۴- خُدِه پِمون با ابراهیمی

چُندین سالی بَدی تیفُنی نوحی، آدمی بازم زیاد بِبن اونی اینی بارَه هُمدیگرونَه گُنا ماکِرشون چون هَمه با ای زِفُنی هِکاتی ماکِرشُن به جائی کو خُدِه پی فَرمون بَبرن و زمین پُر واکِرَن و بِفاغنیین ای جا جَمه بَبن و مِگیشُن هُشتُونه ای شَری بسازن.

اونی آدمائی غرابی بِن و مَنگیشون با دستوری خُده زندگی بَویِرنَن حتی شرو کِرشن اییَه بُلندَه قَلا بِسازن کو سر به آسِمن دوسینِه. خُدِه بدیا اگه انی گیابیشُن به خشونِتی ادامَه بَدن، گناهی زیادی ماکِرَن.

پس خُدِه ژون زفُنی جورواجور کِرد و اونون تئی دُنیه بفاغِند. شَهری کو آدمُن شرو کربا "بابل" ژو نُم ببا کو به مَنائی "تَلواسَه و بی سَر و سامُنییَه".

خُدِه بَدی چُندین سالون با ای میردی به اسمی ابرامی هکاتی هاکِرد`ش. خُدِه ژو رَه بات:" هُشتُن کییَه و زندگی ای پدری انگار کَه و بَشَه اونجو کو اَ تَرَه مایون. اَ اونجو برکِت تَه مِدون و ته پی ای طبابَه دُرُست مِکِرون. اَ تَه نُم مَسین مِکِرون و همه جا مِفاغِنون. اونائی کو برکت تَه دَن برکت ژون مِدون و اونائی کو ته لَعنت کِر`ن، ژون لَعنت مِکِرون تمامی آدمی دیمی زمینی ته بالا به بَرکتی مِرِسَن."

اَبرامی خُدِه پی بِشنوا. ژو هُشتُن جِنین سارایین، خادمُن و هُشتُن دارایی وِتش و به طرفی کنعانی کو خُدِه ژو نِشون بدِابا، بِشا.

وَختی اَبرام واردی کنعانی ببا، خُدِه بفرما:" هُشتُون دور و ور نیاکَّه تمامی اِنجوهائی کو مِنی به تَه و تَه وچون مِبَخشون." اونوَخ اَبرام دِلَه اون سرزمینی، دَبا.

اونجو ای میردکا دَبا ژو اس ملکیصِدِق کو کاهنی خدائی متعالی با. اَبرامی ژو آخری ای جنگی بِدیابا ملکیصِدِق، اَبرامی برکت هادا و باتش:" خدائی متعال کو آسِمُن و زمین ژوَه اَبرامی برکت هاده." اونوَخ اَبرامی دَس یک، اونچی کو تئی جنگی ژو بِرسابا به ملکیصِدِقی بَخشِش.

چُندین سالی بِویرد. امّا اَبرام و سارائین هَنِه وَچَه نِدِرشُن، خُدِه اَبرامی رَه حکاتی هاکِرد و دوباره وَعدَه هادش کو ای پیر ژون مِبِخشِه و ژو نسلی پی وَچه ای زیادی سرمِکَن کو استرون واری زیاد مبین خُده اَبرامی عادل بِزونا، چِره کو خُدِه وَعده بووِر کِربش.

اونوَخ خُدِه اَبرامی ره پِمُن دِبِست. معمولاً پمُن مگی دو طرف قَبیل کِرَن. یعنی دو طرف مگی هُمدیگرونَه ای کاری هاکِرَن. امّا خُدِه اَبرامی ره زمانی پِمُن دِبِست کو اَبرام خُنی دَبا با اِن حال اَبرامی مِزُنا خُدِه صدا بِشنوئه. خُده بات: " اَ ته وجودی پی ای پیر تَه منخشون و کنعان هَمَه تَه مِدون." ولی اَبرامی هَنِه وَچَه نِدِرد.