۲- گُنا بومیین به دنیا
آدِمیون وَ زِینیاش قَشَنگِ رَزِ مونه که خُدا جانا را ساش بِداوی، دِلخوشیِ بی زِندِگیشون میهِ. با اینکه لوت ویندِه، جاوِه خو شَرمِشون نِدِشت، چونکه هَنوز گُنا جانا زِندِگیمون نومهِ وی، آنا رَزِ مونه قَدَمِشون مِزَن وَ خُدا بی گَپِشون مِزَن.
اما فَریب کارِ مار، جا رَزِ مونه وِه. آ مارِ جا زِینیِه خو آپُرسِچه: «حَقیقَت دِرِه کِه خُدا از میوِه بُخاردِنِ همه ی دِرَختونِ رَز مَنعاش یِردی؟»
زِینیه جَوابِش آدا: آما اِجازه دِروُم هَمه دِرَختُون، میوی خُو بِه غِیر اَز دِرَختِ خُور و قولی بُخاروم. خُدا چُوماش واتی: «اگه شُما جا دِرَختِ میوی خُو بوخارا یا حَتی جا دَست بِزِنا دِه مُومُورا.»
مار، زِینیاش وات: «اِم دُرُست نِیه! شما مونومِورا. خدا موزُونه آ موقعی کِه شُما جا دِرَختِ میوی خُو بُخارا، خُدا بِرین خُور و قولی تَشخیص آنِدیا.»
زِینیه وینچه کِه جا دِرَختِ میوه قَشَنگه و نَظَرشهِ خوشمزه مُومه. آوِه که مُوگوچهِ همه چی بُوزُونیه، جا دِرَختهِ خو میویش بیچینچِه وَ بُوخارچِه، بَعدِش جا میوی خُو شورِش را دِه آدایشهِ و آیدِه بوخارچهِ.
ای بِده، جانا چُوشمون، اوشاریستیندهِ و حالی آویندهِ که لوتِنده. آدم و زِینیاش تِلاشِشون یهِ تا دِرَختِ عَلَفی بی خوشتَنَرِشون لوتی اوپیچدِنَنده.
بَعدِش آدم و زِینیاش خُداشون صِدا بِشوِنَس که رَزِ مونه را موشو. آنا خوشتَنَرِشون خدا خو غایِماشون یهِ. خُدا واچهِ: «آدَم کا دِرِیشهِ؟» آدم جَوابِش آدا: «ایشتِیِم صِدا رَزِ مونه بِشوِنَس چون لوت ویمه بِتَرسِستیم و خُوشتَنَرِم غایِمام یهِ.»
بَعدِش خُدا آپرسِچهِ: «کِه ایشتیَش واتی لوتیشِ؟ مَگه جا دِرَختِ میوی خو کِه مَنعام یِردهِ وی بوخاردی؟» آدَم جَوابِش آدا: «جی زِینیه کِه چِمه را آدای، جا میوه خو چِمه را آدایشه.» آ موقِع خُدا زِینیه خو آپُرسِچه: «اِم چه کاری وِه کهِ یِردی؟» زِینیه واچهِ: «مار چیمیش گول بِزَنچهِ.»
خُدا مارِش وات: «تَه مَلعونیشه. اِشکَمی سَرهِ مِخَزی و خاکِ موخاری. تیون و زِینیه هَمدیَره خو نِفرَت آندارا و هَمچِنین بیَن اِشته نَسل و زِینی نَسل، دُشمنی آنِم. ای نَفَر زِینیه نَسلِ خو اِشته کَله دِه آنکونیه و تَه جاوِه پاشینیده مِزَنی.»
بَعدِش خُدا زِینیه وات: «اِشتِه زایمانِ درد، لاب زیاده میَرِم. اِشتِه مِیل به شوری مِگَردِه وَ آ بَر اِشتِه تَسَلُط دِرِه.»
خدا مَردَکِش وات: «چون زِنَری گَف گوشای یِردی وَ چِمه خو سَرپیچی یِردی . زِمین میشو نِفرینای بِخ و تَ زَحمتی بی غذا آندِاری و زِندگی مِچَرخِدِنی. خو اِشتِه جِسم به خاکه آنِگَرده.» آدَم خوشتَنَرِش زِنَر نومِ حوا آنایشِه کِه مَعنیش زندگی بخش عه. چون آوِه همهی آدَمون مایِه مِگَردیه. خُدا جاناش حیونون لباسی بی اومِپیچدِنه.
بَعدِش خدا واچِه: «اَنهِ کهِ اِنسون چُوما واری گَردِستی و خُوریون وَ قولیه تَشخیص آندیه. نباید بَرزی که درخت حَیات میوی خُو دِه بوخارِه وَ تا آخِر زنده بیمینه.» بَنابراین خُدا جاناش جا قَشنگِ رَزِ خو بَرِش یهِ بَر. رَزِ بَر وروودی پَلِفِه، قَویِه فِرِشتِگون آنایشهِ تا نَرزِنده دِرَختِ حَیات میوی خُو بوخارِندهِ.
داستون بگِرستی از کتاب مقدس: (کتاب پیدایش فصل ۳)
رایگان برای استفاده، اقتباس و اشتراکگذاری تحت مجوز باز (CC BY-SA 4.0).