۳- سیل

بعد چند سال تعداد آدَمونِ زمین سَره زیاد اوینِدِه. آنا بِقَد بَد تَب و قُولی ویندِه که خدا تصمیمش بِگه کل دُنیا اِینه سیل پِلی وی بِینه بِبره.

آما خدا نوح خُو راضی وِه. آ عادله مردَک وِه که هَدره آدَمون مُونه زِندِگیش میِه. خدا نوحش هالیه یَردِنَس که تصمیمش بِگِردی راجب جا پِله سیل. خدا نوحش وات که اینه پِله کِشتی سابیدیه.

خدا نوحِش وات که کِشتی به درازی صد و چِل متر، فِراییش دِ ویستُ و سو متر و بِلَندیش د صد سینزه مترِ نیم سابیدیه. نوح باید جی کِشتی سو طَبَقِش سَروِ درختِه چووِی سامِدا. کشتی باید سَقفیون فِراوونه، اُتاقونِیون و پَنجِریش مِدَشت. کشتیشون جِی واسین سامِدای که نوح، خوشتَنَرش خانِوادیَر و حیوونون خُشکی سیل خُو هادِربا.

نوح خدا خو اِطاعَتِش بیه. آ سو فِرونِش وی کشتی هَمی باین که خدا دستورِش آدِه وی ساشون بِدا. چون کشتی خیلی پِله وِه، چندسال وَقتِش بِبِه تا سابیدِییِنده. نوح مَردِمون را هُشدارِش آدا که سیل ما و آنا باس خدا طرف بیشیندِه. آما آنا نوحِشون گَپ باوارِه نِیه.

خدا دستورِش آدا نوحیون زِینِیه زارینِش بوخار آخار خوشتَنَرِشون اندازِه و حیوونون را گِرده گِرِندِه. وقتی همه چی حاضِراوِه، خدا نوحِش وات وقتِش برسِستی تا آ هَش نَفَر یِعنی آ، زَناش، سونِه فِرونِش و وِیونِش بیشیندِه کِشتی مون.

خدا هر نوع حِیوُنِیون پَرَندی خو، ای جِفت نَرُ مایه بُروستایشِه نوحِ را تا بیشیندِه کشتی مون و موقِع سیل در اَمون گردِندِه. همچنین خدا، هَف جِف نَر و مایه همه ی حیوونونِی که قوربونی را خور ویندِه، بُرُوستایش. وقتی همه بیشیندِه کشتی مون، خدا کشتیش بَر بِبَست.

بعدِ چِل رِو یه سَرِه وارون بومِه وییه زِمینِ خو بیَن موگولَس کِه هَمه چی، حتی بِلَندِه کویون جاوی اُپیچییستیندِه.

همه موجوداتی که خُشکی سَرِه زِندگیشون میِه، به جُز آدَمون و حیوُنون کشتی مونِه، بِینِه بیشیندِه. کشتی وییه سَره بَشدا و همه چی جامونه غرقاوِیَنِ خو در اَمون بِمِندیندِه.

بَدِ اینکه وارون تاموناوِه کشتی پنج ما ویه سَرِه شِناوَر وِه و جی مُدت مونه وِیه هی بیشیه جیر. تا اینکه ای رِو کشتی کو سَرِه بَشدای. آما دنیا هنوز ویه بِخه وِه. بعد سوماه کویون توک معلوماوِه.

چِل رِو دیگه، نوح قالاچاش بُروستای اِینه خُشکه زِمین آندارِه. قالاچه بِپَرَسته آما خُشکیش آنِنداس.

بعد جاوه نوح اِینه کوتَرِش بُرُوستای. آما کوتَر دِ نوتونَسچِه خُشکه زِمین آندارِه، پس آگَردَس نوحِ طَرَف. هفته بعد، کوتَرِش هاموندِه بُرُستا و کوتَر اِینه وَرگ از زیتون وی آگَردَس کشتی ویه! آکِشسته ویه و عَلَفون رُشدِشون بیردِوی.

نوح ای هفته دِ مُنتظر بِمَند و کوتَرِش سومین بار بُروستا. جیش آنداستِه وی کوتَرِ بار آنِگَردَس. ویه آکِشستِه ویه و کوتَر ای یاقا خشکی سَره.

بعد دو ماه دیگه خدا نوح را دستورِش آدا: «زینِیه زارینِه ری وی و حیوونون وی کشتی خو بِشیابَر. اُستَناوِیا، زارین بورا و زِمینِ پُرَرا.» نوحیون و زینیه زارینِش کشتی خو بومینده بَر.

نوح بعد از اینکه کشتی خو بومه بَر، قوربونی یاقاش سابِدا و حیوونونی که جی واسین بورده، ویش قوربونیش یه. خدا نوحِ جی کارِخو خوشش بومه و نوح اِل طایفی را برکَتِش آد.

بعدش خدا بیَن قولِش آدا: «دیه زِمین بخاطِر آدمِ بدی، سیلِ وی نیفینِه یا بِینِه مِنِبَرِم؛ اگر چه آدم دل زارینه موقِع دانِه گُناکاره. »

بعد خدا به نِشونِه، خوشتَنَرِش واتِه اولین رنگین کمونِش آسمونِه سابِدا. هرموقع رنگین کمون آسِمونه آنداریَس، خدا و آدمونِش جاوه واتِه خیالشون مِکَت.