4. خدائِه عهد و پِیمون با اِوراهیم

سالها بعد از تیفون نوح، نفراتِ اِنسون باز زیاد بونه. اُشن دوبارِه اِده با و خدا با گوناه ها مکردنـه. با اینکه با یک زوون حرف مَزِنه، به جائِه اطات ها کُردن از خدائِه فرمون و اِده با سِوا بون و مَشت ها کردنِ زمین، یًک جا جَم مونه شروها کِردنـه خوشتنِو شهر بِساتَنِ.

اُشن خَلِه آدمائه خود خوابِنه و نخواسّنـه با دسّور خدا زِنـّگی ها کُنـن و حتّی یک ساختمون بُلـن بالا بَساتنه که سر به آسمون مکشیئه. خُدا بدیئه اًگِه اُشن خوش شرارتِ دمّال ر بـیرن خَلِه کارایی که گوناه هَسّـه ها کونّـه.

هَمینِو بِئه که خدا اُشنِ زَوون رَ جورو واجورها کرده و اُشن ر هَمه جائِه دُنیا سِواسِوا پخش ها کرده. اون شهری که آدما اوّل اِ بساتَن ر شُرو هاکردنـه، بابِل نوم هدابئه که اِ معنا درهم برهم هَسّـه.

خُدا صدها سال بعد با یِک مردی که اَبرام نوم داشته حرف بزِئه. خدا او ر دسّور هدائه: »خوش سرزمین و پِر خونه ر ترک هاکون و سرزَمینی بوشو که موتَر اونجه هدایت ها هاکومّـَه. موتَر برکَت دِمّـه تو با یک مهین قوم دُرس کومّـِه. موتِه نوم رَ مهین ها کومّـه. هر کسونی که تَر برکت هادَن مو برکت دِمّـه و اونائی که تر لعنت هاکُنن، ملعون )نفرین کرده(هاکومّـه. همه خونِواده هائِه زمین د له تِه خاطِر برکت پیدا کونـَه. «

اَبرام هَم خدا رَ اِطات ها کَرده. او خوش زن سارای، خدمتکارون و خوش دارائی ر و گتـَه و بَشِئه سرزمینِ کنعان که خدا اور نشون بِدابِئـِه.

وقتی اَبرام کنعان وارّد بَوِئـِه، خدا دَسّور هَدائه: »خوش دورو وَر رَ هیشین. تَمومِ این سرزمین رَ که وینی، توو تِه اویلاد رَ بَخشَمّـِه. « اون گدر بِئه که اَبرام اون زمین، دَلـه بُمَنِسّـه.

اونجه یِک مَردی دَوِئه اِنوم مِلکیصِدِق که خدائِه بُلن رتبه کاهِن بِئه. اَبرام اور آخرِ یکی از جَنگا دیدارها کرده )بَدیئِه(. مِلکیصِدِق، اَبرام رَ برکَت هَدائه و بَگُتـه: »خدا بُلن مرتَبه که آسمون و زمین صاحاب هَسّـِه، اَبرام رَ برکت هاده. « اون گُدر اَبرام از ده تا غنیمتی که جنگ با بگته یکی رَ مِلکصِدِق رَ بُوَخشیئِه.

خَلِه سال بُگذِشتِه، اَمّا ابرام و سارای، هَنوز کُته نَداشتَنِه. خدا ابرام با حرف بِزِئه و دوباره وعده هدائه که اُشن رَ یک پسر بَخشِنه و اِنسل با اویلادِ زیادی به وجود آنّه که آسمونِ ستارِه و اری زیاد بونِه. خُدا ابرام رَ عادل بِشمارده، چونکه او خدائه وعدِه ر بُوورها کَردبِئه.

بعد از اون خدا ابرام با پِمون درسّـه. معمولن پِمون یک توافُقِ دو طرفه هسّـه که اِ مطابق هر دو طرَف تعهُّد دِنّـه که اِدو یک کاری ها کُنن. امّا در موردِ اَبرام، خدا زمونی این پِمون رَ دوسّـه که ابرام خلِه سَکَیّن خودَوِئه. با این حال اَبرام بـتّونسّـه خُدائه صِدا رَ بُشنِه. خُدا بُگته: »موتِه وجود جن یِک پِسر تَر بَخشَمّـَه و سرزمینِ کنعان رَ تِه نسل رَ دِمّـه. « امّا اَبرام هنوز هیچ پسری نَداشته.