۳- سِل

بَدی سالیانی سالون، آدمی دیمی زمینی زیاد بِبِن. اونی اونقَدِر پَرخاشگِری بِبِن کو خُدِه تصمیم بِت تمامی دُنیه با سِلی زیادی نابود واکِرِه.

امّا خدا نوحی پی راضی با. او میردی عادلی با کو مییونی شَرورُن زندگی ماکِردش خُدِه نوحی هُشتُن تصمیمی پی مُخبر کِرد. ژو نوحی رَه بات کو ای کشتی مَسینی بساز.

خُدِه نوحی رَه بفرما کو ای کِشتی بسازه ژو درازی صِه و چل متر، ژو ور ویستَه هِرَه متر و ژو بلندی سیزده متر و نیم بو. نوح مِگیا ای کِشتی ای هِرَه آشکوئه با سوره دارین چوئی بسازه کشتی مِگیا سَفت و اطاقی زیادی با پنجرُن دِربیش کشتی انی بالا بساتَه مِبا کو تا نوح، هشتُن زِکه زرُن، حِوونون سِلی پی نیاداری هاکِرِه.

نوحی خُدِه پی اطاعت هاکِرد. او و ژو هِرَه پیرُن همن جوری کو خُدِه باتبا کشتی بِساشُن. بِرائی انی کو کشتی خِلی مسین با خِلی بنجیا کو بساتَه بَبو. نوحی ملتی رَه بات کو سِل مِه. شما مگی خُدِه طرف ورگِردین. امّا اونون نوحی هکات بُوور نَکرد.

خُدِه فرمُن هادا کو نوح و ژو زکی چی ای کافی هشتُن و حِوونونه وِگیرَن وَختی هَمه چی آماده ببا. خُدِه نوحی ره بات اِسَه وَختَه تا اون هَشت نفَری، یعنی ژو جنیَه، هِرَه پیری و ژو وَوی تئی کشتی شین.

خُدِه هرجور حِوونی و پرنده، ای جُفت نر و مادِه نوحی رَه وسی کِرد تا تئی کشتی شین و وَختی سِلی در اَمُن دَبین. خُدِه هَف جُف نَر و مادِه کو قُربُنی رَه خوری بِن وسی کِرد. وَختی هَمَه تئی کشتی شِن، خُدِه بَری کشتی دَبِست.

بَد چل رو وارش ای مُته واصل بِوارا، اُوو هَنون زمین پی مُکُلیییَه کو همه چی حتی کوهی بلندی ام دِپوشنش.

هَمه ای جُنبنده ای کو دیمی خشکی زندگی ماکرشُن غیری آدمُن و حِوونُن کو تئی کشتی دَبنِ، بِن پی بِشن. کشتی دیمی اووین رِه مشا و همه چی تئی کشتی، غرق ببییونی پی در امُن بِمُند.

و وَختی وارش بشتا کشتی پنج ماه دیمی اووین دبا، در اِن مُدت اُوو هیمَکتَه. بَد ای روئی کِشتی دیمی کوهی گِنا و بشتا. امّا دنیا هنه تئی اووین دَبا بَدی هِرَه ماهی قله ای کوهُن پئدا ببا.

بَدی چل روئی، نوحی کِلِن وسی کِرد کو بَگرده زمینی خُشکی پئدا کِرِه. کِلِن پر بوکوآت و خشکی پئدا نَکردش.

بَدی ژو نوحی کوتری وسی کِرد. ولی کوتری ام نزونا خشکی پئدا کِره پس نوحی گَل ورگِردا. هفته ای بَدی، کوتری اینی بارَه وِسی کِرد`ش کوتر با ای زِتونَه ولگین وِرگردا. اُوو هیکِتبییَه و خلاشُن و عَلفی کُلَه بوکوآتبا.

نوح ای هفته ای دیگری چش به رِه بِمُند و کوتری هِرِمینَه رِه وِسی کِردش انه باره کوتِر نِرِگردا. اُوو هیکتبییَه و کوتری جائی دیمی خشکی پئدا کِربا.

دو ماهی بَدی خُدِه نوحی رَه بات:" هُمپائی زکه زَرُن کشتی پی بیرین شه وَچَه دار بَبین و زمین پُرواکِرین." پس نوح و ژو زِکی کشتی پی بیرین شِن.

نوح وَختی کو کِشتی پی بیرینِما، جائی قُربُنی رَه بساتش و اون حِوونی کو انی بالا بیاربش، قُربنی هاکِرد`ش. خُدا اِن نوحی کارین پی خوشحال وابا و ژو زِکَه زَرُن بَرکت هادش.

بعدی ژو خُدِه این جور قول هادا "دیگه زمین شرارتی آدمی بالا، با سِلی، لعنت و نابود مناکِرون اگرچه کو آدمی دل زِکندِر پی گُناهکارَه"

پس خُدِه به نِشُنِه ای هشتُن قولی اولمین رُنگین کَمُنه تئی آسِمُنی میّم کِرد`ش هر وختی رُنگین کَمُونه تئی آسمُنی پئدا مِبییَه، خُده و ژو طبابِه ژو قول یه میارشون.