِدِندَ. ایلیا بَشوا :«تا کیِ دُو اِی دودِل بُمونیَ؟ اگر یَهوه خدا هَ، نُش بِپرَستیَ و اَگِ بَعَل خدا هَ نُش پیروی کِریَ.»

بَدِش ایلیا به پِیامبرون بُتِ بَعَل بَشوات: «ایی گاو نَر قُربونیش کِریَ، گوشتِش تکَ تِکَ کِریَ و دیم قربونگاه زِمین نیَ، ولی آتیش کارنُبُغیَ. مَ جی دیم ایبی قربونگاه نِ کارَ اَکِرُم. خدایی کُ قربانگاه را آتیش بِکینِ خدای واقعیهَ.» نِزِینی بُبُ کُ پیامبرون بتِ بعل قربونیشون باهارد، ولی آتیششون کار نُبُغا.

بَدِش نُمین به سمت بت بعل دعاشون کَ: «ای بَعَل، صُدای هَمَ گوش کَ!» نُمین پاکِ روو دعا شُ اَکَ و داد شُ اَکَ و هادِ چاقو خوشون زخمی اَکَ. ولی از طرف بَعَل دِ آتیشی نَمَ و پاسخی جی نَمَ.»

پیامبرونِ بعل بعدِ نِ کُ پاکِ رووج دعا شُ اَکَ، خستَ بُبُ دِندَ و دعاشون گوشِشُن دَ. بَدِش ایلیا ایبی گاو نَر دیم قربونگاه زِمینِش نا و به مردمش بوات کُ دوازده خُمرَ اُوو دیم قربونگاه و چوو وونُ و بریجِندَ کُ پاکِ نینِ و گوشتون کامل خیس بِبِ.

بَدِش ایلیا نِزِینی دعاش کَ: «ای یَهُوه، ای خدای ابراهیم، اسحاق و یعقوب، ایروو به همَ نُشون هادَ کُ تُ خدای اسرائیله و مَ خِدمَتگُزار تو. دعای مَ اجابت کَ تا نِ قوم بُدوننِدَ کُ تو خدای واقعیه.»

جَلی ایی آتیشی بَشکینا کُ پاکِ زِمین و سِنگون و گوشت و چوو و حتی اُوویی کُ نینِ بُ را بَشسوجَنا. وقتی مردم نِشون بِدی، جَلی زِمین گَنادَ و بَشُنوات: «یَهُوه خداهَ! یَهُوه خداهَ!»

بَدِش ایلیا بَشوات: «نَهَرزیَ ایی دونِ از پیامبرونِ بُتِ بعَل فِرار کِرِندَ!» مردم پاکِ پیامبرونِ بعل دستگیرشون کَ و از نینِ دِ بَشُنبَ و بَشُنکُشت.

بَدِش ایلیا به پادشاه اخابِش بُوات: «جَلی واگِرد کیَدُن، چون بارون کیمی اَمَ.» هَمون وَقتَ اَوورونِ سیاهی، آسمون بَشپوشَنا و بارون شدید شُروش کَ. یَهوه هُشکسالیش تُمومِش کَ و هادِ نِ کارِش نُشونِش دا کُ خدای واقعی کِ.

بَدِ نِ کُ ایلیا ماموریتِش تُموم آبُ، خدا ایی مِردِیِ ب اسمِ اِلیشَع به پیامبری انتخابِش کَ. خدا معجزِگَلِ زیادی هادِ اِلیشَع انجامِش بُدا. ایی دونِ نِ معجِزِ گَل نَعَمان را اتفاقِش افتا کُ فرمانده ارتش دشمن بُ. نُ ایی مِریضی وحشتناک پوستیش دَ. نَعَمان در مورد اِلَیشع بَشِش نُفتِ بُ و بُشُ پَلیش و درخواست کمکِش کَ. اِلَیشع به نَعَمانِش بُوات خوش هفت قَر دیم رود اردن فرو کَ.

اولِش نِ حرفَ د خیلی ناراحت بِبُ و چون فکر شَکَ کُ ن کار احمقانه ای هَ، انجامِش نَدا. ولی بعدِش تصمیمِش عوض بُبُ و خوش هفت قَر رودِ اردن فُروش کَ. وقتی کُ هفتمین قَر خوش فروش کَ شفاش گیَ و خدا نُش شِفاش دادِ بُ.

خدا قَومِ اسرائیل را پیامبرونِ زیادی بی بَشکینا دِ بُ. پاک نُمین ب مردم هُشدارشون شَدا کُ بُتون نِپَرِستیَ و هادِ همُ عادلانَ رفتار کِریَ، ب هُم رحم کِریَ و شِرارَت نِکِریَ و خداش اطلاعت کِریَ. اَگِ نزینی رفتار نِکِریَ، پَلی خدا دِ گناهکاریَ و خدا شُمَ مجازات کیمی اَکِرِ.

خیلی از وقتون مردم خداشون اطلاعت نَکَ و هادِ پیامبرون بدرفتاری شَکَ و حتی نُمین شَکُشت! یَقَر ارمیای پیامبر دیم چاهی دیرِشون خوست تا بِمیرِ. ارمیا تَهِ چاه دیم گل و شُل فرو بُشُ. ولی بَدِش، پادشاه دلِش رحم اَمَ و دستور شادا تا نُش برآرِندَ قبلِ نِ کُ بِمیرِ.

هادِ نِ کُ مردم از پیامبرون نِفرَتِشون دَ بازم نُمین در مورد خدا دَمشون شَدا. نُمین به مردم هشدارشون شَدا کُ اَگِ توبَ نِکِریَ، بِین دِ اَشیَ. نُمین وعده خدا را کُ اَمِدَنِ مسیح بُ ب مردم یادآوری شَکَ.