5. وَعدِه پسَر

دَه سال بعد از مهاجرَت به سرزَمین کنعون، اَبرام و سارا، هنوز کُته ای نَداشتَنِه. بعد سارائِه شور اَبرام اُور بگُتـَه: »اَسا که خدا اَجازه نَدائه تا موکته داشتبام و مواسا اِشکَم دار بوِ نِو خِلِه پیر هَسّـمَه، توامِه پیش خِدمت هاجَر با اِزدواج هاکون تا او بِتـّونِه مِو یِک کُتـه بیورده. «

بعد اَبرام هاجَر با ازدِواج ها کرده. هاجر یِک پسر دنیا بیوردِه و اَبرام اِنوم رَ اسماعیل وِشتِه. وَلی سارا هاجَر با حَسودی ها مِکردِه. اون گُدر که اسماعیل سِزَّه سالِه بوِئِه، خُدا یک دَفِه دیگه اَبرام با حرف بِزِئه.

خدا بفَرمائِه: »مُو خدائِه قادرِ مُطلق هَسّـِمِه و تو با پمونی دونِمّـه. « اون گُدَر اَبرام در مقابل درگاه خدا سَر فروز بیوردِه. خدا هم اَبرام ر بِفَرمائه: »تو یک عالمِه قومائه پِربونی. مو سرزمینِ کنعون ر به عنوان اِرث، تو و تِه نَسل ر دِمّـه و هَمیشه اُشنِ خُدا بومّـه. تو هَم وانه تَمومِ پًرونِ خوش خونواده رِ خَتنه ها کُنِی. «

»تِه زن سارای، هم یک پِسر دنیا اُورَنـه که همون کُته ای که وَعدِه هدامه بونه. اِنوم رِ اسحاق وِل. مُوتو با پیمون دونِمّـه و او با یک مهین نُسل به وجود اورمّـِه. اسماعیل جن هم یک مهین نسل دُرُس هاکومّـِه، ولی مِه پِمون با اسحاق هَسّـِه. « بعد از اون خدا اَبرامِ نوم ر اِوراهیم عوَض هاکِرده و اَوراهیم وِشته یعنی قوم های زیادِ پِر. همین جور خدا سارائه نوم ر به سارَه عَوض هاکرده که اِمَعنا »شاهزاده« هَسّـِه.

اون روز اِوراهیم هَمِه پسرون خوش خاندان ر خَتنه ها کَردِه. بعد از حدودِ یک سال، که اَوراهیم صد و ساره نُوَد سالِه بِئه، سارَه یِک پسر دُنیا بیوردِه. همون جور که خدا بِخواس بِئه، و اُشن اِنوم ر اِسحاق وِشتنه.

اون وقت که اسحاق یِک مرد جَوون بوِئِه، خدا اِوراهیم ایمون رِ آزماش ها کِرده و بُگتِه: »تنها خوش پسَر ر مِوقربونی هاکون. « اِوراهیم یک دَفِه دیگه خدا جن اِطات ها کرده و حاضِر بوِئه تا خوش پسر ر قربونی هاکُنِه.

موقعی که اوراهیم و اسحاق قربونگائِه طرف مشِنه، اسحاق بُپُرسیئه: »پِرجون، هِمِه قربونیِو حاضِره، ولی وَرَه قربونیو کوئه؟ « اوراهیم جَواب هَدائه: »پسر، خدا وَره قربونی ر آماده هاکونه. «

وقتی اُشن به قربونگا برسّینه، اوراهیم اسحاق ر با یِک رَسن دَوِسّـِه و او ر جِلوی قربونگا وِشته. اِوراهیم واس خوش پسر ر قربونی ها کُنِه که خدا بِفرمائِه: »اَنِزه بِسّا! خوش پسر ر ضربه نَزَنا! اسا دو نِسّمه که تو خوش دل دنیم موجن ترس دانی، چونکه یِکّـِه پسر ر هم مِوْ دریغ نداشتی. «

اِوراهیم اون نزّیکی یًک قوچِ وَرَه بِدیئِه که یک تِجِ تَلی دَلـِه گیرها کرد بِئِه. خدا قوچِ وَرَه ر به جائه اسحاق قربونیو آماده ها کَرد بِئه. اوراهیم با خوشالی قوچ وَرَه ر قربونیِو خدائو پیش کِش ها کرده.

اون وقت خدا اوراهیم ر بُگُتِه: »از اینکه تو حاضر بَوی تا خوشتنِ هَمَه چی ر حتّی یِکّه پسر ر مَو بُوَخشی، موهم قویل دِمّـِه تَر برکت دِمّـِه. ته نسل از ستاره هائه آسِمون ویشته بونِه. از اینکه ازمو اِطات ها کردی، تمومِ خونواده هائه زَمین تِه خونواده خاطر برکت پیدا کونّـِه. «