35. دلسوزِ پِرِ

یک روز عیسی خَلِه از مردِم رِ که اِ دور جمع بِوِنِه تا اِ با بُشنواِن، تعلیم مِدااِ. ویشتِرِ اونا باجگیرا و سائِرِه مردُمونی بِنِه که مِنِخاسَّنِه موسی شِریعت رِ اطاعِت هاکونِن.

اما رهبرای مذهبی که اونجِه دَوِنِه، مِدینِه که عیسی چِتی گناهکارا اِ با مثل رُفِقایِ صِمیمی رِفتار هاکونِه. پس هَمدیگه رِ مُگُتِنِه که عیسی کار اشتباهی هاکونِه. وقتی عیسی اوشِنِه حرفها رِ بُشنیِه، این داستان رِ اوشِنو بازگو هاکُردِه.

»یک مَردی بِ اِ که دو تا پِسِر داشتِه. یَک روز خوردِه پسِر خوش پِرِ بُگُتِه: »پِر، مو خوش اِرث رِ الان مَرِوانِه! « بِنایراین پِر اِ سَهم خوش دارایی با هِدااِ. «

خَلِه نگذشته که پِسِرک هرچی داشته جمع هاکُردِه و بِشِ اِ خله سرزمینِ دوری و اونجِه با زندگی گُناه آلود همه رِ بر باد هِدااِ.

خَلِه نگذشته اونجه ای که اون پِسِر دَوِاِ قحطی شَدیدی بِوِاِ و او دیگِر خرید خوراکِ وِ پولی نِداشتِه. بنابراین تنها کاری که اِ دس بَرمِم اِ یِعنی چِرا بُوِردِن خوکها مشغول بِوِاِ و اَنِّه درمونده و و وِشنابِ اِ خوکها اِ غذا با خوشتِن رِ سِر هامِکِردِه.

آخِرسَر یک روز پِسِرِک خوشتِن پیشِ بُگُتِه: »مُو اینجِه چِکُمِّه؟ همه خِدمِتکارای مِ پِر غذا فراوون بِخُوردِنو دانِّه و مو اینجِه وشنایی با میرِمِّه. پس نزد خوش پر وگردمِّه و اِ با خوامِّه یکی از خِدمتکارا او بِوُم. «

پس را دِکِتِه خوش پِر خونه طرِف. هنوز خوش پِر خونه با دور بِ اِ که اِ پِر او رِ بِدیه و اِ دل که حال با بِسوتِه و دو به دو بِشِ اِ اِ طرِفِ، او رِ کَشِه بِگتِه و او رِ خوش هِدااِ.

پِسِر خوش پِر رِ بُگُتِه: »پِر، مو نسبِت به تو و خدا گناه هاکردِمِه و دیگه لیاقِت نِدامِّه ته پسِر بُوم. «

ام اِ پِر یکی از خِدمِتکارا رِ بُگُتِه: »دُو بَدِن و بِهتِرین جومِه رِ خونه با بیورِن ومه پِسِر تن هاکونن. اِ دس انگشتِر و اِ لِنگ کفش دَکونِن و چاق گوگِزا بیورِن سَرِ بزنین تا جشن بِیریم و شادی هاکُنیم. چون مِ این پسِر، بُمُردِه بِ اِ و اِسا زِنِّه بِوِاِ. گُم بِوِب اِ و اِسا او رِ پیدا هاکردمِه.

پس، همه اونا جشن مَهینی بِگِتِنِه. خَلِه نُگذشته بِ اِ که مِهین پسر که دَوِاِ مَزرعه کار هامکردِه و وِمِگِردیه خونه، رقص و آواز صِدا رِ بُشنیِه و کُنجکاو بِوِاِ چه اتفاقی دِکِته.

وقتی مِهین پِسِر بُفَهمیِه پسرِک خونه وِگِردیه و این جشن رِ بِگِتِنِه، عصبانی بِوِاِ و مِنِخواسِّه خونه بِ اِ. اِ پِر بِمِ اِ بوریم و اِ خواهش هاکُردِه وَگردِه خونه و مهمونی شِرِکت هاکُنِه، اما او خوش پرِ خواسِّه رِ قبول نَکِردِه.

مِهین پِسِر خوش پرِ بُگُتِه: »این همه سال تَرِ با وفاداری خِدمِت هاکُردِمِه! هیچوقت ته فرمون رِ سرپیچی نِکِردِمه و این همه وقت، مَرِ حتی یَک بزغالِه مَرِ ندایی که مو خوش دوسا با جشن بِیرُم. ولی این ته پِسِر ته ثِروِت رِ خوش گناه آلود را تَلِف هاکُردِه و اِسا که وگِردیه خونه بهترین چاقِ گو گِزا رِ اِوِ سر بُوریی تا جشن بِر پا هاکُنی. «

اِ پِر جِواب هِدااِ: »پیر تو همیشه مِ کنار دَوی و مو هرچه دامِه تِه هَسِّه. وِلی الان بهترین کار اینه جشن بِیریم و خوشحالی هاکُنیم، چون ته بِرار بُمُرده بِ اِ و زِنِّه بِوِاِ و گُم بِوِ بِ اِ و پیدا بِوِاِ. «