1. خلق هاکردِن
اَوّل خدا، هَمه چی ر این جوری خلق ها کرده. او دنیا و هرچی اِ دلِه دَرنه ر شِش روز خلق ها کرده. بعد از اینکه زمین رِ خلق ها کرده، چون خدا هیچّی ر شکل نِدا بِئه، همِه جا تاریک و خالی بِئِه. امّا خدائِه روح اوئه سر دَوِئه.
بعد خدا بُگُتِه: »هَمه جا روشَن بو« و روشن بِوِئِه. خدا بِدیئِه سو چِنِّه خوبه همینِو اور روز نوم هَدائِه. خدا تاریکی ر از روشِنی سِوا ها کِردِه و اُور شو نوم هِدائِه. خدا روشنایی ر اوّلین روز خلق ها کرده.
دوّمین روزِ خلق ها کِردِن، خدا بُگُتِه: »فَلَکی اوهای بالا بوجود بیه« وهنتی هم بِوِاِ. خدا اون فلک رِ آسمون نوم وِشته.
سُوُمین روز خدا بُگُته: »اوها همه آسمون جِر یَکجا جمع بَوِن تا خشکی پیدا یِوُ. « او خُشکی رِ »زمین« و اوها رِ »دِریا« نوم ویشته. خدا بدیه اونچه که خلق ها کرده خوبه.
بعد خدا بُگُته: »سبزه و دار زمین دله در بیان. « وهنتی بوِئه. باز خدا بدیئِه، اونچه خلق ها کرده خوبه.
چارِمین روزِ خلق ها کردِن، خدا بُگُته: »آسمونِ دلِه روشنایی به وجود بِه«. و هَنتی بِئِه که خدا، آفتاب، ماه و سِتارِه ها ر به وجود بیوردِه تا زمین ر سو هادِن روشنایی بُوَخشن. همنتی بِئه، که روز، شو، فصل و سال همدیگِه با سِوا بَوِنِه. خدا بِدیئه، اونچِه خلق ها کرده، خوبه.
پنجمین روز، خدا بُگُته: »اوزیون، دریا ر پُر ها کُنن، پرنِّه ها، آسمونِ دله پَر بَزنن. این جوری بِئه که او همِئه اوزیون و پر نّئون ر به وجود بیورده. خدا بِدیئه اونچه به وجود بیورده، خوبه و اُشن ر برکت هدائِه.
شِشمین روزِ خلق ها کردن، خدا بُگُتِه: »زمین ازجونِورون پُر بَوو. « اونچه خدا بُگُتِه عَملی بَوِئِه. اون حِوونون، وَحشیون و زمین خیزون، و بَئُوها بِنه. خدا بدیئه اونچه خلق ها کرده خوبه و اِدل خوش بوِئه.
بعد خدا فَرماش ها کرده: »اِنسونه خوشتنِه واری بسازم، تا زمین و جونو رون ر فرمون هادِن.
اون گُدر خدا اَنزِه خاک روگِته و اور اِنسونِ واری در بیورده و اُورزنّه ها کردِه. خدا اور آدَم نُوم هدائِه ویک گنّه باغ اِو جور ها کردِه، تا اونجه، زِنّگی ها کُنِه و اون باغ ر مواظِب بو.
خدا دوتا دارِ مخصوص باغِ میون وِشته، یک دارِ نوم حیات بِئَه و یک دارِ نوم شناخت خوب و بد. خدا آدم ر بُگُته: بتّونی همه ی این باغِ حاصِل ر بَخوری، اِلاّ حاصلِ خوب و بد بشناسّین ر. چون اَگِه او، اون دارِ حاصِل ر مُخورِدِه، مُمُردِه.
بعد خدا بُگُته: »خوب نیِه آدَم تنها ر بِمُنِه. « چون حِوونون نتّونسّنه، همدمِ مناسبی آدمِوبون.
هنتی بِئه که خدا آدمِ خُور سِگّین ها کردِه. بعد اِ چینِکِ اسّقون ر بگته و اُور زن بساته و اور آدمِ پیش بیورده.
وقتی آدَم او رِ بِدیه، بُگُته: »این جو ندار مِه شبیهِ مو. او رِ زن نوم هاکومه، چون از مرد بِگِته بِوِاِ. « به این خاطر که مرد خوش پدر مارِ با جدا بونه خوش همسرِ با یکی بونه و از اون به بعد اون دو تا یَکی بُونه.
خُدا مَرد و زن رِ خوش شِکل واری بِساتِه. او اوشِن رِ برکت هِدِاِ و بِفَرماییه: »باردار بَوِن، کُت کَته و زَمین رِ پُر هاکُنِن. خدا بدیهِ هرچی خلق هاکُردِه خوب و راضی بِوِاِ. همه اینا ششمین روز پیش بِمِ اِ.
آسِنِکی از کِتابِ مُقَدِس کتاب پیدایش فصل۱و۲
هفتمین روز سر، خدا کار خلق هاکُردِن رِ تموم هاکُردِه، هفتمین روز رِ برکت هِداِ و اون رِ مقدس بِنامیه؛ چون روزی بِ اِ که خدا بعد از تموم بِوِن کار خلق هاکُردِن، آروم بِگِتِه. هَنتی بِوِاِ که دنیا و همه مخلوقات رِ خلق هاکُرده.
رایگان برای استفاده، اقتباس و اشتراکگذاری تحت مجوز باز (CC BY-SA 4.0).