16. نجات دِهِندِهها

بعد از اینکه یُوشَع بُمُرده، قوم اسرائیل دستوراتِ خدا رِ اطاعت نَکردنِه و همه کنعانیان رِ از سرزمین موعود بُرون نَکِردنه وُ به جای یَهُوَّه خدای حقیقی بتهای کنعانی رِ سَتایشها مِکِردِنه. اون زمون، قوم اسرائیل شاه نِداشتِنه، پس هر کی هر کار رِ درست دونِسته، ها مِکِرده.

نافرمونی قوم اسرائیل موجب بِوِ که یک سری اتفاقها هِی تکرار بوِو. این اتفاقها هنتی بِ اِ که قوم اسرائیل چن سال خدارِ اطاعت ها نِمِکُردِنه. بعد خدا برای اینکه اوشِن را مجازات هاکُنه، اجازه مِدِ اِ دشمنون اوشِن رِ سِوار بَوِن. دشمنمون هم اوشِنِ مال و اموال را غارِت ها مِکِردِنه و خَلِهِها را مُکُشتِنه. بعد از اینکه سالها دشمنون اوشِن رِ آزار مِدانه، خدا پیش تُووِ هاکِردِنه و از خدا مِخاسِنه اوشِن رِ از دست دشمنمون نجات هادِه.

هر بار که اونا تُووِ هامِکِردِنه، خدا یک نجات دهندهای مِرِسیه تا اونارِ نجات هادِه. اون آدم با دشمنمون جنگ هامِکرده و اوشِن رِ شکست هامِدااِ. هنتی بِ اِ که آرامش اوشِن سرزمین برقرار اِمِوِاِ و نجات دهنده هارِ حاکم مِوِاِ و حکومت هامِکِرده. خدا خِلِه نجات دهنده برای نجات قوم اسرائیل بِرِسّیه. وقتی خدا اجازه هدااِ تا گروهی از دشمنمون به نوم مدیان قوم بنی اسرائیل رِ شکست هاده، دِواره اُشِنو رِ نجات دهنده برسّیِه.

مدیانیا هفت سال، محصولات قوم بنی اسرائیل رِغارت هامِکِردِنه. قوم اسرائیل از ترسشون بِشِنه غار دله قایم بِوِنه تا نِبادا مدیانیا اوشِن رِ پیدا هاکُنن. آخر سر اونا خدا با خواهش هاکردِنه که اوشِن رِ نجات هادِه.

یک روز یک اسرائیلی مرد به نومِ جدعون دَوِاِ یِواشِکی گَنِم را مِکوبیه تا مدیانیا نتونن اورِ غارت هاکنِن. همون موقع فرشته یَهُوَّه ظاهر بِوِاِ و بُگُته: »ای جنگجو دلاور، خدا با تو اِ. بُشو اسرائیل رِ از چنگ مدیانیا نجات هادِه. «

جدعون پِر، خوش قرون گاه رِ تقدیم هاکُردِه به. یک بت اولین خواست خدا از جدعون این بِ اِ که قرونگاه را خراب هاکنِه. ولی چون جدعون از مردم مِتِرِسیِّه تا شو منتَظر بِ اِ. بعد قرونگاه را خراب هاکردِه و خورد هاکردِه. او همون نزدیکی قروونگاهی خدا رِ بِساتِه و اونجه قرونی هاکردِه.

فردا صوایی مردم بِدینه یکی بِمِ اِ قرونگاه رِ بشکِسّه و اون رِ نابود هاکِرده خَله عصبانی بِوِنه. بِشِنه جدعون خونه طَرِف که او رِ بَکُشِن، ولی جدعون پِر بُگُته: »چا شما خوانّی خوش خدا رِ کمک هاکنین؟ اگه او خدا اِ بِلین، خودش خوشتن رِ نجات هادِه. اوشِن بخاطرِ اِ حرف جدعون رِ نَکُشتِنِه. )از بُکُشتِن پَشمون بِوِنه(

بعد زین مِدیانیا اِ د بِینه تا قوم اسرائیل رِ غارت هاکنِن. اوشِن اَنّه زیاد بِنه مِنِوِ را اوشِن رِ بِشماری. جدعون همه قوم جا بخاسّه تا با مِدیانیا جنگ هاکنِن. بعد خدا با بخاسّه دو تا نشونه هادِه تا مطمئن بوو که راسی راسی خدا بخاسّه تا او اسرائیل رِ نجات هادِه.

