۱- به وجود بُوردَن

اَز جا اَوَل خُدا هَمِچیش بیَن ساش بِدا: جی دُنیاش وَ کُله جونِوَرون شُش رِو مونهِ خَلقِش یِه. بعد اَز جا زَمینِش سا بِدا، چون خدا هِچِش شِکلِش آنِدایشهِ هَمه لَکا زُلمات و خالی وِ. اما وین سَر خدا روحِ وِ.

خُدا واچه که: «روشینا گَرده» وَ گَردِست. خدا وینچهِ روشینا خُوره و جاش نوم‌ِ آنا رِو. و خُدا زُلماته روشیناخو ساش بِدا جاش نوم دِ آنا شو. خدا رِو اوَّله روشیناش سا بِدا.

رِو دومه سابدین، خدا واچهِ که: «فَلَکی ویهِ سَر گَرده» کهِ گَردَست جاش نومِ آنا آسِمون.

رِو سِوُّمه خدا واچه که: «وُیِن که آسِمون بخهِ یِنده گردآویِنده ایِلکا تا خوشکی ٱوِردِنه خوشتِنَرِش.» آٓ خوشکیش نوم‌ِ آنا «زَمین» و ویاش وات «دَریا». خدا وینچه جاش که سال بِدا خُوره.

بعدِ جینا خُدا واچه که: «زَمینه سرِ دِرَختیون وَ گیاهون برآنده» و باین گَردِست. خُدا ویندیش آ چی ک ساش بِدا خورآوی.

چارُمین رِو افریتَن، خدا واچه که: «آسمونهِ نور بَرا. » بیَن گَردِست که خدا خورشی،د ماتابه و سِتارونِ ساش بِدا تا زمینهِ را نور آدینده. بیَن گَردِست که رِو، شو، فَصلون و سالون همدی یَره خو جوآوینده. خُدا وینچه جیناش که سال بِدا خورآوی.

پَنجومین رِو مونه خُدا واچهِ که: «آبزیون، ویه پُره یَرنده و پَرَندونِ آسمون پَرواز یَرنده.» بیَن گَردِست که خُدا آبزیون وَ پَرَندونِ ساش بِدا. خُدا وینچه آچیش که ساش بِدا خورآوی و جاناش بَرکت آدا.

شوشُمین رو آفرینش خدا واچه که: «زمینه سر، پورآوه هیوُنِ خو» و آچی که خدا واچه گَردِست. آ هیونون، وَحشیون، خَزَندون و حَشَرون وینده. خدا وینچه آچیش که خلقه یِردی نیکویِنده و خوشنِونده.

بعدِ جینا خدا واچه که: «اِنسونِ خوشتَنَرِم شبیه سا بِدِم تا جینا شاه گَرده.»

خدا قِقِنه خاکاش اوقو جاش اِنسون واریِن ساش بِدا و جا مونه حَیاتِش آدا جاش نومِ آنا آدم و ایدِنهِ پِلِّه رَزِش جارا ساش بِدا تا آقاده زِندی یِره وَ جا خو پاسِپونی یِره.

خُدا دو دونه دِرَختِش جا رَزِ موناقادهِ آنایشه، ایدِنه دِرَختِ حَیات وَ اَلاده دِرَختِ نیک و بَده بِشناسِستَن. خُدا آدَمیش وات که موتونی همه‌ی جی دِرَختون میوه بوخاری بِجُز دِرَختِ بِشناسِستَن نیک و بَد. اگر آوِ جا دِرَختِ میوه خودِ موخارچه مُمَر.

آ سان خدا واچه: «خور نیه که آدم تَنا بیمینه.» چونکه حیوونون مونوتونِستیندهِ آدمه را خورِهَمدَم گَردِنده.

پَس جی واسِین آدَمِش عمیقِ خوابِ مونه آخوستِنَس. آسان ایدینه جا دَیّون خو بِگِرچه وَ جاوه خو زِینیاش دونیا بورچه وَ جاواش بِبَرچه آدَمه پَلِف.

وقتی آدَم جاواش وین، واچه: «اِم موجودِ لاب چِمه موشو. جاوه زِینیه نومِ آنِمه، چون مَردَکه خو بِگِردیماش.» بیَن آوه که مَردَک پیَر مارِش خو جوآوه بَعدِجا آگِردَست بِشو زِنَرِش پَلِف وَ آسان، آ دونَفَر، ایتَن گَردِستینده.

خُدا مَردَک و زِینیه اوشتِنَرِش وارین ساش بِدا. آ جانارا بَرکَتِش آدا وَ واچه: «اوستَن آویه‌یا، زارین و به جی دونیا بورا.» وَ خُدا وینچه هَر آنچه که بورچیه جی دونیا خوره و خوشحال آوه. همه‌ آما رِوجِ شُشُمه اِتِفاقِ کَت.

آموقع که هَفتُمین رِو گَردِست، خُدا کارِش جانا وی تامون آوه، هَفتُمین رِو بَرکَتِش آدا و جا رِونون مُقدَس آنایش؛ چون آن رِو خدا بعد از اینکه کارِش تامون آوه، آروم آوِه. بیَن آوِه که خدا هرچی زمینه یهِ ساش بِدا.