3. سِل

بعد از سالهای زیاد، آدمون زَمینِ دیم خَلِه زیاد بَوِنَه. اُشن انـِّه خَشِن و شَرور بَوِنَه، که خدا بخواسّه تمومِ دنیا رِ با یَک مَهین سِل نابودها کُنِه.

امّا خُدا نوح با راضی بِئَه. او یَک مردِ عاقِل بِئَه. که مَردِم شَرور میون زنّگی ها مکِردَه. خُدا نوح رِ خَوَر هَدائَه و ان یَکَ گُنّـَه سِل بیوره. او نوح ر دَسّور هَدائهَ که یَک گُنّـَه کشتی بسازه.

خُدا تا نوح دَسّور هَدائه یک کشتی که اِدِرازی صد و چل متر و اِ پَهنا بیست و سُه متر و اِ قَد سِـّزه و نیم متر بو بَسازِه. نوح واسّـه این سُه طبقه کًشتی رِ با اورس چومَسِاته. کشتی واسّه سرپوش، اُتاقای زیاد و نیم دری داشتبا. کَشتی اینِو بَساتَه موِئه تا نوحَ، خوشی خونَوادَه و حِو ونانی که خٌشکی دَوِنه ر از سِل حفظ ها کُنِه.

نوح خُدا با اطات ها کردَه. او و اِسُه تا پسر کشتی ر هَمون جور که خُدا دَسّور هدابِئَه، بَساتنَه. چونکه اون کشتی خلِه مهین بِئه، خَله سال بِکشیئه تا اون کشتی بساته بَوو. نوح مَردم ر گوش به زنگ ها کرده که سِل آنه و اُشن و انه خُدائه سو وَ گردن. امّا اُشن نوحِ حَرف ر بووَر نکردَنه.

خُدا هم دَسّورهدائه که نوح و اِ خونوادِه خوراکِ به انّازَه خوشتنِو و جونورائِو جَم ها کنَن. وقتی هَمه چی فراهم بَوِئه، خُدا نوح ر بُگُته اًسا این گدر بوسّیئه تا اون هَش نَفر یَنی او، اِ زن و سُه تا پسر و اُشنِ عاروسا بوشون کشتیِ دِله.

خُدا از هر جور حِوون و پَرنّـه، یک جُفت نر و ما نوح طَرَف برسّیئه تا کشتی دلِه بوشون تا سِلِ گُدَر در امون بون. هَمنتَی خُدا، هَف جُفت نر و ما از هَمه جور حِوونائی که قُربونییو مناسِب بِنَه بِرسّیئَه. وقتی هَمه کشتی دَ له بشِنه، خدا دَر رِ دوسّـه.

بعد از اون چِل روز وارش دُدار بواریئِه و او چِنون زمین د له مِجوشیئه که هَمه چی، حَتّی بُلنِ کوه رهم او دپوشنّیئَه.

هَمه موجوداتی که خُشکیِ دیم زِنگی ها مکردنه، به جُز انسونا و حِوونائه کشتی د له، هَلاک بوِنِه. کشتی اوئه سر مشِئه و هَمه چی که کشتیِ د له دوِنه از غرق بوِن اِمن بوِنه.

بعد از اینکه وارِش بِسّائه کشتی پنج ماه اوئه سَر مَشِئه و در این مُدّت او شروها کرده پائین بشِن. بَعدِ یک روز کوهِ سَر بِسّائه. امّا دنیا هنوز اوئِه جِردَوِئه. بعد از سُه ماه کوه تُک مَلیم بوِئه.

بعد از چل روز، نوح یک کلاغ رَ برِسّیئه بُریم تا خشکی ر پیدا کُنِه. کلاغ پَر بزِئه امّا خشکی پیدا نکرده.

بعد نوح یک کوتَر بوسّیئه. کوترم نَتّونسّـه خُشکِ زمین پیدا کُنِه، همینِو نوحِ پیش و گردیئه کشتیِ طرف. هفته بعد کوتر رِ یَک بار دیگه بِرِسّی و کوتر با یک زیتون وَرگ ِوِگِردی کَشتس دله! او فروکِش ها کرده و سبزه ئون بالا بُمنِسّـنِه.

نوح یک هفته دیگه چش به راه بُمنِسّـه و کوتر ر سُوّمین دَفه برسّیـئه. این دَفَه کوتر و نگردیئه. او پایین بمئه و کوتر یک خشکِ جا پیدا کردبِئِه.

دو ماه بَعد خدا نوح ر دسّور هدائه: »خوش خونواده هَمرا و حِوونون کشتی با در بِنـِن. آبسّـن بَون و اُویلاد بیورِن و زمین ر پُر هاکُنِن« هنتی بِئه که نوح و اِ خونوادِه کشتی جًن در بَمِنِه.

نوح بعد از ترکِ کشتی، یک قربونگا بساته و اون حِوونون رَ که این خاطِر بیوردبِئه، قربونی هاکرده. خدا این کار نوح با راضی بوئَه و اُشنِ نسل رَ برکت هدائه.

بعد خدا این جوری قویل هدائه: »دیگه زمین رَ به خاطرِ اِنسون شرارَت سِل با، لعنت و نابود نکومّـه؛ هر چَن آدم دل از خورد بِکی گوناهکار هَسّـِه. «

بعد خدا خوش قویلِ نشونه، اوّلین یَرکمون ر آسمون د له به وجود بیورده. هر گدر تِر کَمون آسمون د له مَلیم موِئه، خدا و اِ قوم اِ قویل رَ یا دمیور د نه.