برای نشونه اوِّل جدعون یک تکه گوسفن پوس زمین وشته و از خدا بخاسّه که پوس رو، شبنم بِشیره ولی زمین خشک بَهُنّه. خدا این کار رِ هاکردِه. روز بعد از خدا بخاسّه زمین خیس بِوو، ولی پوس خشک بَمونِّه، خدا این کار رِ هاکردِه. این دو تا نشونه جدعون رِ قانع هاکردِه که خدا خانه که او اسرائیل رِ از دست مدیانیا نجات هادِه.

۳۲۰۰۰سرباز اسرائیلی بِمِنه جدعون پیش، ولی خدا بُگُته تعداد خَله زیاده. بنابراین جدعون۲۲۰۰۰سرباز که از جنگ مِتَرسِنه بِرِسّیِ خونه. خدا بُگُته باز هم زیاده. بعد جدعون همه رِغیر سیصد نفِر وِگاردِنیه خونه.

همون شو خدا به جدعون بُگُته: »یواشکی بُشو به اردوگاه مِدیانیا، وقتی اوشِن حرف ها رِ گوش ها دی دیگه از حمله به اوشِن نَتِرسنی. « جِدعون بِشه اوشِن اردوگاه و بُشنیه یک سرباز مدیانی دَوِ اونچه خُو بدیه خوش رَفقِ وِتعریف هامُکرده. اورِ بُگُته: »مو خو بِدیمه که سپاه جدعون اِ مِه سپاه مِدیانیا را شکست دنِمِه. « جدعون که این رِ بُشنیه خدا را شکر هاکردِه.

جدعون وِگِردیه خوش سربازا پیش و هر کُدوم رِ یک شیپور و یک کوزه گِلی هدااِ که کوزه دِلِه مشعَل دَوِاِ. اوشِن اردوگاه دشمن رِ وقتی همه سربازا مدیانی خُودَوِنه، محاصره هاکردِنِه. ۳۰۰تا سرباز جدعون خوش مشعَل ها رِ کوزه دِلِه وشتِنه تا مِدیانیا نتونن مشعل های نورِ رِ بِوینن.

بعد همه سربازا جِدعون، با هم کوزه هارا بشکسِّنه و مشعل های نور پیدا بِوِاِ و همِنتی که شیپور دِلِه فُوت هامِکِردِنه، داد مِزِنه: »شمشیر برای یَهُوَّه و جدعون. «

خدا چِنون مِدیانیان رِ پِریشون بِساتِه که شروع هاکردنِه به حمله و کشتِنِ همدیگر. جدعون فوری بقیه قومِ اسرائیل رِ بخاسّه که بنن کمک هاکنِن تا مدیانیان رِ تعقیب هاکنن. اونان خله از رِ بُکُشتِنِه و بقیه رِ هم از سرزمین بنی اسرائیل بوریم هاکُردِنه. اونا۰۰۰٫۱۲۰هزار نفر از مِدیانیان رِ بُکُشتِنِه و هنتی بِوِاِ که خدا قوم بنی اسرائیل رِ نجات هِدااِ.

مردم بخاسِّنِه جدعون رِ خوش شاه هاکُنِن. او اجازه اینکاررِ به اوشِن نِدااِ، اِمّا اوشِن با بَخاسّه یَک مقدار از حلقه ها طلایی ر کِه از مدیانیان بِگِتِنه به تحویل او هادِن. مردم طلای زیادی رِ به جدعون هِدانه.

بعد جدعون با او طلاها، جلیقهای مثل اونیکه رئیس کاهنان دِمِکرده بِساته. ولی مردم جلیقه بِساته رِ بتِ واری ستایش هامِکردنه. پس خدا اِد قوم اسرائیل رِ تنبیه هاکِرده، چون دِواره بت رِ ستایش ها مِکِردِنه و به اوشِن دوشمنون اجازه هدااِ که اونااِ شکست. هادِن باز اوشِن از خُدا کمک بِخاسِنِّه و خدا نجات دهنده دیگهای اوشِنِو بَرِسیه.

این کارها هِی تکرار بِواِ: قوم اسرائیل گناه مَکِردنِه، خدا اُشِن رِ تنبیه ها مکُردِه، اونا تووِ هامِکردنِه و اِدِ خدا اوشِنو نجات دهندهای مِرِسیه. سالهای سال خُدا اوشِنو آدمهای زیادی بِرِسیِّه تا اوشِن رِ نجات هادِه.

آخر سر قوم اسرائیل از خدا کمک بخاسِنِّه که ملتهای دیگرواری اوشِن را یِک پادشاه هادِه. اوشِن یک پادشاه قَد بُلَن و قوی هادِه که اوشِن رِ در جنگ رهبری هاکُنِه. خُدا دل مِنِه خاسِه، ولی همونجور که مردم بِخاسِنِّه اوشِن رِ یک پادشاه بِوَخشیِه.