2. دنیا بَمِنِ گوناه

آدم و حّوا یک قَشگِه باغِ دله که خدا اُشِنِو بِساتبِئه، با خوشی زِنـّـگی ها مکردنــه. با اینکه لوخت بِـنِه، خِجالت مِنکـشینه چونکه هنوز گوناه دنیا دله نمبِـئه. آُن ویشتـِرِ موقع باغ دلــه قَدم مِزِنـه و خدا با حرف مـزنه.

اَمّـا یک دُم دِرازِ حُـقِه باز اون باغ دلـه دَوِئــه. اون دُم دراز زَنکه جن، بُپُرسیئه: »حقیقَت دانِه که خدا شمار از بُـخوردنِ هَمه میوه های این باغ، مَنع هاکِرده؟ «

زَنکه جواب هِدائِه: »اما اِجازه دامّی هَمِةِ حاصِلِ این باغ ر بَخورِم، جز حاصلی که مَخصوصِ خوب و بد بِشناسّینه. خدا اِ مار بُـگُـته: »اَگِه شما این حاصِل رِ بَخـورِن، یا اینکه اوردَس بَزنـِن، میرِنّی. «

دُم دِراز زَنـکر بُگُتـه: »این حرف دُرُس نیئه شما نمیرنّی. « خدا دونِه اون گُدر که شما اون دارِ حاصِل ر بـَخورِن، خدائِه واری خوب و بد ر اِ دَه با اِشنا سِنّی. «

زَنکه بِدیئِه، اون دارِ حاصل، خَلِه قَشگه و خوشمَزه واشونِه. او که واسّه هَمه چی ر بَدونِه، یک میوِه دارِ دیم بِچیئه و بُخورده. بعد اون میوه ر، خوش شور ر هَدائه او هم بُخورده.

ناغافـلِکی )ناگِمون( اُشِنِ چَش وا بوِئـِه و بُفهمینه لوخت هَسِنه، آدم و اِزن، تلاش ها کردنه، تا دارِ وَلگ با، خوشتن ر دپوشنّـِن.

بعد آدم و اِزن خدائه صدا ر بشنینِه، که دَوِئه باغ دلـه را مشِـئه. اُشن خوشـتنـه خدا با نِهون هاکَردَنــِه. خدا بُگته: »آدم کُجِه دَری؟ « آدم جواب هدائه: »تِه صِدا ر باغ دلـه بُشنیمـه چون لوخت بِـمه بِترسیمه خوشتِن ر نِهون هاکردمـه. «

بعد خدا بُـپُرسیـئِه: »کی تَر بُـگُـتِه لوختی؟ »آیا از اون دارِ میوٍه که شمار مَنع هاکردِمِه، بُخوردی؟ « آدم جواب هدائـه »این زَن که مَر بُوَخشی، اون میوه ر مَر هـدائه. « اون وَقت خدا اون زَنکه جن بُپُرسیئه: »این چه کاری بِئـه که هاکردی؟ « زَنکه بُـگـُته: »دُم دراز اِمـار فِرِب بدائه )گول بزِئـه(.

خدا دُم دِراز ر بُـگُـته: »تو مَـلعون هَسّی )نفرین کرده هَسّی(. « و خوش اشکَمِ سر خیزِنی و خاک خورِنی. تو و تِه زن اِ ده با بِزار بونّی مو دیگه تِه نسل و تِه زنِ نَسلِ میون دشمنی وِلمِّه. یکی از نسلِ زن تِه سر ر کوتـنِّـنه و تو اِ کاب رِ زِنی.

بعد خدا زن ر بُگـُته: »تِه بداشتنِ درد ر خَلِه زیاد هاکومِه. تو خَـلِه خوش شور با علاقِه پیدا کونی و او تِه سر مُسَـلِّط بونه. «

خدا مرد ر بُگتِه: »چون تو خوش زنِ حرف ر گوش هِدائی و مو با نافَـرمونی هاکردی، زمین لعنتی بونه و تو با زحمت زیاد غذا فراهم هاکونی. آخِسَّر میرِنی و تِه تن وگـِردِنـِه خاک بونِه. آدم خوش زن رٍ حوّا نوم هدائه که اِ معنا زِنّـگی بُوَخشینِه؛ چون او وانه هَمِة آدِمـونِ مار بَوو. خدا اُشن ر با لباسایی که حِـوونونِ پوس بِئِه دِپوشِننیئِه.

بعد خدا بُـگُـته: »اسـا که اِنسون اِمِه واری بَوِئـِه و خوب رٍ از بد اِشناسِّـنِه، نَوانه بِشـِن اون دارِحاصِلِ زنـّــگی ر بَخورِه و هَمش زِنّـِه بَـمُـنِه. « هنتی بِئه که خدا اُشـن ر اون قَشـگِه باغ جن در بکرده. اون باغِ دَرِبون فـرشته هائِـه بنّیون دار وِشته تا اُشـن ر نِـلن، از داری که حاصـلِ زنگی دانِه ر بَخـورِن.