۴- پِیمونِ خدا ابراهیمه وی

خیلی سالون پیش، بعدهِ اینکه نوحذ توفون رُخِش آدا، تعدادِ مَردُم هم زیاد آوهِ. آنادِهَم نسبت به خدا و همدیگه گوناشون میهِ و چون هَمَشون ایدینه زِبونی جی گَپِشون میزَند، بجای اینکه خدا خو اطاعت یَرِنده یا زمینِ مونِدِ پَخشاوِندهِ، هَمیشون ایدینه یاقادِ گرداویندهِ و شَهرِشون سابِدا.

آنا خیلی مُتِکبِّر ویندی وَ مینوقو چون دستورِ خُدابی زندگی یَرِنده و وقتی آنا بُرجِ بُلندیشون هَم سابِدا که سَربهِ آسِمون مِکَشچه. خُدا دِ وینچه آنا به شِرارَتِشون اِدامه آندیندهِ، واچه که آنا به گُنایی مُرتَکب آوینده.

جا خاطرِ خُدا دِ جاناش به زُبون مختَلِفی تَبدیلاش یهِ وَ جاناش دونیا مونِدهِ پَخشاش یهِ. جا شهرِمونی که مَردِمونِش آغاشون سابِداوهِ، جا شَهرِنوم دِ بابِلِشون آنا کهِ مَعنیش مِگَردِست آشُفته.

خُدا دِ بعدِ صدسال با مَردَکی به نام اَبرام گَپِش بِزَند. خدا جاوِش وات: «شَهری وَ پیَری کیهِ تَرکهِ یهِ وَ اَز اِشتهِ هِدایَتهِ میَرِم اَلادِ شَهر. اَز اِشتهِ را بَرکَت آندِم وَ اِشته را پِلِّه قوم سامِدِم. اَز اِشته نومِ پِلِّهِ میَرِم و ای کَسایی را کهِ اِشتهِ را بَرکَت آندیندهِ، بَرکَت آندِم و آ کَسایی را که اِشته را لَعنَت مِرِستوندهِ مَلعون میَرِم. همه‌ی خانوادون را ایشته خاطِر بَرکَت آندمهِ.»

اَبرام هَم خدا خو اِطاعَتِش میهِ. جاوهِ زِنَرهِ سارا، فِلونِش اوقُدچه و بِشِیهِ کَنعونهِ سَرزَمینه طَرَف.

زَمونی که ابرام بِشو کَنعانهِ مون، خدا واچهِ: «اَطرافی بِشکَس. جی سَرزَمینه بِشکه هَمیش آندِمِ اِشته وَ زارونی.» آنام وقتی جیش بِشوِنَست آقادهِ بیمینِندهِ و زِندِگیشون بیهِ.

آقادهِ ایدینهِ مَردَکه که نومِش مِلکصِدِیق وهِ کاهِنِ خداوند وهِ. ابرام جاش آخِرین جَنگِش مونِدهِ وینچه. مِلکصِدِیق ابرام جاش بَرکَت آدا وَ واچه: «خداوند که صاحب آسمون و زَمین وِ ابرامِش بَرکَت آدا.» جاموقِدهِ ابرام جَنگیش را بِسبُرد مِلکصِدِیقِ را.

خِیلی سالون بِگذَرِستیندهِ و ابرام و زِینیاش هنوز زارینِشون نِدِشت. خدا دِ ابرامی بی گَپِش بِزَند و واچهِ که اِشته را ایدینه زاربن آندِم وَ نَسلیون بیَن ادامه آنداریه و سِتارِگون وارینا زیاد آویندهِ. خُدا دِ ابرامِش عادِل فَرضه‌یهِ، زیرا آ خُداوندِش وَعدون باوَر یَردهِ.

تا کاری رو دیگَرون را بیَرِندهِ. اما جا موقع خدا ابرامو بی ایدینه پِیمونی بی وِبَّچهِ. که پِیمونی هم توافقی یه و دو طرف هم متعهد ویندهِ و ابرومه خاطِره واسین، خُدا جی پِیمونِش دِبَست، ابروم در بِشو عمیقی‌مونِ جی خاطرهِ واسین هم ابروم خُداش صِدا بِشوِنَس. خُدا دِ واچه: «اَز اِشته وجودِ خو زارینی اِشته را مِبَخشِمه و کَنعونهِ سَرزَمین را آندِمهِ اِشته را.» اَما ابروم هَنوز دِ کهِ هنوز یهِ زارینی نِدِرِنده.